VI SA/Wa 2115/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zakazu obrotu partią wyrobu budowlanego oddala skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...][...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zakazującą skarżącej G. Sp. z o.o. obrotu partią 27 sztuk wyrobu budowlanego (właz żeliwny do studzienki rewizyjnej [...]) Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] kwietnia 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził kontrolę w M. Spółka Jawna (dalej zwana Hurtownią M.) w zakresie legalności wprowadzania do obrotu i właściwego oznakowania wyrobów budowlanych. Podczas kontroli stwierdzono brak oznakowania znakiem budowlanym partii 27 sztuk włazów żeliwnych do studzienki rewizyjnej, wymaganym zgodnie z § 11 oraz z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie sposobów deklarowania zgodności wyrobów budowlanych oraz sposobu znakowania ich znakiem budowlanym (Dz. U. Nr 198, poz. 2041, cytowane dalej jako rozporządzenie MI) oraz brak pełnej informacji towarzyszącej wyrobowi, wymaganej zgodnie § 12 ww. rozporządzenia MI. W związku z nieprawidłowościami stwierdzonymi podczas kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wyrobu budowlanego – właz żeliwny do studzienki rewizyjnej [...], wyprodukowanego przez N., sprzedawanego przez Hurtownię M., a wprowadzonego do obrotu na terytorium Polski przez G. Sp. z o.o. (zwaną dalej spółką G.). Organ wskazał na nieprawidłowości polegające na braku oznakowania znakiem budowlanym oraz braku pełnej informacji towarzyszącej wyrobowi, a następnie poinformował spółkę G., iż w przypadku braku potwierdzenia przez sprzedawcę, że do wyrobu budowlanego została dołączona pełna informacja towarzysząca, określona w § 12 rozporządzenia MI, wydana zostanie decyzja zakazująca obrotu określoną partią wyrobu budowlanego. W piśmie z dnia [...] maja 2007r. spółka G. wyjaśniła, że wyrób posiada certyfikat i deklarację zgodności i nadesłała organowi Krajową Deklarację Zgodności nr [...], w której spółka G. "deklaruje z pełną odpowiedzialnością, że wyrób budowlany jest zgodny ze specyfikacją techniczną wskazaną w p.5 (Polska Norma PN EN 124 lipiec 2000)" oraz Certyfikat nr [...] potwierdzający zgodność własności wyrobu z normą PN-EN 124/2000 wystawiony przez Instytut Odlewnictwa, w którym to dokumencie jako posiadacz certyfikatu wskazana jest spółka G.. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 11 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz. U. Nr 92 z 2004 r., poz. 881) zakazał hurtowni M. obrotu partią włazów żeliwnych do studzienek rewizyjnych B. oraz nałożył na upoważnionego przedstawiciela producenta ww. wyrobu budowlanego firmę G. Sp. z o.o. obowiązek usunięcia w terminie do dnia [...] września 2007 r. nieprawidłowości polegających na braku oznakowania wyrobu znakiem budowlanym oraz na braku pełnej informacji towarzyszącej. Decyzja ta nie została zaskarżona i uprawomocniła się. Pismem z [...] października 2007 r. spółka G wskazała, iż towar zakwestionowany przez [...] Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w [...] ma certyfikat zgodności z normą PN-EN124 wydany przez Instytut Odlewnictwa, więc jest to towar odpowiadający wszystkim wymogom, aby być sprzedawany na rynku Unii Europejskiej, w tym także w Polsce. Stwierdziła, że firma G. nie może być stroną dla [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jeżeli towar kwestionowany nie został sprzedany przez skarżącą. Dołączyła kopię faktury z dnia [...] lutego 2007r. w języku francuskim dokumentującą sprzedaż między N. i Hurtownią M. Pismem z [...] listopada 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego zażądał od skarżącej wskazania firmy, która jest upoważnionym przedstawicielem na terytorium Polski producenta wycofanych z obrotu włazów żeliwnych i jeżeli przedstawicielem tym jest spółka G., to przesłania potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii upoważnienia określającego uprawnienia. Na wezwanie to spółka G. nie odpowiedziała. Spółka G. wystąpiła do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2007 r. jako skierowanej do podmiotu niebędącego stroną. