VI SA/Wa 2109/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi S. Sp. j. M. K., J. S. z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję w pkt 3 tj. w zakresie w jakim nakłada na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 3500 (trzy tysiące pięćset) złotych z tytułu naruszenia Lp. 1.7 załącznika do utd polegającego na wykonywaniu transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty oraz naruszenia Lp. 11.1 ust. 1 lit. a) załącznika do utd polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w tachograf; 2. w pozostałym zakresie skargę oddala; 3. stwierdza, że decyzja opisana w pkt 1 nie podlega wykonaniu. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 4 pkt 9, art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 pkt 7, art. 87 ust. 1 pkt 2 a) i ust. 3, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej nazywanej "u.t.d."), art. 31 ust. 1-3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.), art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31.12.1985 ze zm.),dalej: "rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85", oraz lp. 1.7, 2.1, 11.1 ust. 1 lit a) załącznika do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania Firmy Przewozowej S. w Z. (dalej nazywanej skarżącą) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 9.500 zł, 1) uchylił w całości decyzję organu I instancji, 2) umorzył postępowanie w I instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w kwocie 6.000 zł za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia (lp. 2.1 załącznika do u.t.d.) oraz 3) nałożył karę pieniężną w wysokości 3.500 zł na którą składały się dwie kary jednostkowe: w wysokości 500 złotych za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (lp. 1.7 załącznika do u.t.d.) oraz 3000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące (lp. 11.1 ust. 1 lit. a) załącznika do u.t.d.). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] grudnia 2009 r. o godzinie [...] min [...], w miejscowości K. ul. O., przeprowadzono kontrolę autobusu marki M. o nr rej. [...], którego kierowcą był A. K. W trakcie kontroli pobrano od kierowcy stosowne dokumenty, w tym wypis Nr [...] z zezwolenia Nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii K. – B., wypis Nr [...] z zezwolenia Nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii B. – B. oraz rozkłady jazdy stanowiące załączniki do ww. zezwoleń - udzielone na rzecz skarżącej spółki. W wyniku analizy przedstawionych do kontroli dokumentów stwierdzono, iż długość linii, na której odbywał się przewóz z B. do K. wynosiła 56,4 km. Kierowca podpisał protokół kontroli Nr [...] nie zgłaszając żadnych zastrzeżeń. Przesłuchany w charakterze świadka A. K. zeznał, że w dniu kontroli rozpoczął jazdę kursem z B. do B. o godzinie 4 min 30 i dalej do K. W momencie zatrzymania realizował kurs z B. do K. z godziny 12 min 50. Do B. przyjechał z B. (wyjazd z B. o godzinie 12 min 30). W protokole kontroli wskazano, że obserwację pojazdu rozpoczęto w miejscowości B., gdzie do kontrolowanego autobusu wszedł nieumundurowany inspektor transportu drogowego T. B. Inspektor wykonał zdjęcia pojazdu, które stanowią załącznik do protokołu kontroli. W protokole kontroli stwierdzono, że spółka wykonywała transport drogowy osób bez wymaganego zezwolenia, ponieważ kierowca nie przedstawił do kontroli zezwolenia wraz z zatwierdzonym do niego rozkładem jazdy na trasie z B. ([...])- przez B. - do K. (ul. O.), na której faktycznie wykonywano przejazd. Ponadto stwierdzono, że spółka wykonywała transport drogowy pojazdem niewyposażonym w tachograf a także z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty tj. w wykresówki ponieważ kierowca nie przedstawił do kontroli wykresówek obejmujących bieżący dzień oraz za poprzednie 28 dni. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania z urzędu w sprawie kary pieniężnej za naruszenia stwierdzone w protokole kontroli spółka złożyła pisemne wyjaśnienia (k. 49-52). Uznała, że zarzuty organu są bezzasadne, gdyż spółka obsługiwała jednym pojazdem dwie odrębne linie regularne, na podstawie dwóch zezwoleń przy czym długość każdej z tych linii nie przekracza 50 km. Skarżąca podkreśliła, że w pierwszej kolejności był wykonywany przewóz z B. do B.. Potem była krótka przerwa a następnie ten sam pojazd, z tym samym kierowcą, realizował przewóz na linii B. – K. Zaakcentowano, że firma prowadzi rejestrację czasu pracy kierowców zgodnie z wymogami ustawy o czasie pracy kierowców i przestrzega w tym zakresie prawo. Pismem z dnia [...] stycznia 2010r. Departament Transportu i Komunikacji Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w K. udzielił na wniosek organu I instancji informację, że skarżąca spółka posiada zezwolenie nr [...], do wniosku o udzielenie tego zezwolenia przedstawiła wykaz 28 pojazdów, natomiast do pełnej realizacji rozkładu jazdy potrzebuje minimum 10 pojazdów. Z kolei, gdy chodzi o zezwolenie nr [...] do wniosku o jego udzielenie strona przedstawiła wykaz 28 pojazdów, natomiast do pełnej realizacji rozkładu jazdy potrzebuje minimum 12 pojazdów. Ponadto poinformowano, że Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] września 2008r. stwierdził wygaśnięcie zezwolenia nr [...] dla spółki na wykonywanie przewozów regularnych w ramach linii regularnej K.- B. Postanowieniem z dnia [...] marca 2010r. Nr [...], na podstawie art. 31 § 2 k.p.a., [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na wniosek [...] Stowarzyszenia Przewoźników Osobowych, dopuścił to Stowarzyszenie do udziału w niniejszym postępowaniu administracyjnym na prawach strony (k. 24 akt adm.). Przesłuchany w charakterze świadka inspektor ITD T. B. zeznał, że w dniu [...] grudnia 2009 r. w B., na przystanku przy ul G., wsiadł do autobusu, który przyjechał od strony B.. Nastąpiła wymiana pasażerów i autobus odjechał do K.. Pojazd był oznakowany tablicą kierunkową do K. ale również tablicami kierunkowymi z napisem K. – B. – B.. Pojazd prowadził ten sam kierowca (protokół przesłuchania z dnia [...] marca 2010 r., k. 23 akt adm.). [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r. , na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 oraz art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz na podstawie lp. 11.1, lp. 1.7 i lp. 2.1 załącznika do u.t.d. nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 9.500 zł. Z powyższą decyzją nie zgodziła się skarżąca podnosząc w odwołaniu, że przedmiotowa kontrola odbyła się w trakcie realizowanego przez kierowcę przewozu na linii komunikacyjnej B. – K., na podstawie zezwolenia Nr [...] udzielonego przez Marszałka Województwa [...]. Długość tej linii wynosi poniżej 50 km, dlatego zarzut organu, że spółka wykonywała przewóz bez zezwolenia jest bezzasadny. Z kolei, ze względu na to, że powyższa trasa jest krótsza niż 50 km. skarżąca nie miała obowiązku wyposażać pojazd w tachograf a kierowcę w wykresówki. Spółka ponowiła argumentację zawartą w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania podkreślając, że właściwy organ, udzielił jej dwóch odrębnych zezwoleń nie wnosząc żadnych zastrzeżeń, co do sposobu ich realizacji. Uwypukliła, że rozkłady jazdy są tak dopasowane, aby pasażer jadący z B., posługując się jednym biletem, mógł bez przesiadki w B. kontynuować podróż do K. Wbrew twierdzeniom organu, podkreśliła skarżąca, nie jest to jedna linia ale dwie odrębne linie, każda o długości poniżej 50 km, obsługiwane na podstawie dwóch zezwoleń. Strona podkreśliła, że kierowcy przestrzegają przepisów o czasie pracy kierowców, czego dowodem są comiesięczne harmonogramy czasu pracy każdego kierowcy. Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD), po ponownej analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu I instancji w zakresie naruszenia z lp. 2.1 załącznika do u.t.d. (wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia, za co przewidziana jest kara w wysokości 6000 złotych). Odwołując się do treści art. 87 ust. 1 pkt 2 a) u.t.d. oraz art. 4 pkt 7 u.t.d. i art. 18 ust. 1 u.t.d. GITD podał, że wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. Zdaniem organu odwoławczego, w dniu kontroli strona wykonywała transport drogowy osób i posiadała dwa zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na trasie K. – B. oraz B. – B., co potwierdził okazany do kontroli wypis z zezwolenia Nr [...] oraz wypis z zezwolenia Nr [...]. W opinii GITD, powyższe zezwolenia obejmowały zatem trasę K. – B., ponieważ przystanek końcowy według rozkładu jazdy stanowiącego załącznik do zezwolenia Nr [...] (B.) był jednocześnie przystankiem początkowym zgodnie z danymi zawartymi w zezwoleniu Nr [...]. Organ odwoławczy wskazał, iż obowiązujące przepisy nie wykluczają możliwości wykonywania na jednej trasie przewozów regularnych na podstawie więcej niż jednego zezwolenia. Zatem nie zostało stwierdzone wykonywanie przez stronę przewozu regularnego bez zezwolenia. Wobec tego uznał, że postępowanie w zakresie nałożenia na skarżącą Spółkę kary pieniężnej za brak zezwolenia należało uznać za bezprzedmiotowe i w tym zakresie uchylić decyzję organu i oraz umorzyć postępowanie. Odnośnie naruszenia określonego w lp. 11.1 ust. 1 lit. a) załącznika do u.t.d., który sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 3.000 zł wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące, organ odwoławczy powołał się na art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85, zgodnie z którym urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy powyżej 50 km. Wyłączenie odnosi się do pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) 561/2006, których trasa nie przekracza 50 km. W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zgromadzony materiał dowodowy potwierdził, że strona w dniu kontroli wykonywała przewozy regularne na trasie K. – B. w oparciu o zezwolenia udzielone na poszczególne odcinki tej trasy. Ponieważ długość trasy K. – B. przekracza 50 km., do strony nie mógł znaleźć zastosowania art. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006. W tym stanie rzeczy, pojazd wykonujący powyższy przejazd powinien być wyposażony w urządzenie rejestrujące a skoro nie był zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 3000 złotych. Uznając prawidłowość stwierdzonego naruszenia z lp. 1.7 załącznika do u.t.d., który karą w wysokości 500 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, Główny Inspektor Transportu Drogowego odwołał się do art. 87 ust. 1 u.t.d. oraz art. 15 ust. 7 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w związku z art. 26 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 561/2006 oraz art. 31 ust. 1 - ust. 3 ustawy o czasie pracy kierowców. GITD uznał, że w toku kontroli kierowca nie okazał na żądanie inspektorów wykresówek, ani oświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu za wymagany przepisami prawa okres tj. z bieżącego dnia oraz za 28 dni poprzedzających dzień kontroli, co jednoznacznie wynikało z protokołu kontroli. Jednocześnie, organ odwoławczy wyjaśnił, iż kary w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter. Natomiast, gdy strona znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie kary w orzeczonej wysokości może wystąpić ze stosownym wnioskiem do właściwego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, który wydał decyzję w I instancji. Pismem z dnia [...] września 2010r. spółka S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3500 złotych zarzucając zaskarżonej decyzji w tej części naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Strona stwierdziła bezzasadność przypisanych naruszeń w zakresie: - wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (brak wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu za okres z dnia kontroli oraz 28 dni bezpośrednio poprzedzających ten dzień), - wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące. W ocenie strony, bezpodstawność twierdzeń organu potwierdzał fakt realizowania przez kierowcę, w momencie kontroli, przewozu na linii komunikacyjnej B. – K., której długość jest krótsza niż 50 km, na podstawie zezwolenia Nr [...] udzielonego przez Marszałka Województwa [...]