VI SA/Wa 2118/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 24 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za nieuiszczenie opłaty elektronicznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji J. P. składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za nieuiszczenie opłaty elektronicznej jednocześnie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. GITD w odpowiedzi na skargę stwierdził, że w niniejszym przypadku brak jest podstaw do wstrzymania jej wykonania. Wobec tego, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w żaden sposób uzasadniony, sąd wezwał skarżącego do wskazania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, okoliczności, w tym przesłania dokumentów uzasadniających zastosowanie w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednocześnie Sąd pouczył skarżącego ,że uchybienie powyższego terminu skutkować będzie rozpoznaniem wniosku w oparciu o dokumenty zgromadzone w sprawie. W odpowiedzi skarżący podał, że w jego ocenie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinien zostać uwzględniony. Wskazał przy tym, że uniemożliwiono mu czynny udział w postępowaniu wyjaśniającym oraz możliwość weryfikacji postawionych zarzutów. Wszelkie dokumenty powinny znajdować się w aktach sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( j. t Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwaną dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności, jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przed sądem aktu lub czynności. Objęcie skarżącego tzw. ochroną tymczasową nie jest działaniem podejmowanym przez sąd z urzędu. Nie jest również działaniem obligatoryjnym podejmowanym przez sąd po złożeniu wniosku w tym przedmiocie. Uwzględnienie wniosku i wstrzymanie wykonania aktu lub czynności organu administracji publicznej jest uzależnione od działań podjętych przez podmiot domagający się przyznania mu tego rodzaju ochrony. Aby zatem możliwe było zastosowanie tej instytucji prawnej, w pierwszej kolejności strona jest zobowiązana wskazać na niebezpieczeństwo wystąpienia szkody i wykazać, że szkoda która powstanie na skutek wykonania decyzji, będzie znaczna, a skutki jakie wywoła wykonanie decyzji trudne do odwrócenia. Oznacza to, że obowiązek wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., spoczywa na wnioskodawcy, a nie na sądzie. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem decyzji, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane i na podstawie akt sprawy, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Należy stwierdzić, że J. P. nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia w czasie trwania postępowania sądowoadministracyjnego znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W odpowiedzi na wezwanie Sądu o wskazanie okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody, bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a nadto do przedłożenia dokumentów świadczących o wysokości jego dochodów i wydatków skarżący poinformował, że cała dokumentacja powinna, w zakresie rządania Sadu, znajdować się w aktach sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie nie ma przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ skarżący - pomimo wezwania, nie uprawdopodobnił zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem skargi jest kara pieniężna. Sąd uznał zatem, że owa kara, jako świadczenie pieniężne, będzie mogła być bez większych trudności zwrócona w przypadku ewentualnego uchylenia decyzji. Wobec tego Sąd stanął na stanowisku, że w odniesieniu do przedmiotu zaskarżenia nie można mówić o trudnych do odwrócenia skutkach. W kwestii drugiej przesłanki - zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, Sąd stwierdził, że nie ma możliwości jej zbadania, gdyż nie została ona w żaden sposób uzasadniona. Reasumując Sąd stwierdza, że samo wniesienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bez jednoczesnego udokumentowania pozbawiło go możliwości oceny czy w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że w sprawie nie zostało dowiedzione niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, które warunkowałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji