VI SA/Wa 2110/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 13 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. z siedzibą w W. (L.) na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odrzucić skargę Skarżąca – U. z siedzibą w W. (L.), złożyła - za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którym odmówiono jej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako wniesionej przedwcześnie, tj. przed wyczerpaniem tryby zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W niniejszym przypadku zaskarżone jest postanowienie, którym organ odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji. Zgodnie z art. 59 § 1 zdanie drugie k.p.a. od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. Sąd zauważa, że zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (...) – w rozpoznawanym przypadku przed Głównym Inspektorem Transportu Drogowego. W myśl § 2 powołanego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Reasumując skargę można wnieść jedynie na ostateczne rozstrzygnięcia. Jak już wskazano przedmiotem niniejszej skargi jest postanowienie, od którego zgodnie z art. 59 § 1 zdanie drugie k.p.a. co do zasady przysługuje zażalenie. Należy w tym miejscu jednak zauważyć, że w niniejszym przypadku nie było to zażalenie, ale wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdyż przedmiotowe postanowienie zostało wydane przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, czyli organ wyższego stopnia, który nie posiada nad sobą organu, do którego można by było wnieść zażalenie. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że skarżąca wniosła skargę na postanowienie, które nie było ostatecznym rozstrzygnięciem w sprawie, gdyż przysługiwał od niego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o czym skarżąca została prawidłowo przez organ pouczona. Wskazany środek prawny, tj. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jest środkiem zaskarżenia, w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a., a więc dopiero po jego wyczerpaniu skarżąca mogła skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, ale na postanowienie wydane w wyniku jego rozpoznania. Reasumując Sąd stwierdza, że skarżąca nie mogła skutecznie wnieść skargę na ww. postanowienie, gdyż jest to postanowienie nieostateczne, ponieważ przysługiwał od niego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w konsekwencji czego jej skarga podlega odrzuceniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak sentencji.