VI SA/Wa 2110/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka (spr.) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Krzysztof Wierzbicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi K.[...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdów w ruchu drogowym oddala skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. działając na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji po rozpatrzeniu wniosku K. [...] z dnia [...] maja 2006 r., uzupełnionego w dniu [...] czerwca 2006 r. odmówił zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów marki: 1. [...], nr rej. [...] nr nadwozia [...], 2. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...], 3. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...], 4. [...]nr rej. [...], nr nadwozia[...], 5. [...], nr rej. [...], nr nadwozia[...], 6. [...], nr rej. [...], nr nadwozia[...], 7. [...]nr rej. [...], nr nadwozia[...], 8. [...], nr rej. [...], nr nadwozia[...], 9. [...], nr rej. [...], nr nadwozia[...], 10. [...], nr rej. [...], nr nadwozia[...], 11. [...], nr rej. [...], nr nadwozia[...], 12. [...], nr rej. [...]nr nadwozia[...], 13. [...], nr rej. [...], nr nadwozia[...], 14. [...], nr rej. [...], nr nadwozia[...], 15. [...], nr rej. [...], nr nadwozia[...], 16. [...], nr rej. [...], nr nadwozia[...], 17. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...]4 18. [...], nr rej. [...], nr nadwozia[...], 19. [...], nr rej. [...], nr nadwozia[...], 20. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...] 21. [...], nr rej. [...]nr nadwozia [...] 22. [...], nr rej. [...], nr nadwozia[...], 23. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...] 24. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...] 25. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...] 26. [...], nr rej. [...]nr nadwozia [...] 27. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...] 28. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...] 29. [...], nr rej. [...], nr nadwozia[...], 30. [...], nr rej. [...]nr nadwozia [...] 31. [...]nr rej. [...]nr nadwozia[...], 32. [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...] 33. [...], nr rej. [...]nr nadwozia [...] 34. [...]nr rej. [...], nr nadwozia [...] W uzasadnieniu decyzji podano między innymi, że: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym reguluje zasady ruchu na drogach publicznych oraz w strefach zamieszkania, warunki dopuszczenia pojazdów w ruchu, wymagania w stosunku do osób kierujących pojazdami i innych uczestników ruchu oraz zasady kontroli ruchu drogowego. Zgodnie z art. 53 ust. l pkt 12 w/w ustawy zezwolenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji może zostać udzielone jedynie jednostkom, których pojazdy, proponowane do uprzywilejowania w ruchu drogowym, będą używane w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Organ zwrócił uwagę, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż przepis art. 53 ust. l pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym uzasadnia wydanie zezwolenia na używanie pojazdów jako uprzywilejowanych w przypadkach bezpośrednich, faktycznych działań związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego oraz, iż ustawowa działalność straży gminnych polega na ochronie porządku publicznego (art. l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych - Dz. U. Nr 123, poz. 779 z późno zm.). Powyższe stanowisko zgodne jest z intencją ustawodawcy, który od 1998 r. ograniczył możliwość wydawania zezwolenia na używanie pojazdu jako uprzywilejowanego w ruchu drogowym jedynie wówczas, gdy pojazd używany jest w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Ponadto organ wskazał, że ustawa z dnia 12 czerwca 2003 r. o zmianie ustawy o strażach gminnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 130, poz. 190), w art. l pkt 5 uchyliła przepis art. 13 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych. Konsekwencją uchylenia art. 13 ustawy o strażach gminnych jest zniesienie odrębnego trybu i zasad uznawania pojazdów straży za pojazdy uprzywilejowane w ruchu drogowym i zastosowanie w tym zakresie zasad ogólnych wynikających z przepisu art. 53 ust 1 pkt 12 - Prawa o ruchu drogowym. Jednocześnie ustawodawca nie rozszerzył katalogu podmiotów, których pojazdy korzystają z uprzywilejowania w ruchu drogowym na mocy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym o pojazdy straży gminnych. Minister podkreślił, iż postępowanie wyjaśniające, które miało na celu ustalenie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, a zwłaszcza zasadności wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów wykazało, że obecnie Straż Miejska dysponuje 33 pojazdami uprzywilejowanymi w ruchu drogowym. W ocenie organu ta liczba