VI SA/Wa 2110/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2011 r. sprawy ze skargi [...] Sp. j. [...] z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nakładającą na Firmę Przewozową [...] Spółka jawna M. K., J. S., skarżącą w niniejszej sprawie, karę pieniężną w wysokości 9.500 zł, umorzył postępowanie I instancji w części dotyczącej kary pieniężnej w wysokości 6000 zł i nałożył karę w wysokości 3.500 zł za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty i naruszeniem polegającym na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] grudnia 2009 r. w miejscowości [...], na Placu [...] przeprowadzono kontrolę autobusu marki [...] o nr rej. [...], którego kierowcą był W. S. Skontrolowanym pojazdem wykonywano regularny przewóz osób na trasie [...] - [...],[...] - [...]. Od kierowcy pobrano stosowne dokumenty, w tym wypis Nr [...] z zezwolenia Nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii [...] - [...], wypis Nr [...] z zezwolenia Nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii [...] - [...] oraz rozkłady jazdy stanowiące załączniki do ww. zezwoleń. W wyniku analizy przedstawionych do kontroli dokumentów stwierdzono, iż długość linii, na której odbywał się przewóz z [...] do [...] wynosiła 56,1 km, co zostało ustalone na podstawie rozkładów jazdy stanowiących załącznik do ww. zezwoleń. Obserwację pojazdu rozpoczęto w miejscowości [...], gdzie do kontrolowanego autobusu wszedł nieumundurowany inspektor, wykupując u kierowcy bilet na przejazd. Na pytanie pasażera o miejsce docelowe przejazdu, kierowca odpowiedział jednoznacznie, iż przejazd wykonywany jest do [...]. Za przejazd kierowca pobrał opłatę w kwocie 6 zł, wydając dwa bilety, jeden o nominale 2 złote, drugi o nominale 4 złote. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, w tym protokół kontroli z dnia [...] grudnia 2009 r., Nr [...], stwierdzono: 1. wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia: Do kontroli kierowca okazał wypis Nr [...] z zezwolenia Nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii [...] - [...], wypis Nr [...] z zezwolenia Nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii [...] - [...]. Kierowca nie przedstawił natomiast do kontroli zezwolenia wraz z zatwierdzonym do niego rozkładem jazdy na trasie z [...] (ul. [...]) do [...] (Plac [...]), na której faktycznie wykonywano przejazd.; 2. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące (tachograf): Pojazdem wykonywany był regularny przewóz osób na trasie [...] -[...] przez [...], której długość wynosi 56,1 km. Wobec tego stwierdzono naruszenie rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006, z którego wynika, iż od dnia 1 stycznia 2008 r. wszystkie pojazdy, którymi wykonywany jest transport drogowy osób, w ramach przewozów regularnych, których trasa przekraczała 50 km powinny być wyposażone w urządzenie rejestrujące. Brak takiego urządzenia sankcjonowany jest karą wynikającą z art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz na podstawie Ip. 11.1 ust. 1 lit. a) załącznika do tej ustawy. 3. wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. W toku czynności kontrolnych, na podstawie okazanych rozkładów jazdy, ustalono, że trasa przejazdu z [...] do [...] przekraczała 50 km. Zatem, kierowca nie podlegał wyłączeniom określonym w art. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (WE) nr 561/2006". Kierowca nie przedstawił do kontroli wykresówek obejmujących okres od dnia [...] listopada 2009 r. do dnia [...] grudnia 2009 r., danych cyfrowych jak również dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu we wskazanym okresie co stanowiło naruszenie art. 15 ust. 7 Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85, art. 31 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy o czasie pracy kierowców, których naruszenie sankcjonowane jest karą określaną na podstawie art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie Ip. 1.7. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania z urzędu w sprawie kary pieniężnej za naruszenia stwierdzone w protokole kontroli, w/w spółka wykonująca przewóz drogowy pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. złożyła pisemne wyjaśnienia oraz złożyła opinię prawną stwierdzając, iż zarzuty organu są bezzasadne, gdyż skarżąca obsługiwała jednym pojazdem dwie odrębne linie regularne na podstawie dwóch zezwoleń przy czym długość każdej z tych linii nie przekracza 50 km. Skarżąca podkreśliła, że w pierwszej kolejności był wykonywany przewóz z [...] do [...]. Potem była krótka przerwa a następnie ten sam pojazd, z tym samym kierowcą, realizował przewóz na linii [...] - [...]