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r., a następnie po rozpoznaniu wniosku spółki G. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją własną decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności. Na tę decyzję nie została wniesiona skarga do sądu administracyjnego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] skierowaną do Hurtowni M. oraz spółki G. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zakazał obrotu partią 27 sztuk wyrobu budowlanego – włazów żeliwnych do studzienek rewizyjnych [...], wyprodukowanych w F.. Jako podstawę prawną decyzji powołał art. 11 oraz art. 30 ust. 2 i ust. 3 cytowanej wyżej ustawy o wyrobach budowlanych. W uzasadnieniu wskazał, że podstawą wydania decyzji o zakazie obrotu było niewykonanie przez G. Sp. z o.o. obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] (usunięcia nieprawidłowego oznakowania). Zakwestionowana partia wyrobu budowlanego w dalszym ciągu nie spełnia wymagań określonych w ustawie o wyrobach budowlanych, a zatem zasadny jest zakaz obrotu tą partią wyrobu budowlanego. Odwołanie od tej decyzji do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyła spółka G. wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, a także o wstrzymanie rygoru natychmiastowego wykonania decyzji. Zdaniem skarżącej organ bezpodstawnie stwierdził, iż spółka wprowadziła do obrotu na terytorium RP zakwestionowaną partię wyrobu budowlanego. Zakwestionowana partia wyrobu została bowiem nabyta przez sprzedawcę, Hurtownię M. bezpośrednio od producenta, czyli N. w F. Zakazać obrotu określoną partią wyrobu budowlanego można sprzedawcy tego wyrobu, albowiem to sprzedawca zajmuje się obrotem, a nie wnioskodawca. Skarżąca nie dysponuje zakwestionowaną partią wyrobu budowlanego i nie ma możliwości jej wycofania z obrotu. W związku z tym zaskarżona decyzja narusza art. 156 § 1 pkt 5 kpa ponieważ jest niewykonalna w stosunku do skarżącej. Zdaniem spółki G. oznakowanie wyrobu znakiem budowlanym jest dopuszczalne w przypadku producenta mającego siedzibę na terytorium RP. Producent wyrobu budowlanego –N. ma siedzibę w F., zatem nakładanie obowiązku oznakowania towaru jest bezprawne. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, iż G. Sp. z o.o. jako upoważniony przedstawiciel producenta przedmiotowego wyrobu budowlanego nie powiadomił organu nadzoru budowlanego o tym, czy wykonał obowiązek nałożony decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], w określonym w niej terminie, co powoduje, że właściwy organ, na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy o wyrobach budowlanych jest zobligowany do zakazania obrotu skontrolowaną partią wyrobu budowlanego. Fakt, iż skarżąca nie jest w posiadaniu zakwestionowanego wyrobu (nie dysponuje nim) w danym momencie nie oznacza, że sytuacja ta nie może ulec zmianie, np. w przypadku przekazania przez sprzedawcę upoważnionemu przedstawicielowi producenta zakwestionowanego wyrobu. W takim przypadku upoważniony przedstawiciel jest związany zakazem obrotu wycofanego wyrobu budowlanego i nie może ponownie wprowadzić go do obrotu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożyła G. Sp. z o.o. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła zaskarżonej decyzji: - błędne przyjęcie, iż to skarżąca wprowadziła do obrotu zakwestionowaną partię wyrobu budowlanego; - naruszenie art. 8 ust. 1 ustawy o wyrobach budowlanych poprzez przyjęcie, iż zakwestionowane wyroby powinny być oznaczone znakiem budowlanym, podczas gdy producent tych wyrobów ma siedzibę poza terytorium RP. - naruszenie art. 30 ust. 2 oraz art. 33 ust. 1 ustawy o wyrobach budowlanych przez założenie, że na upoważnionego przedstawiciela można nakładać wszystkie obowiązki i zakazy tak jak na producenta; - naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 kpa przez przyjęcie, iż upoważniony przedstawiciel producenta jest stroną w postępowaniu administracyjnym; - naruszenie art. 156 § 1 pkt 5 kpa ponieważ skarżąca, nie