pojazdów Straży Miejskiej [...]korzystających na mocy decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2004 r., zmienionych decyzjami Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2006 r. ze statusu uprzywilejowanych w ruchu drogowym w pełni pozwala na realizację zadań związanych z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Również Komendant [...] Policji w[...], który stosownie do art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn zm.), wykonuje na obszarze [...]zadania i kompetencje odpowiadające zadaniom i kompetencjom Komendanta Wojewódzkiego Policji w piśmie z dnia [...] lipca 2006 r. negatywnie zaopiniował przedmiotowy wniosek, stwierdzając, iż stosownie do art. 11 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. strażach gminnych do zadań straży należy jedynie współdziałanie z właściwymi podmiotami w zakresie ratowania życia i zdrowia obywateli. Zdaniem Ministra, z materiału dowodowego nie wynika, aby zadania realizowane przez Straż Miejską w [...]wymagały korzystania z większej niż obecnie liczby pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym. Organ zaznaczył, iż co prawda utrzymywane są stałe patrole policjantów z funkcjonariuszami Straży Miejskiej oraz, że zostały utworzone doraźne zespoły zadaniowe tj. szkolne i ds. ekologicznych, jednakże ta okoliczność nie może stanowić wystarczającej przesłanki do stwierdzenia, iż wnioskowane do uprzywilejowania w ruchu drogowym kolejne pojazdy Straży Miejskiej [...] używane są stale i bezpośrednio w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Argumentem przemawiającym za uprzywilejowaniem w ruchu drogowym kolejnych pojazdów nie może być również zwiększenie liczby strażników miejskich. Natomiast wykładnia przepisu art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo o ruchu drogowym prowadzi do wniosku, że przewidywana możliwość uprzywilejowania pojazdów (wydanie stosownego zezwolenia) dotyczy jedynie przypadków bezpośrednich faktycznych działań związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, a nie działań ewentualnych i hipotetycznych, które mogą wystąpić w bliżej nieokreślonej przyszłości. Konieczność takiego stosowania przepisu wynika również z faktu, że każde zwiększenie liczby pojazdów uprzywilejowanych w istotny sposób wpływa na wzrost zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jak również ogranicza możliwości właściwego korzystania z uprzywilejowania pojazdom, które obligatoryjnie korzystają z uprzywilejowania w ruchu drogowym. Ponadto działania podejmowane przez Straż Miejską[...], zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych, polegają przede wszystkim na zapewnieniu bezpieczeństwa a istotą tej działalności nie jest stałe ratowanie życia i zdrowia ludzkiego, lecz zapobieganie powstawania i likwidacji zagrożeń, które mogą wystąpić. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył K. [...], wnosząc o uchylenie decyzji i uwzględnienie wniosku. K. wskazał, iż odmowa wydania zezwolenia jest błędna i sprzeczna z prawem. Skoro bowiem organ po przeprowadzeniu szczegółowego postępowania dowodowego uznał, iż pojazdy Straży Miejskiej [...]są używane bezpośrednio i faktycznie w związku z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego, co potwierdził wydanymi zezwoleniami (decyzje od Nr [...]do Nr[...]), to odmowa wydania zezwolenia na pozostałe pojazdy wnioskodawcy używane do tych samych zadań ustawowych związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego jest prawnie nie uzasadniona i wykracza poza granice swobody uznaniowej organu decyzyjnego. Zdaniem skarżącego art. 53 ust 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) nie zawiera podstawy prawnej do limitowania liczby pojazdów używanych przez wnioskodawcę do wykonywania zadań związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Zgodnie z tym przepisem, organ właściwy do podjęcia decyzji, w ramach uznania administracyjnego, ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Organ ma prawo udzielić zezwolenia gdy stwierdzi, że pojazd spełnia warunek kreślony w art. 53 ust 1 pkt 12 ustawy lub też odmówić wydania zezwolenia gdy pojazd takiego warunku nie spełnia. Przepis ten nie przewiduje natomiast możliwości decydowania przez organ, które z pojazdów wnioskodawcy używanych do tych samych zadań ustawowych i spełniających jednakowe warunki może korzystać z atrybutu uprzywilejowania w razie konieczności ratowania życia lub zdrowia ludzkiego. Nie daje tym samym podstaw do ingerowania w wyłączne kompetencje wnioskodawcy do organizacji pracy w kierowanej przez niego jednostce i sposobu wykorzystywania posiadanych pojazdów służbowych do realizacji ustawowych zadań tej jednostki. Decyzją z dnia [...] września 2006 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podtrzymując w całości swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. W uzupełnieniu swojego stanowiska wskazał, że każde uprzywilejowanie pojazdu w ruchu drogowym ma charakter wyjątkowy. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 1999 r., sygn. akt II SA 547/99 treść przepisu art. 53 ust 1 pkt 9 (obecnie 12) - Prawa o ruchu drogowym wskazuje, że zezwolenia są wydawane w ramach uznania administracyjnego przy spełnieniu przesłanek zawartych w tym przepisie, a wiec jeżeli pojazd jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Każde zwiększenie liczby pojazdów uprzywilejowanych w istotny sposób wpływałoby na wzrost zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jak również ograniczałoby możliwość właściwego korzystania z uprzywilejowania pojazdom, które obligatoryjnie są do tego uprawnione. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - w zakresie spraw rozpatrywanych na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 Prawa o ruchu drogowym - jest jednolite i uznaje odmowę uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdów, jako zgodną z prawem i intencją ustawodawcy, zmierzającą do ścisłego zawężenia kategorii pojazdów uprzywilejowanych z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W świetle powyższego zarzut skarżącego, iż organ limituje liczbę pojazdów używanych przez wnioskodawcę jest, w ocenie Ministra, bezpodstawny. Organ zwrócił uwagę, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych, straże zostały powołane do ochrony porządku publicznego i stosownie do art. 11 pkt 3 ww. ustawy do zadań straży należy w szczególności jedynie współdziałanie z właściwymi podmiotami w zakresie ratowania życia i zdrowia ludzkiego. Odpierając zarzut strony o braku podstaw do limitowania ilości pojazdów Minister podkreślił, iż zezwolił na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów Straży Miejskich wskazanych przez stronę pojazdów jako tych, które są niezbędne do prowadzenia akcji wspólnie z Policją oraz związanych z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. W tej sytuacji mając na uwadze 70 interwencji podejmowanych przez Straż Miejską w 2005 r. z użyciem pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym oraz uwzględniając fakt, iż interwencje podejmowane są nie w ramach samodzielnych zadań straży miejskiej, ale w porozumieniu z innymi jednostkami, w opinii organu obecna liczba 33 pojazdów uprzywilejowanych Straży Miejskiej [...]pozwoli w pełni na realizację zadań związanych z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Ponadto w przedmiotowej sprawie nie wykazano, że specjalistyczne służby, które mają w zakresie swoich podstawowych zadań realizacje przedsięwzięć mających na celu ochronę życia i zdrowia ludzi, nie zapewniają dostatecznej pomocy w sytuacjach wystąpienia zagrożenia życia i zdrowia ludzkiego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł K. [...]. W skardze domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2006 r. i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. Zdaniem K. decyzja ta jest dotknięta wadą skutkującą jej nieważnością z mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. bowiem Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rażąco naruszył art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym przez to, że stosując to samo kryterium ustawowe, dokonał bezprawnego podziału pojazdów wnioskodawcy na dwie grupy: pierwszą, której należy przyznać atrybut uprzywilejowania i drugą, której nie zezwolono na uprzywilejowanie. Skarżący wywodzi, że skoro organ stwierdził istnienie przesłanki uzasadniającej przyznanie atrybutu uprzywilejowania, określonej w art. 53 ust. 1 pkt 12 Prawa o ruchu drogowym, to odmowna decyzja w tym zakresie została wydana z naruszeniem prawa. Przepis ten nie uprawnia organu do rozstrzygania, które z pojazdów wnioskodawcy ani też ile z nich wystarczy do realizacji ustawowych zadań Straży Miejskiej, związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Nieuprawnione jest twierdzenie organu decyzyjnego, iż połowa proponowanych do uprzywilejowania pojazdów jest wystarczająca do realizacji zadań, związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, gdyż jego zdaniem zadania te są wykonywane jedynie we współdziałaniu z innymi podmiotami do tego powołanymi. Organ decyzyjny błędnie przyjął, iż jedynie w sytuacji opisanej w art. 11 pkt 3 ustawy o strażach gminnych zachodzi konieczność ratowania życia i zdrowia ludzkiego, podczas, gdy mówi o tym także pkt 4 i 7 tej ustawy. Ponadto art. 11 ustawy o strażach gminnych nie stanowi zamkniętego katalogu działań straży miejskiej w zakresie ratowania życia lub zdrowia ludzkiego. Ponadto organ przekroczył swoje umocowanie i dokonał bezprawnej ingerencji w wyłączne kompetencje wnioskodawcy w zakresie organizacji pracy w kierowanej przez niego jednostce. Wydanie zezwoleń tylko dla części zgłoszonych do uprzywilejowania pojazdów w praktyce oznacza władcze rozstrzygnięcie o liczbie patroli realizujących zadania związane z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego, sposobie ich wyposażenia oraz o sposobie wykonywania przez nich ustawowych zadań. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr. 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. l34 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- dalej jako p.p.s.a.). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja prawa nie narusza a zatem skarga nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. W rozpatrywanej sprawie, wbrew zarzutom skarżącego, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmawiając uprzywilejowania w ruchu drogowym 34 pojazdom samochodowym nie naruszył prawa, a w szczególności przepisu art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a przy wydawaniu decyzji nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Na wstępie należy podnieść, że ustawa z dnia 12 czerwca 2003 r. o zmianie ustawy o strażach gminnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 130, poz.190) w art. 1 pkt 5 uchyla przepis art. 13 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o strażach gminnych (Dz. U. Nr 123, poz. 779 ze zm.). Konsekwencją uchylenia art. 13 ustawy o strażach gminnych jest zniesienie odrębnego trybu i zasad uznawania pojazdów straży gminnej (miejskiej) za pojazdy uprzywilejowane w ruchu drogowym i zastosowanie w tym zakresie zasad ogólnych wynikających z przepisu art. 53 ust.1 pkt 12 ustawy prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 53 ust. 1 Prawo o ruchu drogowym pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być pojazd samochodowy: 1/jednostek ochrony przeciwpożarowej; 2/pogotowia ratunkowego; 3/Policji; 4/jednostki ratownictwa chemicznego; 5/Straży Granicznej; 6/Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego; 7/Agencji Wywiadu; 8/Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej; 9/Służby Więziennej; 10/Biura Ochrony Rządu; 10a) kontroli skarbowej; 10b) Służby Celnej; 11/Inspekcji Transportu Drogowego 12/jednostki niewymienionej w pkt 1-11 jeżeli jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego – na podstawie zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Z powołanego wyżej art. 53 ust.1 pkt 12 wynika, że zezwolenia są wydawane w ramach uznania administracyjnego przy spełnieniu przesłanek zawartych w tym przepisie, a więc jeżeli pojazd jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Przy czym zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 24 maja 1999 r. II SA 547/99, wyrok NSA z 9 października 1998 r. II SA 1081/98, wyrok NSA z 2 lutego 1999 r., II SA 1750/98) chodzi tutaj o przypadki bezpośrednich – faktycznych działań związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, a nie działań ewentualnych i hipotetycznych, które mogą wystąpić w bliżej nieokreślonej przyszłości. Zdaniem Sądu, granice uznania administracyjnego jakie zostały wyznaczone w tego rodzaju sprawach przepisem art. 53 ust. 1 pkt 12 Prawa o ruchu drogowym oraz przepisem ogólnym - art. 7 k.p.a., to znaczy interesem wnioskodawcy i interesem społecznym nie zostały przez organ przekroczone, a kwestionowana decyzja nie nosi cech dowolności. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zgodnie bowiem z wymogami zawartymi w art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. wskazał na przesłanki, którymi kierował się wydając zaskarżoną decyzję i swoje stanowisko przekonywująco uzasadnił. W ocenie Sądu błędne jest stanowisko skarżącego, iż cytowany przepis nie uprawnia Ministra do limitowania liczby pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym. W rozpoznawanej sprawie z liczby 67 pojazdów objętych wnioskiem zezwolenia otrzymało 33 pojazdy, zaś w stosunku do 34 pojazdów zapadła decyzja odmowna. Słusznie organ wskazał, iż wydając negatywną decyzję w stosunku do tych 34 pojazdów uznano, iż zadania wykonywane przez Straż Miejską nie dają podstaw do uprzywilejowania w ruchu drogowym kolejnych 34 pojazdów z 272 (jak wskazano we wniosku) pojazdów należących do Straży Miejskiej. Ponadto argumentacja przedstawiona w skardze nie jest zasadna także i z tej przyczyny, że cytowany przepis art. 53 ust. 1 pkt 12 prawa o ruchu drogowym przewiduje możliwość wydania decyzji administracyjnej w ramach uznania administracyjnego, a zatem istnieje podstawa prawna do wydania decyzji pozytywnej lub negatywnej w stosunku do każdego z pojazdów objętych stosownym wnioskiem. Natomiast rola Sądu sprowadza