VI SA/Wa 2105/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Z. i Z. Z. [...] o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie pełnomocnika w sprawie ze skargi M. Z. i Z. Z. [...] na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wycofania z obrotu nawozu i ustalenia opłaty sankcyjnej postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie pełnomocnika Przy piśmie z dnia 27 kwietnia 2007 r. skarżący M. Z. i Z. Z. złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie pełnomocnika w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wycofania z obrotu nawozu i ustalenia opłaty sankcyjnej. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 3 października 2007 r. odmówiono skarżącym przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. W dniu 22 października 2007 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw skarżących od postanowienia referendarza sądowego z dnia 3 października 2007 r. W złożonym sprzeciwie podnieśli, że wbrew twierdzeniom zawartym w postanowieniu z dnia 3 października 2007 r., opłaty sankcyjne jakie ich obciążają wynoszą około 600 tysięcy złotych, a nie jak przyjęto kwotę około 100 tysięcy złotych. Wskazana kwota wynikać ma ze wszystkich spraw prowadzonych przez Sąd z ich skarg. Ponadto wskazali również, że zaskarżone decyzje nałożyły na nich sankcje za sprzedaż [...] bez zezwolenia. Skarżący wskazali, iż są rolnikami i [...] nigdy nie produkowali i nie sprzedawali, a w związku z tym, skoro postępowanie sądowe nie dotyczy prowadzonej przez nich działalności, to nie muszą oni czynić oszczędności na ewentualne postępowania sądowe. Na poparcie swojego stanowiska w tej sprawie, powołali podjęty przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrok z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt II GSK 50/07. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) – cytowana dalej jako "p.p.s.a." od zarządzeń i postanowień wydanych na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw. W związku z tym należy uznać, iż właściwy do rozpatrzenia sprzeciwu jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Sprawa przyznania prawa pomocy rozpatrywana jest od początku w świetle przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Analizując sytuację majątkową każdego ze skarżących należy stwierdzić, że Z. Z. w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazał, że nie posiada żadnego majątku zarówno ruchomego, jak i nieruchomego. Uzyskuje miesięczny dochód z tytułu działalności rolniczej w wysokości ok. 1.500 zł brutto. [...] Ze zgromadzonych w sprawie niniejszej dokumentów wynika, że każdy ze skarżących deklaruje comiesięczny dochód z tytułu działalności rolniczej w wysokości 1500 zł brutto. Ponadto skarżący nadal prowadzą działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej w zakresie działu [...] produkcji rolnej. [...] Należy także zwrócić uwagę, że nałożone na skarżących opłaty sankcyjne w łącznej wysokości 102.742,50 zł stanowią 100% kwot uzyskanych za sprzedane przez skarżących nawozy. Natomiast w złożonym sprzeciwie strony skarżące wskazały, że zamiast kwoty 102.742,50 zł opłaty sankcyjne wynoszą ponad 600 tysięcy zł. Należy jednak stwierdzić, że strony skarżące w żaden sposób nie uzasadniają tego stanowiska, wskazują jedynie, że kwoty te wynikają ze wszystkich spraw prowadzonych przed tutejszym Sądem. Należy jednak zauważyć, że w dokumentach przedłożonych przez strony skarżące nie znajdują się takie, które potwierdzałyby tę okoliczność. Odnosząc się natomiast do argumentów skarżących, w których wskazują, że nigdy [...] nie produkowali i nie sprzedawali, Sąd wyjaśnia, że zarzuty te dotyczą merytorycznej analizy przepisów, na podstawie których wydano zaskarżoną decyzję. Natomiast w postępowaniu wpadkowym, a takim jest rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, Sąd analizuje jedynie sytuację majątkową strony skarżącej pod względem zaistnienia przesłanek ustawowych regulujących tę instytucję. Dlatego też nie mogą one zostać rozpatrzone na etapie analizowania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Reasumując, skarżący nie wykazali okoliczności uzasadniających istnienia przesłanek do przyznania skarżącym prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Brak jest bowiem podstaw do przenoszenia na Skarb Państwa kosztów zastępstwa procesowego w sprawie związanej z działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżących. Mając zatem powyższe na uwadze na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.