. Brak jest więc podstaw faktycznych i prawnych do stwierdzenia, że wykonywany jest przewóz regularny na jednej linii komunikacyjnej [...] - [...] i tym samym przepisy Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym nie będą miały zastosowania. Pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. Departament Transportu i Komunikacji Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w [...] udzielił na wniosek organu I instancji informacji, że skarżąca spółka posiada zezwolenie nr [...] na linię komunikacyjną [...] - [...], do wniosku o udzielenie tego zezwolenia przedstawiła wykaz 28 pojazdów, natomiast do pełnej realizacji rozkładu jazdy potrzebuje minimum 10 pojazdów. Z kolei, gdy chodzi o zezwolenie nr [...] do wniosku o jego udzielenie strona przedstawiła wykaz 28 pojazdów, natomiast do pełnej realizacji rozkładu jazdy potrzebuje minimum 12 pojazdów. Ponadto poinformowano, że Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] września 2008 r. stwierdził wygaśnięcie zezwolenia nr [...] dla spółki na wykonywanie przewozów regularnych w ramach linii regularnej [...] - [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 oraz art. 92 ust. 4 oraz na postawie Ip. 11.1, Ip. 1.7 i lp. 2.1 załącznika do u.t.d. nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 9.500 zł. w tym za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia 6000 zł, za wykonywanie przewozu pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące – 3000 zł i za wykonywanie przewozu z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty – 500 zł. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie. W uzasadnieniu strona podała, że kontrola odbyła się w trakcie realizacji jednym pojazdem i przez jednego kierowcę dwóch linii komunikacyjnych: [...] - [...] i [...] - [...], których długość nie przekracza 50 km. Kierowca został wyposażony w dwa zezwolenia nr [...] dla linii [...] - [...] i nr [...] dla linii [...] - [...]. Bezzasadny jest więc zarzut, że skarżąca wykonywała przewóz bez zezwolenia. Skarżąca podkreśliła, że kierowca został skierowany do obsługi ww. linii po uprzednim poinformowaniu, iż obsługuje dwie odrębne linie, co wymaga dochowania wyznaczonych godzin odjazdów z przystanku początkowego w [...] w kierunku [...] i w kierunku [...]. Poinformowano go również, że w [...], w każdym kierunku, przewidziany jest krótki (kilkuminutowy) postój dla wyrównania czasu lub dla ewentualnej konieczności przesiadki pasażerów do innego pojazdu. Zdaniem strony, przyjęty system obsługi zapewniał pasażerowi możliwość uniknięcia niedogodności w postaci przesiadki w [...]. Strona podkreśliła, że kierowcy przestrzegają przepisów o czasie pracy kierowców, czego dowodem są comiesięczne harmonogramy czasu pracy każdego kierowcy. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 4 pkt 9, art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 pkt 7, art. 87 ust. 1 pkt 2 a) i ust. 3, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm., dalej nazywanej "u.t.d"), art. 31 ust. 1-3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 z późn. zm.), art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31.12.1985 ze zm),dalej: "rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85", oraz Ip. 1.7, 2.1, 11.1 ust. 1 lit a) załącznika do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania Firmy Przewozowej [...] Spółka Jawna M. K., J. S. z siedzibą w [...] (dalej jako skarżącą) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 9.500 zł: 1) uchylił w całości decyzję organu I instancji, 2) umorzył postępowanie w I instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w kwocie 6.000 zł z tytułu naruszenia z Ip. 2.1 polegającego na wykonywaniu transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia oraz 3) nałożył karę pieniężną w wysokości 3.500 zł z tytułu naruszenia z Ip. 1.7 polegającego na wykonywaniu transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, oraz naruszenia z Ip. 11.1 ust. 1 lit. a), polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące. Organ odwoławczy, mając na uwadze treść art. 87 ust. 1 pkt 2 a u.t.d. oraz art. 4 pkt 7 u.t.d. i art. 18 ust. 1 u.t.d. podał, że wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. W dniu kontroli drogowej ([...] grudnia 2009 r.) strona wykonywała transport drogowy osób i posiadała dwa zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na trasie [...] - [...] oraz [...] - [...], co potwierdził okazany do kontroli wypis z zezwolenia Nr [...] oraz wypis z zezwolenia Nr [...]. W opinii organu odwoławczego, powyższe zezwolenia obejmowały zatem trasę [...] - [...], ponieważ przystanek końcowy według rozkładu jazdy stanowiącego załącznik do zezwolenia Nr [...] ([...]) był jednocześnie przystankiem początkowym zgodnie z danymi zawartymi w zezwoleniu Nr [...]