dokonując obrotu i nie posiadając zakwestionowanej partii wyrobów budowlanych, nie ma możliwości wykonania obowiązku wynikającego z decyzji i jest ona w stosunku do niej niewykonalna. W uzasadnieniu skargi wskazała, że nigdy nie była w posiadaniu zakwestionowanej partii wyrobu, oznakowanie tego wyrobu znakiem budowlanym nie jest dopuszczalne, gdyż prawo do oznakowania mają tylko producenci mający siedzibę na terenie RP, skarżąca nie jest producentem, zatem nie mogła być stroną postępowania i nie można na nią nakładać żadnych obowiązków z art. 30 ustawy o wyrobach budowlanych. Okoliczność, że art. 2 ust. 6 ustawy o wyrobach budowlanych przez producenta nakazuje rozumieć także upoważnionego przedstawiciela, nie oznacza, że można tak czynić w każdym przypadku. Art. 30 ustawy stanowi, że obowiązki mogą być nakładane na producenta lub sprzedawcę, zaś art. 33 ustawy o wyrobach budowlanych stanowi, że stronami postępowania są producent lub sprzedawca. Adresatem uprawnień lub obowiązków może być tylko producent, a nie upoważniony przedstawiciel. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując stanowisko zawarte w skarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż zgodnie z art. 8 ust 1 w zw. z art. 2 pkt 6 ustawy o wyrobach budowlanych, producent wyrobu budowlanego, którego siedziba znajduje się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może wprowadzać swoje wyroby na polski rynek także w polskim systemie krajowym, ale tylko wtedy, gdy uprzednio ustanowi swojego upoważnionego przedstawiciela w Polsce. W takim przypadku obowiązki wynikające z przepisów omawianej ustawy spoczywają właśnie na upoważnionym przedstawicielu producenta i to on ponosi pełną odpowiedzialność za wyroby budowlane tego producenta niezależnie od tego, jaki podmiot wyrób ten sprowadził do Polski. Ponadto organ podkreślił, iż stroną w postępowaniu administracyjnym w sprawie wyrobów budowlanych jest także upoważniony przedstawiciel producenta. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 z 2002 r. poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Kontrolując w ten sposób zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. Skarga jest więc nieuzasadniona. Na wstępie wskazać należy, że obecność na rynku polskim wyrobów budowlanych regulowana jest kilkoma aktami prawnymi i rozpatrując sprawę niniejszą należy mieć na względzie treść ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz.U. nr 204 z 2004 r. poz. 2087 z późn. zmianami, dalej cytowana jako ustawa o soz), a także treść cytowanej wyżej ustawy o wyrobach budowlanych oraz cytowane wyżej rozporządzenie MI wydane na podstawie art.8 ust.6 ustawy o wyrobach budowlanych. Ustawa o soz w art. 5 p. 5 zawiera definicję tzw. upoważnionego przedstawiciela i stanowi, że jest to osoba fizyczna lub prawna, albo jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, mająca siedzibę na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej /.../ upoważniona przez producenta na piśmie do działania w jego imieniu. Jednocześnie ustawa o wyrobach budowlanych stanowi w art. 2 p. 6, że ilekroć mowa w niej o producencie należy przez to rozumieć także upoważnionego przedstawiciela. Ustawa żadnych wyłączeń w tym względzie nie przewiduje, ani nawet nie zawiera uregulowania, że niektóre przepisy dotyczące producentów stosuje się "odpowiednio" do upoważnionych przedstawicieli. Przy takiej treści przepisu wszystkie uregulowania dotyczące producentów dotyczą także upoważnionych przedstawicieli, zatem już w tym miejscu należy wskazać, że nie jest zasadne stanowisko skarżącej, iż niektóre uregulowania ustawy dotyczą tylko producentów. Zgodnie z art. 5 p. 10 ustawy o soz deklaracja zgodności to oświadczenie producenta lub upoważnionego przedstawiciela stwierdzające na jego wyłączną odpowiedzialność, że wyrób jest zgodny z zasadniczymi wymaganiami. Ustawa o wyrobach budowlanych, stanowiąca lex specjalis, w stosunku do ustawy o soz, w art. 2 p. 4 zawiera własną definicję krajowej deklaracji zgodności i stanowi, że jest to oświadczenie producenta stwierdzające na