VI SA/Wa 2119/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Asesor Małgorzata Grzelak WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant: Andrzej Michrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2005 r. sprawy ze skargi H. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez licencji oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2004r. Nr [...] działając na podstawie art. 138 § l pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 5, art. 87 ust. l, art. 92 ust. l ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz Lp. 1.1.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego skarżącego Pana H. D. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2004 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Główny Inspektor Transportu Drogowego ustalił, że w toku kontroli pojazdu o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...], która została przeprowadzona w dniu [...] kwietnia 2004 r. w [...] stwierdzono, że wykonywano transportu drogowego rzeczy bez wymaganej licencji. Pojazdem w imieniu Pana H. D. kierował Pan Z. M. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący wskazał, że został wprowadzony w błąd przez organy administracji, które twierdziły, że w jego sytuacji faktycznej nie powinien jeszcze posiadać licencji. Ponadto skarżący podnosił, iż stosuje się do niego art. 103 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, na podstawie którego może wykonywać transport drogowy bez licencji do dnia [...] maja 2004 r. Twierdził, iż jego działalność nie naraziła na straty Skarb Państwa, ani żadnej innej osoby. Wskazując na powyższe wnosił o zmianę zaskarżonej decyzji. Do odwołania załączono odpis wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy wystawionego w dniu [...] kwietnia 2004 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, że przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 103 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, bowiem ze znajdujących się w aktach sprawy wpisów do ewidencji działalności gospodarczej wynika, że skarżący był tam wpisywany trzykrotnie: [...] września 1996 r., [...] września 1999 r. oraz [...] sierpnia 2003 r. Organ podniósł, iż nie są to wpisy zmieniające lecz za każdym razem są to wpisy na nowo wpisujące stronę jako przedsiębiorcę z nową datą rozpoczęcia działalności gospodarczej. Nie jest wiec zachowana zasada kontynuacji działalności gospodarczej niezbędna do skorzystania z uprawnień wynikających z art. 103 ust. 3 ustawy. Wskazał, że skarżący jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą winien wykazać się znajomością przepisów obowiązującego prawa w zakresie konieczności posiadania licencji. Główny Inspektor zaznaczył, iż znajdujący się w aktach sprawy odpis licencji nie jest dowodem na to, iż w chwili kontroli przedsiębiorca był uprawniony do wykonywania transportu drogowego - licencja została wystawiona [...] kwietnia 2004 r. natomiast kontrola stwierdzające wykonywanie transportu drogowego miała miejsce dnia [...] kwietnia 2003 r. W ocenie Głównego Inspektora działanie organu pierwszej instancji było prawidłowe i zgodne z prawem. Skargę na tę decyzję złożyła strona skarżąca i powołując się na przepis art. 103 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, wskazała, że prowadząc osobiście działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego od 1996r. był objęty dyspozycją w/w przepisu i na jego podstawie mógł wykonywać transport drogowy bez licencji do dnia [...] maja 2004 r. Wskazał, że przekształcenia w działalności podmiotu nie powodowały zaprzestania wykonywania transportu drogowego – zmieniane były tylko nazwy podmiotu. Wskazał, że ustawa nie wymaga zachowania zasady kontynuacji działalności gospodarczej niezbędnej do skorzystania z uprawnień wynikających z art. 103 ust. 3 ustawy. Powołując się na powyższe wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że dopiero w odpowiedzi na skargę skarżący podniósł, że przekształcenia w działalności podmiotu nie powodowały zaprzestania wykonywania transportu drogowego – zmieniane były tylko nazwy podmiotu. Wskazał, że z przedłożonych wypisów z ewidencji działalności gospodarczej nie wynika by skarżący był objęty dyspozycją wynikającą z przepisu art. 103 ust. 3 ustawy. Zdaniem organu skarżący podjął działalność gospodarczą dopiero w 2003 r. a więc twierdzenia co do kontynuacji kontynuowania działalności w zakresie transportu drogowego nie są poparte żadnymi dowodami. Organ podniósł, że inne zarzuty nie mają znaczenia w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 92. ust l ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15 000 zł. Przepis Lp. 1.1.1 załącznika do ustawy sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 8 000 zł wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek. Zgodnie z art. 103 ust. 3 o transporcie drogowym przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie krajowego drogowego przewozu rzeczy obowiązani są do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej uzyskać licencję na wykonywanie tego transportu pod rygorem wygaśnięcia dotychczasowych uprawnień. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne dokonane przez organ nie zostały przez skarżącego skutecznie zakwestionowane. Sąd zauważa, że organ ustalił, że ze znajdujących się w aktach sprawy wpisów do ewidencji działalności gospodarczej wynika, że skarżący był tam wpisywany trzykrotnie tj. [...] września 1996 r., [...] września 1999 r. oraz [...] sierpnia 2003 r. Zdaniem Sądu z załączonych do akt administracyjnych wypisów do ewidencji działalności gospodarczej wynika, że wpisy [...] września 1996 r., [...] września 1999 r. nie dotyczyły skarżącego, który figurował w ewidencji jako pełnomocnik – przedsiębiorcy Z. W. a nie jako przedsiębiorca wykonujący transport drogowy. W ocenie Sądu skarżący rozpoczął działalność gospodarczą na podstawie wpisu z dnia [...] sierpnia 2003 r. a więc już po wejściu w życie ustawy o transporcie drogowym. Z tego też powodu nie ma do niego zastosowanie przepis art. 103 ust. 3 o transporcie drogowym przewidujący okres dostosowawczy. Skarżący winien rozpocząć wykonywanie transportu drogowego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym a więc po uzyskaniu wymaganej licencji. Pozostałe zarzuty skarżącego oraz stanowisko organu twierdzącego, że ustawa wymaga zachowania zasady kontynuacji działalności gospodarczej niezbędnej do skorzystania z uprawnień wynikających z art. 103 ust. 3 ustawy. nie mają znaczenia w rozpatrywanej sprawie. Reasumując: jak wskazano wyżej skarżący rozpoczął działalność gospodarczą na podstawie wpisu z dnia [...] sierpnia 2003 r. a więc już po wejściu w życie ustawy o transporcie drogowym. Z tego też powodu nie ma do niego zastosowanie przepis art. 103 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym przewidujący okres dostosowawczy bowiem dyspozycja cytowanego przepisu obejmowała przedsiębiorców prowadzących do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie krajowego drogowego przewozu rzeczy. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.