. Organ odwoławczy wskazał, iż obowiązujące przepisy nie wykluczają możliwości wykonywania na jednej trasie przewozów regularnych na podstawie więcej niż jednego zezwolenia. Zatem nie zostało stwierdzone wykonywanie przez stronę przewozu regularnego bez zezwolenia. Wobec tego postępowanie w zakresie nałożenia na skarżącą Spółkę kary pieniężnej za brak zezwolenia należało uznać za bezprzedmiotowe i w tym zakresie uchylić decyzję organu I oraz umorzyć postępowanie. Odnośnie naruszenia określonego w Ip. 11.1 ust. 1 lit. a) załącznika do u.t.d., który sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 3.000 zł wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące, organ odwoławczy powołał się na art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85, zgodnie z którym urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy na trasie powyżej 50 km. Wyłączenie odnosi się do pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) 561/2006, których trasa nie przekracza 50 km. W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zgromadzony materiał dowodowy potwierdził, że strona w dniu kontroli wykonywała przewozy regularne na trasie [...] – [...] w oparciu o zezwolenia udzielone na poszczególne odcinki tej trasy. Ponieważ długość trasy [...] - [...] przekracza 50 km., do strony nie mógł znaleźć zastosowania art. 3 lit a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Skoro, pomimo istniejącego obowiązku, pojazd nie był wyposażony w urządzenie rejestrujące, organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącą karę pieniężną za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w tachograf. Uznając prawidłowość stwierdzonego naruszenia z Ip. 1.7 załącznika do u.t.d., który karą w wysokości 500 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, Główny Inspektor Transportu Drogowego odwołał się do art. 87 ust. 1 u.t.d. oraz art. 15 ust. 7 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w związku z art. 26 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 561/2006 oraz art. 31 ust. 1 - ust. 3 ustawy o czasie pracy kierowców. Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że w toku kontroli kierowca nie okazał na żądanie inspektorów wykresówek, ani oświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu za wymagany przepisami prawa okres tj. z bieżącego dnia oraz za 28 dni poprzedzających dzień kontroli, co jednoznacznie wynikało z protokołu kontroli. Pismem z dnia [...] września 2010 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższa decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w części nakładającej karę pieniężną w wysokości 3.500 zł i wniosła o jej uchylenie w tej części. Strona stwierdziła bezzasadność przypisanych naruszeń w zakresie: - wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (brak wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu za okres z dnia kontroli oraz 28 dni bezpośrednio poprzedzających ten dzień), - wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące. W ocenie strony, bezpodstawność twierdzeń organu potwierdzał fakt realizowania przez kierowcę, w momencie kontroli, przewozu na linii komunikacyjnej [...] - [...] na podstawie zezwolenia Nr [...] udzielonego przez Marszałka Województwa [...], której długość jest krótsza niż 50 km. Po krótkim postoju w [...], tym samym pojazdem, był realizowany przewóz na podstawie drugiego zezwolenia o Nr [...] udzielonego przez Marszałka Województwa [...] dla na linii [...] - [...], której długość wynosi mniej niż 50 km. W uzasadnieniu skargi skarżąca powtórzyła argumenty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia [...] czerwca 2010 r. Skarżąca wskazała, że długość każdej linii nie przekracza 50 km, uznała więc, że organ powinien rozważyć zastosowanie w sprawie art. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, zgodnie z którym ww. rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami używanymi do przewozu osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km. Konsekwencją przyjęcia takiego rozwiązania byłoby uznanie, że Spółka nie jest zobowiązana do wyposażania pojazdu w urządzenie rejestrujące. W ustawie o czasie pracy kierowców w art. 2 pkt 3 zdefiniowano pojęcie przewozu regularnego, który jest przewozem regularnym w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym. W art. 4 pkt 7 u.t.d., określono, że przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami. W art. 4 pkt 8 u.t.d. podano, że linia komunikacyjna to połączenie komunikacyjne na określonej drodze między przystankami wskazanymi w rozkładzie jazdy, po której odbywa się regularny przewóz osób. Z kolei art. 20 ust. 1 pkt 2 u.t.d. podaje, że w zezwoleniu określa się przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów. Stosownie do art. 22 ust 1 pkt 1 u.t.d., skarżąca dołączyła do wniosków złożonych do Marszałka Województwa [...] o wydanie odrębnych zezwoleń na linię [...] - [...] i na linię [...] - [...], proponowane rozkłady jazdy uwzględniające m.in. długości linii komunikacyjnych, podane w kilometrach. Dla każdej z ww. linii odległość pomiędzy miejscem początkowym i docelowym przewozów, czyli długość linii komunikacyjnej, a zarazem trasa przewozów regularnych, nie przekraczały 50 km. W tym stanie rzeczy, zdaniem skarżącej, kontrolowany pojazd był zwolniony z obowiązku wyposażenia w tachograf, a tym samym kierowca był zwolniony z obowiązku posiadania wykresówek i zaświadczenia potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu z dnia bieżącego i z 28 dni bezpośrednio poprzedzających ten dzień. Zarzut niewyposażenia kierowcy w wymagane dokumenty, skutkujący karą pieniężną w wysokości 500 zł jest zatem bezzasadny. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. ppsa - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa. Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym pojazd wykonujący przewóz na trasie dłuższej niż 50 km powinien być wyposażony w urządzenie rejestrujące samoczynnie okresy aktywności kierowcy. Podnieść przy tym należy, iż ratio legis powyższej regulacji było ograniczenie długości przejazdu, bez konieczności dokumentowania czasu pracy kierowcy realizującego przejazd, a tym samym wyeliminowanie zagrażającej bezpieczeństwu drogowemu możliwości przeciążenia kierowcy w następstwie prowadzenia pojazdu przez długi okres czasu. W tym względzie istotne są zatem okoliczności prowadzące do ustalenia długości trasy przedmiotowego przewozu nie zaś istota przewozu regularnego, z której odwołując się do art. 4 pkt 7, a także pkt 8 ustawy o transporcie drogowym, skarżąca wywodzi wadliwość zaskarżonej decyzji, uznając, iż skoro przewóz na trasie [...] – [...] wykonywała w ramach odrębnych pozwoleń, a kontrola odbyła się w czasie przewozu realizowanego na linii komunikacyjnej [...] – [...] nieprzekraczającej 50 km to strona nie miała obowiązku wyposażenia pojazdu w urządzenie rejestrujące. Bezspornym jest fakt , iż kontrola miała miejsce na trasie [...] – [...], której długość nie przekracza 50 km, a przewóz z [...] do [...] odbywał się na podstawie odrębnego zezwolenia tyle, że w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i ustaleń faktycznych poczynionych na jego podstawie odwoływanie się do powyższych faktów nie może skutkować przyjęciem, iż zaskarżone decyzje zostały podjęte z naruszeniem prawa. Organy trafnie bowiem bez naruszenia art. 80 k.p.a. oceniły materiał dowodowy uznając, iż wskazuje on na to, że strona w dniu kontroli wykonywała przewóz regularny na trasie [...] – [...] w ramach dwóch zezwoleń na wykonywanie takiego przewozu tj. [...] – [...] i [...] – [...]. Z protokołu kontroli podpisanego przez kierowcę wynika, iż wykonywał on przejazd na powyższej trasie zaś w załączniku również podpisanym przez kierowcę bez uwag wskazano, że przejazd był wykonywany do [...], w związku z czym zostały sprzedane dwa bilety w łącznej kwocie 6 zł. Przejazd był realizowany jednym pojazdem, przez jednego kierowcę z krótkim postojem w [...]. Skarżąca tych ustaleń nie podważa. Przyjąć zatem należy, iż w istocie realizowany był przewóz na trasie [...] – [...] o długości przekraczającej 50 km. Odrębne zezwolenia na każdą z ww. tras nie stanowią o wadliwości ustaleń powyższych, które potwierdza także sposób oznakowania pojazdu szczegółowo omówiony przez organ. Z materiału dowodowego wynika bowiem swoista ciągłość przewozu mimo jego podzielenia na trasę [...] – [...] i [...] – [...]. Podkreślić przy tym należy, iż skarżąca w skardze przyznała, że rozkłady jazdy zostały dopasowane, aby pasażer posługując się jednym biletem mógł bez przesiadki w [...] kontynuować przewóz. Realizowanie przewozów w sposób ciągły na określonej trasie na podstawie dwóch lub więcej zezwoleń na części tej trasy przy przyjętej przez skarżącego wykładni powołanego przepisu prowadziłoby do omijania zasady statuowanej tym przepisem. Wskazuje zresztą na to stanowisko skarżącej, w skardze, z którego wynika, że celem zastosowanego rozwiązania obsługi przewozów w ramach odrębnych zezwoleń na linii o przebiegu krótszym niż 50 km każda było uniknięcie poważnej inwestycji finansowej jaką jest wyposażenie pojazdów w tachografy. W świetle powyższego brak jest podstaw, by zaskarżonej decyzji przypisać znamiona wadliwości. Skoro bowiem długość trasy przewozu przekraczała w istocie 50 km to w świetle przepisów powołanych w podstawie prawnej decyzji pojazd powinien być wyposażony w urządzenia rejestrujące, a kierowca powinien być wyposażony we wskazane dokumenty. Tych dokumentów, co bezsporne, nie okazano i urządzenie rejestrujące nie było w pojeździe zainstalowane. Taki stan rzeczy skutkował nałożeniem kary w wysokości 3000 zł. Zasadnym jest również nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 zł z tytułu naruszenia obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ppsa, jak w sentencji.