VI SA/Wa 2117/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant ref. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi B. s.r.o. z siedzibą w P., Czechy na postanowienie Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę w całości Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych wydał decyzję nr [...] dotyczącą wycofania z obrotu i używania wyrobów medycznych [...], [...], [...] i [...], których wytwórcą jest B. s.r.o., [...] P., Republika Czeska. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 13 stycznia 2015 r. za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, na adres wskazany w pełnomocnictwie. W decyzji zamieszczono pouczenie, że zgodnie z art. 129 § 2 w zw. z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stronie służy prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Ostatnim dniem do skutecznego złożenia wniosku był dzień 27 stycznia 2015 r. Pełnomocnik reprezentujący stronę wniósł wniosek w dniu 28 stycznia 2015r. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015r. nr [...] Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. dotyczącą wycofania z obrotu i używania wyrobów medycznych. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. pełnomocnik strony r. pr. K. O. zwróciła się do Prezesa Urzędu o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu z dnia [...] stycznia 2015 r. Strona uzasadniła swoją prośbę tym, że ww. decyzja Prezesa Urzędu "nie została w sposób prawidłowy doręczona pełnomocnikowi strony, gdyż została odebrana przez osobę nieposiadającą stosownego umocowania pełnomocnika strony, niezatrudnioną przez pełnomocnika strony i niepozostającą z nim w żadnych relacjach". Po rozpatrzeniu wniosku o przywrócenie terminu Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 58 § 1 i 59 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) - odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia [...] stycznia 2015 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 13 stycznia 2015 r. za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Zgodnie z art. 129 § 2 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upłynął dnia 27 stycznia 2015 r. Pełnomocnik strony dnia 28 stycznia 2015 nadała w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w związku z powyższym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony z uchybieniem ustawowego terminu. W zaistniałej sytuacji organ postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015r. zgodnie z brzmieniem art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W dniu 27 kwietnia 2015 r. do Prezesa Urzędu wpłynęła prośba o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu z dnia [...] stycznia 2015 r. Strona uzasadniła swoją prośbę tym, że ww. decyzja Prezesa Urzędu "nie została w sposób prawidłowy doręczona pełnomocnikowi strony, gdyż została odebrana przez osobę nieposiadającą stosownego umocowania pełnomocnika strony, niezatrudnioną przez pełnomocnika strony i niepozostającą z nim w żadnych relacjach". Organ podał, że zgodnie z art. 58 i 59 Kpa, przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest możliwe, jeżeli wnioskodawca uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Następnie wskazano, że zgodnie z art. 32 Kpa strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Zgodnie z brzmieniem art. 39 Kpa organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. W przypadku, kiedy ustanowiła pełnomocnika obowiązuje art. 40 § 2 Kpa, który mówi: Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W świetle wymienionych powyżej przepisów organ z pomocą operatora pocztowego doręcza ustanowionemu profesjonalnemu pełnomocnikowi pisma przewidziane w postępowaniu. Brak dochowania terminów ustawowych w postępowaniu i jego konsekwencje spoczywają na pełnomocniku strony, który w pełnomocnictwie wymienia adres do korespondencji. Organ podkreślił, że o braku winy można mówić wtedy, gdy strona wykaże, że dołożyła wszelkiej należytej staranności w dochowaniu terminu, a przyczyna, która była powodem nie zachowania terminu, była nie do przezwyciężenia (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt: IV SA/Wa 2519/12). Nie spoczywa na organie obowiązek domniemywania, że doręczenie było wadliwe, kiedy pod adresem do korespondencji osoba oznaczona jako pracownik tę korespondencję odebrała. Wyjaśnienia pełnomocnika strony, że adres podany do korespondencji jest "biurem wirtualnym", w którym nikt nie powinien był odebrać korespondencji bezpośrednio, lecz tylko awiza, jest wiadomością dla organu nieistotną, ponieważ na pełnomocnictwie nie ma adnotacji, że korespondencja będzie odbierana tylko w formie awiza. Metoda odbioru korespondencji jest uzależniona od ustaleń między operatorem pocztowym a pełnomocnikiem, zaś błędy w tych relacjach nie mają wpływu na skuteczność doręczenia. Organ wskazał w uzasadnieniu, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się, że wskazać można do odbioru korespondencji każde miejsce, ale strona lub pełnomocnik liczą się z konsekwencjami takiego wyboru. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 października 2003 r. "Przyjmując, że to strona wnosząca podanie (tj. wniosek, odwołanie, zażalenie etc.) jest dysponentem treści pisma, to nie można jej odmówić prawa do wskazania jako adresu do korespondencji skrytki pocztowej, skoro brak jest zakazu ustawowego w tym przedmiocie. Korzystając jednak z takiego uprawnienia strona musi się też liczyć ze wszystkimi konsekwencjami podania takiego adresu, w tym i tego, że nie będzie wręcz dopuszczalne dokonanie przez organ doręczenia na adres inny, aniżeli wskazany przez samą stronę." W tych okolicznościach Prezes Urzędu uznał, że brak było przesłanek do przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Na powyższe postanowienie z dnia [...] czerwca 2015 r. strona tj. B. s.r.o., z siedzibą w Republice Czeskiej, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 6, 7, 9 kodeksu postępowania administracyjnego oraz 77 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. i 43 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprowadzające się do przyjęcia, że decyzja Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych w sprawie [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 13 stycznia 2015 r. podczas gdy pokwitowania doręczenia odbioru nie podpisał ustanowiony w sprawie pełnomocnik, ani osoba przez niego upoważniona, zatrudniona czy też pozostająca z nim w jakichkolwiek stosunkach; 2. art. 6, 7, 9 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. w zw. z art. 42 § 1 k.p.a. w zw. z art. 43 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że w sprawie doszło do doręczenia zastępczego w miejscu pracy pełnomocnika podczas gdy przepis art. 43 k.p.a. nie przewiduje możliwości dokonywania doręczenia zastępczego w miejscu pracy; 3. art. 8 i 9 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w sprawie doszło do prawidłowego doręczenia decyzji mimo zaniechania doręczenia jej adwokatowi P. A. przy braku pouczenia strony o prawie wskazania pełnomocnika, któremu należy doręczać korespondencję; 4. art. 58 k.p.a. poprzez przyjęcie, że skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu mimo nieprawidłowości doręczenia decyzji organu pierwszej instancji; 5. naruszenie art. 7, 8, 9 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie czy pismo strony datowane na dzień [...] stycznia 2015 r. stanowiące wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zostało nadane z zachowaniem terminu do złożenia wniosku, a także czy ewentualne uchybienia terminu były przez Stronę zawinione; 6. naruszenie art. 124 § 2 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu wydanego postanowienia okoliczności podnoszonej we wniosku o przywrócenie terminu tj. faktu że w toku postępowania strona wniosła pismo w którym wyraziła niezadowolenie z decyzji; Reasumując strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania od strony przeciwnej. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. również kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy P.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonego postanowienia Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone przez organ administracji w sposób prawidłowy. Nie ulega wątpliwości, że decyzja z dnia [..]. stycznia 2015 r. Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych dotycząca wycofania z obrotu i używania wyrobów medycznych została doręczona na adres pełnomocnika strony skarżącej w dniu 13 stycznia 2015 r. Decyzję doręczono radcy prawnemu K. O. na adres wskazany w pełnomocnictwie. Organ prawidłowo doręczył decyzję jednemu z pełnomocników wskazanych w pełnomocnictwie na prawidłowy adres. W decyzji zamieszczono pouczenie, że stronie służy prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W tej sytuacji należy uznać, że ostatnim dniem do skutecznego złożenia wniosku był dzień 27 stycznia 2015 r. Pełnomocnik reprezentujący stronę wniósł wniosek w dniu 28 stycznia 2015r. Należy zauważyć, że w pełnomocnictwie nie zawarto żadnych zastrzeżeń dotyczących sposobu doręczania korespondencji na wskazany adres. Organ administracji nie musiał zatem dokonywać innych działań jak tylko przesłać decyzję na adres wskazany w pełnomocnictwie. W tym miejscu należy także dodać, że obaj pełnomocnicy podali ten sam adres do korespondencji tj. C. ul. B. Odpowiadając na zarzut skarżącej, że decyzja została nieprawidłowo doręczona należy stwierdzić, że twierdzenie to jest bezzasadne. Sąd stwierdza, że przesyłka doręczona została na adres wskazany przez pełnomocnika, tj. C. ul. B. Mogła zatem zostać uznana