jego wyłączną odpowiedzialność, że wyrób jest zgodny z Polską Normą wyrobu albo aprobatą techniczną. Jak wynika z wyżej zamieszczonych rozważań dotyczących uregulowań ustawy o wyrobach budowlanych odnoszących się do producenta, skoro krajową deklarację zgodności wystawia producent, to może ją wystawić także upoważniony przedstawiciel. Rozporządzenie MI zawiera w § 2 p. 3 uregulowania szczególne dla wyrobów budowlanych, które mogą otrzymać tzw. krajowy certyfikat zgodności. Jest to dokument wydany w trakcie oceny zgodności przez akredytowaną jednostkę certyfikującą wyroby, potwierdzający, że wyrób budowlany i proces jego wytwarzania są zgodne ze specyfikacją techniczną. Krajowy certyfikat zgodności to dokument wymagany do wydania krajowej deklaracji zgodności. Art. 5 ust. 1 ustawy o wyrobach budowlanych określa, kiedy wyrób budowlany nadaje się do stosowania przy wykonywaniu robót budowlanych. Zgodnie z powołanymi uregulowaniami wyrób nadaje się do stosowania, jeżeli jest oznakowany znakiem CE, albo umieszczony w wykazie wyrobów mających niewielkie znaczenie dla zdrowia i bezpieczeństwa, dla których producent wydał deklarację zgodności z uznanymi regułami sztuki budowlanej, albo oznakowany jest znakiem budowlanym. Z przytoczonego uregulowania wynika, że wyrób, który nie mieści się w żadnej z tych grup tzn. nie jest oznakowany znakiem CE, albo nie jest umieszczony w wykazie wyrobów mających niewielkie znaczenie, albo nie jest oznakowany znakiem budowlanym, nie nadaje się do stosowania przy wykonywaniu robót budowlanych. Ta konstatacja jest niezwykle istotna dla dalszych rozważań, gdyż oznacza, że oznakowanie wyrobu znakiem budowlanych jest równoznaczne z jego dopuszczeniem do obrotu, a brak tego znaku (o ile nie chodzi o wyroby oznaczone CE lub umieszczone w wykazie) powoduje, że wyrób budowlany nie nadaje się do obrotu. W sprawie niniejszej sporne okazało się rozumienie art. 8 ust. 1 ustawy o wyrobach budowlanych, który precyzuje warunki oznaczenia wyrobu znakiem budowlanym. Przepis ten stanowi, że "oznakowanie wyrobu znakiem budowlanym jest dopuszczalne /.../ jeżeli producent, mający siedzibę na terytorium RP dokonał oceny zgodności i wydał na swoją wyłączną odpowiedzialność krajową deklarację zgodności z Polską Normą albo aprobatą techniczną". Błędny jest pogląd skarżącego, iż dopuszczalne jest oznakowanie znakiem budowlanym jedynie wyrobu wyprodukowanego przez producenta mającego siedzibę w Polsce, błędny jest także pogląd, że producenci mający siedzibę za granicą mogą wprowadzać na rynek polski wyroby nieoznakowane znakiem budowlanym. Jak wskazano wyżej do obrotu w Polsce mogą wejść tylko wyroby budowlane oznakowane znakiem budowlanym (oraz oznakowane znakiem CE lub umieszczone w wykazie, których jednak ta sprawa nie dotyczy i są pominięte w dalszych rozważaniach). Warunkiem uzyskania uprawnienia do oznakowania wyrobu znakiem budowlanym jest dokonanie oceny zgodności oraz wystawienie krajowej deklaracji zgodności przez producenta mającego siedzibę na terytorium RP. Przypomnieć należy, że ilekroć ustawa mówi o producencie, należy przez to rozumieć upoważnionego przedstawiciela. Jeżeli zatem producent nie ma siedziby na terytorium RP, to aby jego wyrób mógł zostać oznakowany znakiem budowlanym i być dopuszczony do obrotu w Polsce, musi ustanowić upoważnionego przedstawiciela mającego siedzibę na terenie RP, który dokona oceny zgodności, uzyska certyfikat zgodności i wystawi na swoją wyłączną odpowiedzialność krajową deklarację zgodności. W ten sposób zgodność z wymogami wyrobu budowlanego dopuszczonego do obrotu w Polsce gwarantuje upoważniony przedstawiciel składający oświadczenie zawarte w krajowej deklaracji zgodności. Uregulowanie to ma głębokie uzasadnienie, chodzi bowiem o to, aby za każdy wyrób budowlany wchodzący na rynek w RP był odpowiedzialny podmiot mający siedzibę na terytorium RP. Zła jakość wyrobów budowlanych niesie ze sobą szczególne zagrożenia, może być zatem konieczne natychmiastowe działanie organu, mające na celu wyeliminowanie niebezpieczeństw. Do takiego działania