. Powyższy przewóz poprzedzony był przewozem realizowanym na podstawie odrębnego zezwolenia Nr [...] (na linii z B. do B., której długość wynosi również poniżej 50 km), udzielonego również przez Marszałka Województwa [...]. W uzasadnieniu skargi skarżąca powtórzyła argumenty podnoszone w toku postępowania administracyjnego. Wskazując na długość każdej z linii transportowych z osobna, które nie przekraczają 50 km, skarżąca uznała, że organ powinien rozważyć zastosowanie w sprawie art. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, zgodnie z którym ww. rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami używanymi do przewozu osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km. Konsekwencją przyjęcia takiego rozwiązania byłoby uznanie, że Spółka nie jest zobowiązana do wyposażania pojazdu w urządzenie rejestrujące. Strona odwołała się do pojęć przewozu regularnego oraz linii komunikacyjnej zdefiniowanych w ustawie o transporcie drogowym a także art. 20 ust. 1 pkt 2 u.t.d. zgodnie z którym w zezwoleniu określa się przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów. Skarżąca podkreśliła, że stosownie do art. 22 ust 1 pkt 1u.t.d., dołączyła do wniosków złożonych do Marszałka Województwa [...] o wydanie odrębnych zezwoleń na linię K. – B. i na linię B. – B., proponowane rozkłady jazdy uwzględniające m.in. długości linii komunikacyjnych, podane w kilometrach. Dla każdej z tych linii odległość pomiędzy miejscem początkowym i docelowym przewozów, czyli długość linii komunikacyjnej, a zarazem trasa przewozów regularnych, nie przekraczały 50 km. W tym stanie rzeczy, zdaniem strony, w pojeździe poddanym kontroli nie było obowiązku zamontowania tachografu a przedsiębiorca był zwolniony z obowiązku wyposażenia kierowcy w wykresówki tacho i zaświadczenia potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu z dnia bieżącego i z 28 dni bezpośrednio poprzedzających ten dzień. Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 7 lit a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w związku z art. 26 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) Nr 561/2006 tylko wówczas, jeżeli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem 1, kierowca ten musi być w stanie okazać, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych: wykresówki obejmujące bieżący dzień i poprzednie 28 dni, kartę kierowcy, jeśli ją posiada oraz wszelkie zapisy odręczne i wydruki sporządzone w ciągu bieżącego dnia oraz poprzednich 28 dni zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał argumentację podaną w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , zwaną dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ). Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł (l.p. 11.1 ust.1 lit a) załącznika do u.t.d.) za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące oraz 500 złotych (l.p.1.7 załącznika do u.t.d.) za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty narusza prawo. Przewóz regularny zgodnie z art. 4 pkt 7 u.t.d. to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i ustawie z dnia 15 listopada 1984r. Prawo przewozowe (Dz. U. z 2000r. Nr 50, poz. 601 ze zm.). Z kolei "linia komunikacyjna" to połączenie komunikacyjne na określonej drodze między przystankami wskazanymi w rozkładzie jazdy, po której odbywają się regularne przewozy osób (art. 4 pkt 8 u.t.d.). Przystanek - to miejsce przeznaczone do wsiadania lub wysiadania pasażerów na danej linii komunikacyjnej, oznaczone w sposób określony w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym z informacją o rozkładzie jazdy, z uwzględnieniem godzin odjazdów środków transportowych