za prawidłowo doręczoną, pomimo, że odebrała ją osoba trzecia – p. B. R. W ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał, że stosownie do art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Nie ulega wątpliwości, że r. pr. K. O. jest osobą fizyczną, prowadzącą działalność gospodarczą w formie kancelarii prawnej. Dla przedmiotowej sprawy bez znaczenia pozostaje, gdzie powyższa działalność gospodarcza jest zarejestrowana, gdzie uiszczane są podatki, kogo i na jakich warunkach radca prawny prowadzący działalność gospodarczą, zatrudnia. Bez wpływu na ocenę skuteczności doręczenia pozostaje również sposób wewnętrznej organizacji pracy w kancelarii jak też dostarczania korespondencji przez administratora budynku, którego adres, pełnomocnik strony podała jako adres do doręczania korespondencji. Do wiadomości organu nie podano żadnych dodatkowych warunków dotyczących przesyłania korespondencji na wskazany adres. Ponieważ pełnomocnik nie wskazał innego alternatywnego adresu do doręczeń, zatem adres wskazany w pełnomocnictwie uznać należało za jedyny prawidłowy. Dlatego też zarzut nieprawidłowego doręczenia przesyłki jest bezzasadny. Ryzyko skutków, wynikających z odbioru przez osoby trzecie korespondencji kierowanej na adres wskazany przez profesjonalnego pełnomocnika, obciąża tego pełnomocnika. Należy domniemywać, że osoba dorosła, odbierająca korespondencję, kierowaną na adres wskazany przez pełnomocnika, jest osobą uprawniona do odbioru korespondencji. Pełnomocnik skarżącego nie przedstawił dowodów obalających to domniemanie. Reasumując, uznać należało, iż organ prawidłowo doręczył decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. dotyczącą wycofania z obrotu i używania wyrobów medycznych. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 13 stycznia 2015 r. za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, na adres wskazany w pełnomocnictwie. Pełnomocnik reprezentujący stronę wniósł wniosek w dniu 28 stycznia 2015r. a zatem z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Odnośnie wniosku strony o przywrócenie terminu trzeba wskazać, że zgodnie z art. 58 i 59 Kpa, przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest możliwe, jeżeli wnioskodawca uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zgodnie natomiast z art. 32 Kpa strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Z art. 39 Kpa wynika natomiast, że organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego. W przypadku, kiedy strona postępowania ustanowiła pełnomocnika zgodnie z art. 40 § 2 Kpa, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Niedochowanie terminów ustawowych w postępowaniu i jego konsekwencje spoczywają na pełnomocniku strony, który w pełnomocnictwie wymienia adres do korespondencji. Sąd stwierdza, że o braku winy można mówić tylko wtedy, gdy strona wykaże, że dołożyła wszelkiej należytej staranności w dochowaniu terminu, a przyczyna, która była powodem nie zachowania terminu, była nie do przezwyciężenia. W tym miejscu Sąd musi wskazać, że organ administracji nie może domniemywać, że doręczenie było wadliwe, kiedy pod adresem do korespondencji osoba oznaczona jako pracownik tę korespondencję odebrała. Wyjaśnienia pełnomocnika strony, że adres podany do korespondencji jest "biurem wirtualnym", w którym nikt nie powinien był odebrać korespondencji bezpośrednio, lecz tylko awiza, jest wiadomością dla organu nieistotną, ponieważ na pełnomocnictwie nie ma adnotacji, że korespondencja będzie odbierana tylko w formie awiza. Metoda odbioru korespondencji jest uzależniona od ustaleń między operatorem pocztowym a pełnomocnikiem, zaś błędy w tych relacjach nie mają wpływu na skuteczność doręczenia. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się, iż do odbioru korespondencji wskazać można każde miejsce, ale strona lub pełnomocnik liczą się z konsekwencjami takiego wyboru. W tych okolicznościach Prezes Urzędu zasadnie uznał, że brak było przesłanek do przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ponieważ w swoim wniosku o przywrócenie terminu strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Problem z nieterminowym złożeniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wynikał z niejasnej umowy pełnomocnika skarżącej z operatorem pocztowym w kwestii sposobu doręczania przesyłek. Jednakże za wynikające z tego faktu niedogodności odpowiedzialność ponosi pełnomocnik strony, który w tych okolicznościach nie mógł wykazać braku winy strony w uchybieniu terminu do złożenia stosownego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ administracji w pełnomocnictwie, w którym podano adres do doręczeń nie został poinformowany o szczególnej formie doręczania przesyłek dla pełnomocnika strony na wskazany adres. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.