VI SA/Wa 2114/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 8 listopada 2007 r. skarżąca A. sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., za pośrednictwem Komendanta [...] Policji, skargę na decyzję tego organu z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku skarżąca podniosła, iż należy mieć na uwadze, że decyzji administracyjnych nakładających na stronę skarżącą karę pieniężną jest więcej niż zaskarżona decyzja w niniejszej sprawie. Strona skarżąca stanęła na stanowisku, że na jej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy patrzeć przez pryzmat wszystkich decyzji, które nakładają na skarżącą kary finansowe. Podsumowując strona skarżąca wskazała, że zapłata nałożonej kary pieniężnej narazi skarżącą na znaczne i niepowetowane straty, co w połączeniu z poważnymi zarzutami wobec przedmiotowej decyzji uzasadnia wstrzymanie jej wykonalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : W świetle przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 – dalej zwanej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera dwie alternatywne przesłanki podstawy wstrzymania zaskarżonego aktu; są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w świetle powołanego przepisu wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Skarżąca uzasadniając wniosek podniosła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje u przedsiębiorcy nieodwracalne i niepowetowane straty w prowadzonej działalności. Jak wynika bowiem z akt sprawy, na skarżącą została nałożona kara pieniężna w kwocie 10 000 zł, przy czym jest to jedna z wielu kar pieniężnych za takie same lub podobne naruszenie nałożona również w innych sprawach. W sumie zatem została nałożona kara pieniężna w wysokości kilkudziesięciu tysięcy złotych co może spowodować dla strony niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki finansowe istotne dla dalszego prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu argumentacja skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Wykonanie bowiem zaskarżonej decyzji na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego doprowadziłoby do wystąpienia nieodwracalnych skutków tak gospodarczych jak i ekonomicznych. Ten stan uniemożliwiłby skarżącej prowadzenie działalności gospodarczej i skutkowałby sytuacją, w której ewentualne rozstrzygniecie Sądu w przyszłości, stałoby się dla skarżącej, z ekonomicznego punktu widzenia, bez znaczenia. Okoliczności przedstawione przez skarżącą uzasadniają więc, w ocenie Sądu, zastosowanie tymczasowej ochrony, o której mowa w art. 61 § 3 cyt. wyżej ustawy. Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.