przewoźnika drogowego uprawnionego do korzystania z tego miejsca. W zezwoleniu na wykonywanie przewozu regularnego osób określa się przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują miejsca początkowe i docelowe przewozów, a załącznikiem do zezwolenia jest obowiązujący rozkład jazdy (v. art. 20 ust. 1 pkt 2 u.t.d. i ust.1 a) u.t.d.). Do wniosku o wydanie przedmiotowego zezwolenia przedsiębiorca dołącza proponowany rozkład jazdy uwzględniający m.in. przystanki, godziny odjazdów, długość linii komunikacyjnej podaną w kilometrach, odległość między przystankami oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy (v. art. 22 ust.1 u.t.d.). Zdaniem Sądu, w świetle przedstawionych powyżej uregulowań należy stwierdzić, że sformułowanie "przebieg trasy przewozów" zawarte w art. 20 ust.1 pkt 2 u.t.d. odpowiada definicji linii komunikacyjnej. Innymi słowy, trasa wykonywana w ramach przewozów regularnych tj. na podstawie stosownego zezwolenia odpowiada definicji linii komunikacyjnej. Należy bowiem mieć na uwadze, że przedsiębiorca uzyskując zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych osób, ma obowiązek ich wykonywania na określonej trasie, której długość zawiera się pomiędzy przystankami: początkowym i końcowym, według ściśle określonego rozkładu jazdy. Ponieważ jednemu zezwoleniu jest przynależny jeden rozkład jazdy, dlatego nie należy przypisywać znaczenia prawnego okoliczności, że przystanek końcowy według jednego rozkładu jazdy jest jednocześnie przystankiem początkowym w rozkładzie jazdy, stanowiącym integralną całość z drugim zezwoleniem. Podkreślenia wymaga, że przedkładanie wraz z wnioskiem o wydanie omawianego zezwolenia proponowanego rozkładu jazdy jest uzasadnione ze względu na możliwość odmowy udzielenia zezwolenia lub jego zmiany na przykład w sytuacji, gdy projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych (v. art. 22 a) u.t.d.). Obowiązek zamontowania tachografu w pojeździe wykonującym regularny przewóz osób wynika z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31 grudnia 1985r., powoływane dalej jako Rozporządzenie 3821/85) w zw. z art. 26 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (zwane dalej Rozporządzeniem nr 561/2006), który stanowi, że "w pojazdach używanych do przewozów regularnych, których trasa przekracza 50 km przedsiębiorca ma obowiązek zainstalowania i użytkowania w pojeździe urządzenia rejestrującego. Przepis ten, co należy podkreślić, odwołuje się trasy przejazdów wykonywanych w ramach przewozów regularnych ("przewozy regularne, których trasa") a więc trasa o jakiej mowa w tym przepisie nie oznacza nic innego niż linię komunikacyjną o jakiej mowa w przytoczonych powyżej przepisach ustawy o transporcie drogowym. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy uznał, że skarżąca wykonywała, na podstawie dwóch zezwoleń (Nr [...] oraz [...]), przewóz na trasie K – B., której długość przekracza 50 km. W konsekwencji stwierdził, że spółka wykonywała przewóz regularny osób z naruszeniem obowiązku zamontowania w pojeździe tachografu i zaopatrzenia kierowcy w wykresówki lub dokumenty potwierdzające nieprowadzenie pojazdu. Według organu, posiadane przez skarżącą dwa zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób Nr [...] oraz [...] obejmowały trasę K. – B., gdyż przystanek końcowy według rozkładu jazdy stanowiącego załącznik do zezwolenia Nr [...] (B.) był jednocześnie przystankiem początkowym zgodnie z danymi zawartymi w zezwoleniu Nr [...]. Z powodów przedstawionych przez wyżej stanowisko organu należy uznać za błędne. Skoro w rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy uznał, że skarżąca wykonywała przewóz regularny na podstawie dwóch zezwoleń i nie ma podstawy do nałożenia na stronę kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez zezwolenia nie mógł jednocześnie stwierdzić, że przedmiotowy przewóz był wykonywany na trasie K.