VI SA/Wa 2109/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2006 r. przy udziale sprawy ze skarg "G." Sp. z o.o. w W. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2005 r. Nr [...], Nr [...], Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) oraz zawierających powyżej 18% alkoholu oddala skargi W dniu [...] stycznia 2003 r. Spółka z .o.o. "G." z siedzibą w W. otrzymała trzy zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych: 1) zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa; 2) zawierających powyżej 4,5 % do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa); 3) zawierających powyżej 18% alkoholu z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży. Zezwolenia te były ważne od [...] lutego 2003 r. do [...] lutego 2005 r. Zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2005 r. uprawniona spółka została zawiadomiona o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia powyższych zezwoleń, a następnie dnia [...] czerwca 2005 r. Prezydent W. wydał trzy decyzje, mocą których na podstawie art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 18 ust. 12 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 z późn. zm.) umorzył postępowania w sprawie cofnięcia zezwoleń z dnia 30 stycznia 2003 r. na sprzedaż napojów alkoholowych. W ich uzasadnieniu wskazano, iż na podstawie materiału dowodowego uznano ponad wszelką wątpliwość, że doszło do naruszenia zasad sprzedaży napojów alkoholowych, określonych w art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi tj. sprzedaży alkoholu osobie nieletniej. W ocenie organu zezwalającego zebrany materiał dowodowy daje podstawy do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Jednakże wobec upływu terminu ważności poszczególnych zezwoleń organ uznając, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe umorzył postępowanie. W wyniku rozpoznania odwołań od powyższych rozstrzygnięć Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie trzema decyzjami z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...], nr [...] i nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone decyzje. W uzasadnieniu każdej z decyzji zostały zaprezentowane te same argumenty. Wskazano, iż z przepisów ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wynika, że zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych może zostać wyeliminowane z obrotu prawnego w skutek jego wygaśnięcia lub cofnięcia. W przedmiotowej sprawie podstawą prawną zaskarżonych decyzji był art. 18 ust. 12 pkt 2 w/w ustawy, z którego wynika, że po upływie terminu ważności zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych wygasa, jak również art. 105 § 1 kpa, zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Następnie organ wskazał, iż w toku postępowania w sprawie cofnięcia zezwoleń zezwolenia te wygasły na skutek upływu terminu ich ważności. W tej sytuacji prowadzenie po dniu [...] lutego 2005 r. przez organ pierwszej instancji postępowania w sprawie cofnięcia tych zezwoleń i czynienie jakichkolwiek ustaleń w sprawie było bezprzedmiotowe, a zawarte w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji stanowisko organu odnośnie zasadności cofnięcia zezwoleń nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy. W ocenie SKO organ pierwszej instancji powinien był ograniczyć się do wskazania z jakich przyczyn postępowanie umorzył. Uchybienie to nie ma jednak wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia, które w zaistniałych okolicznościach nie może być inne. Bezprzedmiotowe jest bowiem prowadzenie postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia, którego z innych przyczyn niż uzasadniające jego cofnięcie, nie ma już w obrocie prawnym. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ podał, że zarzuty dotyczące istoty sprawy tj. zasadności stwierdzenia, że w sklepie prowadzonym przez odwołującą się spółkę doszło do naruszenia przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie mają znaczenia dla sprawy, albowiem zaskarżone decyzje nie rozstrzygają sprawy co do istoty, lecz kończą postępowanie w inny sposób, z powodów formalnych. W skargach na powyższe rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie "G." Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako skarżąca) wnosiła o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2005 r. umarzających postępowania w sprawie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. W uzasadnieniu skarg podniesiono, że za sprzeczne z prawem i niedopuszczalne należy uznać wprowadzenie do obrotu prawnego i utrzymanie w mocy decyzji, w których uzasadnieniu znalazły się sformułowania nie mające żadnego związku z treścią sentencji, ani też nie mające żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącego może dojść do wykorzystania w innym postępowaniu administracyjnym treści i ustaleń wprowadzonych do treści uzasadnienia decyzji, co w sposób oczywisty narusza interes skarżącego. Nadto skarżący zarzucił, iż zaskarżone decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego zostały wydane z rażącym naruszeniem zasad wskazanych w art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 9 kpa, art. 11 kpa. Naruszone zostały również przepisy zobowiązuje organ do właściwego i zgodnego z prawem uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć (art. 107 kpa), do przestrzegania zasad praworządności i równości obywateli (art. 2 i 32 ust. 1 Konstytucji RP) W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wnosząc o oddalenie skarg podniosło, że zaskarżone decyzje są zgodne z prawem i podtrzymało dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd Administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Nie każde wszak naruszenie prawa przez organy administracji publicznej daje Sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjny (dalej p.p.s.a.) stanowi, kiedy decyzje ulegają uchyleniu. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących uchybień przepisom postępowania to należy podkreślić, że takie uchybienia mogą prowadzić do uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy są na tyle ważne, że ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji, a więc na ukształtowanie w niej stosunku admnistracyjnoprawnego materialnego lub procesowego. W przedmiotowych sprawach, które mocą postanowienia z dnia [...] stycznia 2006 r. na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. zostały połączone w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, w ocenie Sądu uchybienia procesowe mające niewątpliwie miejsce, nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy, o którym mowa powyżej. Umorzenie postępowania kończy bieg postępowania w określonej instancji administracyjnej, stanowiąc załatwienie sprawy w "inny sposób" w rozumieniu art. 104 § 1 kpa i zamykając drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków stron. Nie ulega zatem żadnej wątpliwości, że podejmując decyzję o umorzeniu postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości (art. 105 § 1 kpa) organ uzasadniając swoje rozstrzygnięcie winien ograniczyć się do wskazania przyczyn bezprzedmiotowości postępowania. Nie powinien natomiast czynić ustaleń co do istoty i prezentować swojego merytorycznego stanowiska odnośnie zasadności cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Uznać zatem należy, że uzasadnienia decyzji Prezydenta W. umarzających postępowanie administracyjne są w tej części, w której rozważenia dotyczą istoty sprawy wadliwe. Uchybienie to nie miało – w ocenie Sądu - wpływu na treść rozstrzygnięć, które są prawidłowe. Skoro bowiem zezwolenia wygasły na skutek upływu czasu, na jaki zostały wydane, bezprzedmiotowe jest prowadzenie postępowania w sprawie cofnięcia zezwoleń, których nie ma już w obrocie prawnym. Organ przywołał prawidłową podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia, jak również, wprawdzie dość lakonicznie, ale uzasadnił swoje stanowisko zawarte w osnowie decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie rozpoznając odwołania od decyzji umarzających postępowanie dostrzegło uchybienia organu I instancji i się do nich odniosło, wskazując na czym ono polegało i podkreślając, iż zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko organu odnośnie zasadności cofnięcia zezwolenia nie ma znaczenia dla sprawy. Jednocześnie SKO prawidłowo przyjęło, że uchybienia do jakich doszło, nie miały wpływu na prawidłowość rozstrzygnięć, które w zaistniałych okolicznościach nie mogły być inne. Tym samym decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie – w ocenie Sądu – uznać należy za prawidłowe. Odnosząc się do zarzutów skargi, iż uzasadnienie decyzji organu I instancji w zakresie uznania, że doszło do naruszenia zasad sprzedaży napojów alkoholowych i istnieją podstawy do cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, może zostać wykorzystane w innym postępowaniu, wskazać należy, iż jeżeli taka sytuacja zaistnieje, to skarżąca spółka korzystając z przysługujących jej środków odwoławczych będzie mogła wykazywać nieprawidłowość takiego postępowania. Umożliwiają jej to orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wskazujące wyraźnie na nieprawidłowości w decyzjach Prezydenta W. Pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, 8, 9, 11 kpa oraz art. 2, 32 ust. 1 Konstytucji RP nie zostały uzasadnione, a jedynie została przywołana treść zasad wynikających z tych przepisów prawnych, dlatego też Sąd nie może odnieść się do tych zarzutów. W ocenie Sądu w zaskarżonych decyzjach nie można jednak dopatrzyć się naruszenia tych przepisów przynajmniej w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonych decyzji. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji orzeczenia.