się do oceny czy nie nastąpiło przekroczenie granic tego uznania oraz czy taka decyzja nie nosi cech dowolności. W związku z tym zarzuty skarżącego, jakoby sama możliwość wydania decyzji odmownej (co do zasady) w ramach uznania administracyjnego w stosunku do choćby jednego pojazdu, naruszała wyłączne kompetencje K. w zakresie organizacji pracy w kierowanej przez niego jednostce czyli nastąpiła "bezprawna ingerencja" w zakres tych kompetencji, nie są słuszne i świadczą o niepełnym zrozumieniu przez skarżącego instytucji uznania administracyjnego. Z tych przyczyn Sąd nie dopatrzył się również powodów do stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji. Z drugiej strony podkreślić trzeba, iż przyjęcie argumentacji strony skarżącej prowadziłoby do ograniczenia roli Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do roli organu automatycznie rejestrującego liczbę pojazdów uprzywilejowanych zgłaszanych przez instytucje określone w art. 53 ust. 1 prawa o ruchu drogowym. Nie budzą wątpliwości Sądu ustalenia faktyczne poczynione przez organ w toku postępowania wyjaśniającego, z których wynika, że posiadana już przez Straż Miejską liczba 33 pojazdów uprzywilejowanych jest wystarczająca także ze względu na zadania realizowane przez Straż w ramach współdziałania z właściwymi podmiotami w zakresie ratowania życia i zdrowia obywateli, o czym mowa w art. 11 pkt 3) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych ( Dz. U. Nr 123, poz. 779 z późn. zm.). W ocenie Sądu, powyższa okoliczność tj. współdziałanie z podmiotami właściwymi w zakresie ratowania życia i zdrowia (art. 11 pkt 3 ustawy o strażach gminnych) ma znaczenie dla oceny konkretnego stanu faktycznego, bowiem podmioty te np. policja, pogotowie ratunkowe, jednostki ochrony przeciwpożarowej, jednostki ratownictwa chemicznego mają w zakresie swoich podstawowych zadań realizację przedsięwzięć mających na celu ochronę życia i zdrowia ludzi (por. np. Ustawę z 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej, ustawę z dnia 25 lipca 2001r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, Ustawę z dnia 24 sierpnia 1991r.o Państwowej Straży Pożarnej). Tym podmiotom udzielane są, co do zasady, stosowne zezwolenia na podstawie art. 53 ustawy. W rozpatrywanej sprawie nie zostało wykazane, że specjalistyczne służby nie zapewniają dostatecznej pomocy w sytuacjach wystąpienia zagrożenia życia i zdrowia ludzkiego. Dokonanej przez organ oceny nie można uznać za dowolną ponieważ, jak już wyżej wskazano, do zadań ustawowych Straży Miejskiej nie należy rutynowe prowadzenie działalności w zakresie ratowania życia lub zdrowia ludzkiego a także nie można założyć a priori, że wnioskodawca będzie podejmował takie działania, zwłaszcza że w roku 2005 r. pojazdy Straży Miejskiej [...]były wykorzystane jako uprzywilejowane w 70 przypadkach, o czym mowa w piśmie K. z dnia 20 czerwca 2006 r. Również, jak wynika z "Wytycznych dotyczących współpracy Policji i Straży Miejskiej w zakresie organizacji wspólnej służby patrolowej" z dnia 22 lutego 2006 r., do pełnienia wspólnej służby w patrolach wyznaczono 30 strażników miejskich wraz z 10 etatowymi pojazdami służbowymi (vide pkt I ppkt 4 Wytycznych). Nie można podzielić zarzutu skargi, że organ dokonał błędnej interpretacji art. 11 pkt 3) ustawy o strażach gminnych, pomijając sytuacje ratowania życie i zdrowia ludzkiego opisane w art. 11 pkt 4) pkt 7) ustawy. Tymczasem, jak to trafnie podniósł Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, ustawowa działalność skarżącego, polega na ochronie porządku publicznego (art. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych) a jeżeli chodzi o ratowanie życia i zdrowia obywateli to straż gminna współdziała z innymi powołanymi do tego jednostkami (art. 11 pkt 3 cyt. wyżej ustawy), nie jest to jednak jej podstawowa działalność. Uwagi te są aktualne również odnośnie zadań przewidzianych w pkt 4) i pkt 7) cytowanej ustawy, stanowiących o zabezpieczeniu miejsca przestępstwa i doprowadzaniu osób nietrzeźwych do izby wytrzeźwień. W zaskarżonej decyzji trafnie podkreślono, że każde zwiększenie liczby pojazdów uprzywilejowanych w istotny sposób wpłynęłoby na wzrost zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jak również ograniczałoby możliwość właściwego korzystania w uprzywilejowania pojazdu, które obligatoryjnie korzystają z uprzywilejowania w ruchu drogowym. Minister Spraw Wewnętrznych Administracji, wbrew twierdzeniom skargi, prawidłowo ocenił materiał dowodowy w sprawie, podnoszone przez organ argumenty są dla Sądu w pełni przekonywujące i dlatego przedmiotowej decyzji uznaniowej nie można było uznać za dowolną. Z tych wszystkich względów, wobec stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.