organ musi mieć partnera na terytorium RP. Partnerem tym jest producent mający siedzibę na terytorium RP lub upoważniony przedstawiciel mający siedzibę na terytorium RP w sytuacji, gdy producent nie ma siedziby na terytorium RP. Brak upoważnionego przedstawiciela producenta zagranicznego uniemożliwia uzyskanie certyfikatu zgodności oraz wystawienie deklaracji zgodności i opatrzenie wyrobu znakiem budowlanym, a co za tym idzie wprowadzenie wyrobu do obrotu. Producent zagraniczny dla wprowadzenia wyrobu budowlanego do obrotu jest zatem zobligowany do opatrzenia swego wyrobu znakiem budowlanym tak samo jak producent polski. Jednak dla uzyskania tego znaku musi ustanowić w Polsce upoważnionego przedstawiciela, który uzyska certyfikat i wystawi krajową deklarację zgodności, a także będzie występował we wszystkich postępowaniach administracyjnych związanych ze spełnianiem wymagań przez wyrób budowlany. Jak wynika z powyższego upoważniony przedstawiciel, to nie jest pełnomocnik w rozumieniu przepisów Kodeksu Cywilnego, bowiem upoważniony przedstawiciel z mocy ustawy o wyrobach budowlanych działa zamiast producenta zagranicznego we wszystkich sprawach związanych ze spełnianiem wymagań przez wyroby budowlane. Przechodząc na grunt sprawy niniejszej przypomnieć należy, że spółka G. jest wymieniona w certyfikacie zgodności dla spornego wyrobu budowlanego, jako posiadacz tego certyfikatu oraz jest podmiotem, który wystawił krajową deklarację zgodności dla tego wyrobu. Z tego wynika, że spółka G. była upoważnionym przedstawicielem producenta, gdyż nie będąc nim ani nie otrzymałaby certyfikatu zgodności, ani nie byłaby uprawniona do wystawienia na swoją wyłączną odpowiedzialność krajowej deklaracji zgodności. Zasadnie zatem organ wskazał spółkę G. jako stronę postępowania wszędzie tam, gdzie stroną powinien być producent. Zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy o wyrobach budowlanych, w przypadku niewykonania nałożonego na producenta (także upoważnionego przedstawiciela) obowiązku zapewnienia usunięcia nieprawidłowości, organ w drodze decyzji zakazuje obrotu określoną partią wyrobu budowlanego. Zgodnie z art. 33 ustawy o wyrobach budowlanych stronami postępowania są producent (także upoważniony przedstawiciel) lub sprzedawca. Skoro prawomocną decyzją z dnia [...] sierpnia 2008r. nałożono na spółkę G. obowiązek usunięcia nieprawidłowości w określonym terminie, a nieprawidłowości te nie zostały usunięte, to zasadne jest skierowanie także do tej spółki zakazu obrotu zakwestionowaną partią wyrobu budowlanego (a nie nakazu wycofania z obrotu określonej partii towaru). Zakaz ten w istocie powiązany jest z wyrobem, a nie z podmiotem i skierowany jest do każdego podmiotu, który chciałby prowadzić obrót wyrobem. Ponieważ w postępowaniu dotyczącym usunięcia nieprawidłowości obok sprzedawcy uczestniczył upoważniony przedstawiciel i do niego skierowany był nakaz usunięcia nieprawidłowości, także postępowanie dotyczące zakazu obrotu wyrobem toczy się z udziałem wszystkich tych podmiotów, które wiedzą o nieprawidłowościach i powinny powstrzymać się od wszelkich działań mających na celu obrót wadliwym wyrobem budowlanym. W tym stanie rzeczy zasadnie zakaz obrotu wyrobem skierowany został do sprzedawcy i upoważnionego przedstawiciela. Żaden z tych podmiotów nie może prowadzić obrotu wyrobem nieodpowiadającym wymaganiom. Decyzja i zawarty w niej zakaz obrotu adresowane są prawidłowo, a zarzut niewykonalności nie jest trafny. Zakazy z istoty rzeczy polegają na obowiązku wstrzymania się od określonych (zakazanych) działań. Z zaskarżonej decyzji, gdy chodzi o spółkę G., wynika zakaz prowadzania przez tę spółkę do obrotu zakwestionowaną partią wyrobu budowlanego. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby spółka G. stosowała się do tego zakazu, w sytuacji, gdy wyrób znajdzie się w jej posiadaniu. W tym stanie rzeczy wszystkie zarzuty skargi są nieuzasadnione, zatem skarga ulega oddaleniu. Zważywszy powyższe działając na podstawieart.151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.