-B.. Takie stanowisko organu jest wewnętrznie sprzeczne i wynika z przyjęcia poglądu, że obydwa zezwolenia łącznie obejmują jedną trasę Kraków- Brzesko podzieloną na poszczególne odcinki tj. K.- B. oraz B. – B.. Gdy tymczasem, jak wywiedziono powyżej, jedno zezwolenie obejmuje jedną trasę odpowiadającą linii komunikacyjnej. Organ sam przyznaje w uzasadnieniu decyzji, że rozkłady jazdy na linii komunikacyjnej K.- B. oraz na linii B. –K. umożliwiają obsługę tych linii (tras) przez ten sam pojazd. Organ nie wykazał również, że poddany kontroli pojazd nie był zgłoszony do obydwu zezwoleń, a także że wykonywał przewóz niezgodnie z wymogami zawartymi w obu zezwoleniach. Nie jest rzeczą Sądu na gruncie niniejszej sprawy czynić rozważania dotyczące prawidłowości udzielonych zezwoleń, ponieważ kwestia ta nie leży w granicach rozpatrywanej sprawy. Natomiast organy wymienione w przepisach ustawy o transporcie drogowym dysponują odpowiednimi instrumentami prawnymi aby skontrolować przestrzeganie norm czasu pracy kierowców zatrudnionych przez skarżącą spółkę. Ze względu na to, że długość każdej z tras na które spółka posiadała zezwolenie nie przekraczała 50 kilometrów (jest to okoliczność niesporna między stronami) skarżąca nie miała obowiązku montowania tachografu w pojeździe poddanym kontroli, gdyż zwalniał ją od tego obowiązku art. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006. W myśl tego przepisu, przedmiotowe rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami używanymi do przewozu osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km. W konsekwencji przedsiębiorca nie miał również obowiązku zaopatrzenia kierowcy w wykresówki oraz zaświadczenia potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu w określonym przedziale czasowym, gdyż obowiązek używania wykresówek wynikał z art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, nie mającego zastosowania w przedmiotowej sprawie. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Jednocześnie należy wskazać, że z przyczyn podanych w niniejszym wyroku Sąd w składzie rozpoznającym sprawę, nie podziela poglądu zawartego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1895/10 (wyrok nieprawomocny). Wyrokiem tym Sąd oddalił skargę Firmy Przewozowej S z siedzibą w Z., w analogicznym jak w rozpatrywanej obecnie sprawie stanie faktycznym, podzielając w całości pogląd organu o zasadności umorzenia postępowania w zakresie nałożenia kary pieniężnej za brak zezwolenia i jednoczesne nałożenie kary pieniężnej za brak tachografu oraz za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Przechodząc do uzasadnienia pozostałych rozstrzygnięć zawartych w niniejszym wyroku należy wskazać, że postępowanie przed organem dotyczyło jednej sprawy w znaczeniu materialnoprawnym, zakończonej decyzją o nałożeniu kary pieniężnej. Wydana w przedmiotowej sprawie decyzja nie mogła być zatem zaskarżona jedynie w części jak to sformułowano w skardze. Kontroli sądowoadministracyjnej podlegała w niniejszej sprawie cała zaskarżona decyzja, dlatego w pozostałym zakresie, tj. co do rozstrzygnięcia organu odwoławczego zawartego w punkcie 2 zaskarżonej decyzji, o umorzeniu postępowania w I instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w kwocie 6.000 zł za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia (lp. 2.1 załącznika do u.t.d.) skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przyjmując bowiem ustalenie organu, że strona dysponowała stosownymi zezwoleniami prawidłowe jest rozstrzygnięcie w zakresie umorzenia postępowania w sprawie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za brak zezwolenia. O niewykonywaniu decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. Natomiast wobec braku wniosku skarżącej o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, pomimo pouczenia o możliwości złożenia takiego wniosku zawartego w wezwaniu na rozprawę, Sąd nie wydał w tym przedmiocie rozstrzygnięcia, ze względu na treść art. 209 i 210 § 1 p.p.s.a.