VI SA/Wa 2104/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. ref. Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z "(...)" lipca 2019 r. nr "(...)", na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5b ust. 1, art. 8 ust. 1 i ust. 2, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 4a i ust. 5, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 58 z późn. zm., dalej: "u.t.d.") oraz lp. 1.4 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 5 lipca 2018 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481), po rozpatrzeniu odwołania "(...)" Sp. z o.o. z siedzibą w "(...)" (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z "(...)" marca 2019 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.800 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wskazał, że 9 sierpnia 2018 r. w "(...)"na "(...)"w "(...)"zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki T. o numerze rejestracyjnym "(...)", którym kierował M. P. w imieniu i na rzecz Strony. W chwili zatrzymania do kontroli kierowca miał zamiar wykonać odpłatny przewóz jednej pasażerki z "(...)"na ul. "(...)"w "(...)", która zamówiła usługę przewozu osób za pośrednictwem aplikacji mobilnej "(...)". Do przewozu nie doszło ze względu na kontrolę drogową kierowcy. Przewóz osób kierujący wykonywał pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób. W trakcie czynności kontrolnych kierowca okazał do kontroli m.in. wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Pojazd marki T. o numerze rejestracyjnym "(...)" nie został zgłoszony do okazanej licencji. Kontrola została udokumentowana protokołem nr "(...)"z "(...)"sierpnia 2018 r. GITD wyjaśnił następnie, że pismem z 14 września 2018 r. "(...)"Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. GITD rozpatrując odwołanie od decyzji I instancji wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że do dnia przeprowadzonej kontroli drogowej Skarżący nie dokonał zgłoszenia w Urzędzie Miasta Stołecznego "(...)" zmiany danych w posiadanej licencji nr "(...)"na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Pojazd marki T. o numerze rejestracyjnym "(...)" nie został zgłoszony do powyższej licencji. Pismami z 28 września 2018 r. oraz z 22 lutego 2019 r. Urząd "(...)" "(...)"potwierdził, że do 21 lutego 2019 r. Strona nie zgłosiła do posiadanej licencji pojazdu marki T. o numerze rejestracyjnym "(...)". Dlatego zdaniem GITD, organ I instancji słusznie nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 800 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 u.t.d. i lp. 1.4 złącznika nr 3 do tej ustawy. GITD dodał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli drogowej kierowca był przygotowany do wykonywania usług przewozowych w imieniu i na rzecz Strony. W chwili zatrzymania do kontroli kierowca miał zamiar wykonać odpłatny przewóz jednej pasażerki, A. K., z "(...)" na ul. "(...)"w "(...)", która zamówiła usługę przewozu osób za pośrednictwem aplikacji mobilnej "(...)". Do przewozu nie doszło ze względu na kontrolę drogową kierowcy. Za zamówiony przewóz aplikacja "(...)" pobrała od pasażerki opłatę. W związku z powyższym nie ma żadnej wątpliwości odnośnie tego, że gdyby potencjalna klientka wsiadł do pojazdu Strony, to Strona wykonałaby odpłatną usługę transportową. GITD wskazał, że odpłatność usługi transportu drogowego jednoznacznie potwierdzają: protokół kontroli drogowej, notatka urzędowa sporządzona przez asp. sztab. J. B. w dniu kontroli oraz protokół przesłuchania w charakterze świadka J. B. z 21 stycznia 2019 r., który zeznawał pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Organ wyjaśnił, że dla oceny odpłatnego charakteru umowy należy rozważyć jaki charakter tego przewozu, był przedstawiony pasażerowi - klientowi. Pasażer zamówił usługę, za którą miał zapłacić określoną kwotę pieniędzy. Z tego punktu widzenia była to więc usługa odpłatna. Z punktu widzenia pasażera nieistotne są wewnętrzne rozliczenia pomiędzy podmiotami oferującymi usługę. W ocenie GITD przewóz wykonywany przez Stronę w dniu kontroli nie spełnił wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Pojazd, którym kierowca miał zamiar wykonywać w dniu kontroli przewóz osób w imieniu Strony, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z protokołu kontroli drogowej. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Ponadto przewóz wykonywany przez Stronę w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Dlatego zdaniem GITD, organ I instancji prawidłowo nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 u.t.d. oraz lp. 2.10 załącznika nr 3 do tej ustawy. Pismem z 9 września 2019 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z "(...)" lipca 2019 r., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji, a także o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a w zw. z lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez Skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie "(...)", wykonanie tego przejazdu przez kierowcę, nie zaś przez Skarżącego (bądź jego pracownika), świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na Skarżącego kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez Skarżącego, w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., 2) art. 18 ust 4b pkt 1 lit c u.t.d., poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd Skarżącego był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i dokonana została na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest "(...)", 3) art. 92a ust 1 i ust. 6 w zw. z lp. 1.1 oraz lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d., w zw. z art. 4 pkt. 6a u.t.d., poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez Skarżącego, 5) art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez kierującego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej i brak zweryfikowania, czy kierujący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli oraz braku wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny, kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu Skarżącego, zaniechania ustalenia w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu, a także poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz Skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer, 6) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, 7) art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji "(...)", 8) art. 8 K.p.a., poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że zgromadzony w toku materiał dowodowy, jak również tok rozumowania organu przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazują żadnego powiązania pomiędzy kierującym a Skarżącym. Tym samym brak jest podstaw do uznaniu, że to Skarżący podejmował i wykonywał działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób 9 sierpnia 2018 r. Skarżący dodał, że aby uznać, że Skarżący wykonywał krajowy transport drogowy bez wymaganej licencji, należy w pierwszej kolejności ustalić czy czynności podejmowane przez Skarżącego mieściły się w definicji krajowego transportu drogowego określonej w art. 4 pkt 1 u.t.d. Wykonywanie krajowego transportu krajowego zakłada świadczenie odpłatnie usługi przewozu osób lub rzeczy w ramach wykonywania działalności gospodarczej. W tym kontekście należy skonstatować, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie tylko nie ustalił czy formalnie Skarżący posiada status przedsiębiorcy, ale również nie wykazał, aby czynności przez niego wykonywany (stwierdzony w toku kontroli) posiadały cechy prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący podniósł, że do konstytutywnych cech świadczących o prowadzeniu działalności gospodarczej Świadczy jej zarobkowy charakter. Ponadto z przesłanek determinujących ocenę, czy dana działalność może być traktowana jako działalność gospodarcza, jest ocena ciągłości. Skarżący stwierdził, że nie tylko nie posiadał statutu przedsiębiorcy, ale również wykonywane przez niego czynności stwierdzone protokołem kontroli nie mają cech wykonywania działalności gospodarczej. Skarżący podkreślił, że nie otrzymał wynagrodzenia za swoje czynności od pasażera w kwocie i w sposób podany przez niego. Przejazd samochodem Skarżącego możliwy był dzięki skorzystaniu przez pasażera przez platformę internetową o nazwie "(...)". Dzięki tej aplikacji możliwe jest skojarzenie kierowcy, który jedzie na określonej trasie z osobą trzecią, która chciałaby na tej trasie zostać przewieziona. Zapłata za taki przejazd odbywa się na rzecz platformy internetowej "(...)" (nie zaś na rzecz kierowcy!) za możliwość skojarzenia kierowcy i pasażera. Na wysokość tej zapłaty w żaden sposób nie ma wpływu stanowisko samego kierowcy. Podkreślenia wymaga fakt, że zgodnie z regulaminem świadczenia usług przez platformę internetową "(...)" - karta płatnicza pasażera jest automatycznie obciążana po zakończonym przejeździe. Ponadto, sam fakt jednorazowego wykonania czynności stwierdzonych protokołem kontroli, w żaden sposób nie świadczy o tym, że czynności te miały cechy zorganizowania czy ciągłości. Zdaniem Skarżącego, nie sposób mówić o wykonywaniu działalności gospodarczej w sytuacji, w której Skarżący dokonał jednorazowego przewozu. Skarżący dodał, że zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073 2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) Nr 561 2006 (Dz.U. UE L z dnia 14 listopada 2009 r., 300. 88), za usługi okazjonalne uznaje się "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika". Dlatego immanentną cechą tego rodzaju przewozu, jak wynika z definicji, jest okoliczność, że przewóz grupy pasażerów następuje z inicjatywy kierującego lub pasażera. W okolicznościach niniejszej sprawy należy uznać, zdaniem Skarżącego, że to nie Skarżący zainicjował przejazd. Przewóz ten był możliwy dzięki skorzystaniu przez pasażera z aplikacji internetowej kojarzącej kierujących i pasażerów. Zjawisko to jest zbliżone do tzw. carsharingu (carpoolingu), natomiast z pewnością nie mieści się w pojęciu przewozu okazjonalnego. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji, nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. W niniejszej sprawie została na Skarżącego nałożona kara pieniężna za dokonanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu i bez spełnienia przesłanek z art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. samochodem osobowym nie zgłoszonym do licencji nr "(...)"wydanej Skarżącemu przez "(...)"14 sierpnia 2017 na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d., przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Sporny w sprawie przewóz nie stanowił publicznego przewozu osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami (przewóz regularny – art. 4 pkt 7 u.t.d.), niepublicznego przewozu regularnego określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (przewóz regularny specjalny – art. 4 pkt 9 u.t.d.), ani wielokrotnego przewozu zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym (przewóz wahadłowy – art. 4 pkt 10 u.t.d.). Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". Jak wynika natomiast z art. 5b ust. 1 u.t.d., uzyskania odpowiedniej licencji wymaga podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką. Na podstawie art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Natomiast w świetle art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa. Przewozu okazjonalnego dokonywanego na tej podstawie w ramach krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym dotyczy licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo uznały, że sporny w niniejszej sprawie planowany przewóz stanowił przewóz okazjonalny, co oznacza, że w sprawie zastosowanie mają powyżej przytoczone przepisy. Z okoliczności stanu faktycznego ustalonego przez organy w sposób wyczerpujący wynika, że przewóz miał być wykonany w celach zarobkowych, na zamówienie klienta poprzez aplikację "(...)", samochodem osobowym, który nie spełniał kryterium konstrukcyjnego umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu, gdyż był przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. O odpłatnym, a więc zarobkowym charakterze planowanego przejazdu przesądza fakt, że od pasażerki została pobrana opłata poprzez aplikację "(...)". W tej kwestii, nie ma znaczenia okoliczność, że zapłata została dokonana za pośrednictwem platformy internetowej "(...)", a nie bezpośrednio kierowcy. Z ustaleń utrwalonych w protokole kontroli wynika, że pasażerka za pośrednictwem aplikacji "(...)" zamówił usługę transportową i za tę usługę dokonała zapłaty, choć nie potrafiła w trakcie kontroli podać w jakiej kwocie, gdyż należność została pobrana z jej konta. Zupełnie zatem niewiarygodnie brzmią wyjaśnienia Skarżącego, że zapłata została dokonana za możliwość skojarzenia kierowcy i pasażera, a nie za zamówiony przejazd. Trudno się zgodzić również ze Skarżącym, że zgromadzony w toku materiał dowodowy, jak również tok rozumowania organu przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazują żadnego powiązania pomiędzy kierującym a Skarżącym, skoro kierowca podczas kontroli okazał wypis z licencji udzielonej Skarżącemu na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym nr "(...)", a sam Skarżący w toku postępowania administracyjnego nie kwestionował, że Skarżący miał wykonać usługę przewozu w imieniu i na rzecz Skarżącego. Istotną okolicznością w niniejszej sprawie, jest fakt, że do świadczenia spornej usługi przewozu miało dojść na skutek skorzystania zarówno przez pasażerkę, jak i przez Skarżącego z internetowej platformy "(...)", służącej właśnie do organizowania usług przewozu. Pasażerka w niniejszej sprawie złożyła zamówienie poprzez powyższą platformę, które miał zrealizować Skarżący. W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że całe przedsięwzięcie polegające na organizowaniu usług przewozu poprzez platformę "(...)", ma charakter zorganizowany i ciągły i w ramach tego przedsięwzięcia Skarżący miał świadczyć sporną usługę. Okoliczności powyższe jednoznacznie przesądzają o tym, że działanie Skarżącego mieściło się w ramach pojęcia krajowego transport drogowy czyli podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym zarejestrowanym w kraju, niezależnie od tego ile razy Skarżący świadczył w ten sposób usługi przewozu. Sąd zgadza się w tej kwestii ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym np. w wyroku z 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 670/08, zgodnie z którym wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji traktowane być musi jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej. W przeciwnym razie nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji w praktyce byłoby niemożliwe, gdyż jedną z podstawowych cech działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego jest właśnie prowadzenie jej na podstawie licencji. Z tych względów nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że nie podejmował i nie wykonywał działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób i, że w żaden sposób nie można przypisać Skarżącemu przymiotu przedsiębiorcy, przez co nie spełnia kryteriów podmiotowych pozwalających na zastosowanie na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 6 u.d.t., kar pieniężnych określonych w lp. 1.4 oraz lp. 2.10 z załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z art. 92a ust. 1 i ust. 6 u.t.d., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Jak wynika z lp. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d., niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 800 zł. Natomiast zgodnie z lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b, jest zagrożone karą pieniężną również w wysokości 8000 zł. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1481), która weszła w życie 3 września 2018 r., do spraw dotyczących naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonych w załączniku nr 3 do ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, sankcjonowanych administracyjnymi karami pieniężnymi, powstałych i ujawnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte z urzędu, w związku z opisanymi powyżej naruszeniami powstałymi i ujawnionymi 9 sierpnia 2018 r. W świetle zatem przytoczonego powyżej przepisu, w sprawie miały zastosowanie przepisy obowiązujące w dniu kontroli. Nie ulega wątpliwości, że Skarżący do 21 lutego 2019 r., nie dokonał zgłoszenia spornego samochodu osobowego do okazanej przez kierowcę licencji, czym nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d., zgodnie z którym przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Dowodzi tego, znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy pismo z 22 lutego 2019 r., Urzędu Miasta "(...)". Nie budzą również wątpliwości ustalenia faktyczne wskazujące, że Skarżący nie spełnił wymogów wynikających z art. 18 ust. 4a oraz ust. 4b pkt 2 u.t.d. Samochód osobowy, którym miał być dokonany przewóz pasażerki nie spełniał kryteriów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d., nie był bowiem przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Nie zostały również spełnione przesłanki, które umożliwiałyby niespełnienie przez Skarżącego wymogów konstrukcyjnych pojazdu z art. 18 ust. 4a u.t.d. Skarżący bowiem nie zawarł z pasażerem umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, jak natomiast wynika z treści art. 18 ust. 4a pkt 2 u.t.d., przesłanki wymienione w tym przepisie muszą być spełnione łącznie aby możliwe było zastosowanie uregulowanego tam wyjątku od wymogów konstrukcyjnych samochodu, którym dokonywany jest przewóz okazjonalny. Organy obu instancji słusznie zatem wskazały, iż Skarżący popełnił dwa naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienione w lp. 1.4 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d. Z tych względów za niezasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a w zw. z lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz art. 18 ust 4b pkt 1 lit c u.t.d., jak również art. 92a ust 1 i ust. 6 w zw. z lp. 1.4 oraz lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d., w zw. z art. 4 pkt. 6a u.t.d. Sąd uznał, że ustalenia dokonane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego, odpowiadają wymogom postępowania administracyjnego uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego, w tym normom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie Sądu, materiał dowodowy na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. W sprawie zostały ustalone przez organy, kwestionowane przez Skarżącego okoliczności. Ustalenia te pozwalały na przyjęcie przez organy, że działalność Skarżącego nosi cechy wykonywania działalności gospodarczej, a samochód osobowy, którym miał być dokonany sporny przewóz nie został zgłoszony do licencji posiadanej przez Skarżącego, jak również, że do skojarzenia kierującego z pasażerką doszło poprzez internetową platformę "(...)" z inicjatywy pasażerki i że płatność nastąpiła również poprzez tę platformę. W oparciu o te ustalenia organy dokonały prawidłowej subsumpcji prawnej stanu faktycznego do przepisów prawa materialnego, co skutkowało prawidłowym stwierdzeniem przez organy dwóch, opisanych powyżej naruszeń prawa po stronie Skarżącego, za które została na Skarżącego nałożona kara pieniężna w prawidłowej wysokości. W konsekwencji należy stwierdzić, że GITD prawidłowo, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Niezasadność zarzutów skargi i zgodność z prawem decyzji obu instancji, prowadzi także do wniosku, że organy w niniejszej sprawie nie naruszyły art. 8 K.p.a., gdyż nie prowadziły postępowania w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez GITD przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), orzekł jak w sentencji wyroku.