VI SA/Wa 2122/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1570/19 odrzucającym skargę M. Z. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1828/18 w przedmiocie wprowadzenie do obrotu środka wspomagającego uprawę roślin bez zezwolenia, nakazania wycofania go z obrotu i ustalenia opłaty sankcyjnej postanawia: odrzucić skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej "WSA w Warszawie" lub "Sąd") postanowieniem z dnia 14 października 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1570/19, odrzucił skargę M. Z. (dalej "Skarżący") o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 6 marca 2019 r. sygn. VI SA/Wa 1828/18 oddalającym skargę M. Z. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia do obrotu środka wspomagającego uprawę roślin bez zezwolenia, nakazania wycofania go z obrotu i ustalenia opłaty sankcyjnej. Ww. postanowienie z dnia 14 października 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1570/19, nie jest prawomocne, ponieważ od dnia 25 października 2019 r. toczy się postępowanie o przyznanie Skarżącemu prawa pomocy. Pismem z dnia 14 października 2019 r. Skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego ww. sprawie, nie wskazując żadnej podstawy prawnej wznowienia. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że pismem Ministerstwa Rolnictwa z dnia 12 września 2019 r. poinformowano, że dżdżownice są zwierzętami gospodarskimi, a ich odchody są produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego. Skarżący zaznaczył, że organ przyjął w zaskarżonych decyzjach odmienne stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Instytucji wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego poświęcony jest Dział VII ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "ppsa"). Zgodnie z treścią art. 270 ppsa w przypadkach w nim przewidzianych można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Powyższa konstrukcja wskazuje, że wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego stanowi podstawową instytucję (środek) obalania prawomocnych orzeczeń NSA i WSA, umożliwiającą ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty w celu zagwarantowania prawidłowości - zgodności z prawem - wydanego w sprawie rozstrzygnięcia [por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 5, Warszawa 2017; wyd. elektr.]. Co istotne, skarga o wznowienie postępowania nie stanowi alternatywy dla zwykłego środka odwoławczego służącego usunięciu istniejącej wadliwości postępowania. Z powyższego uregulowania jednoznacznie wynika, że skarga o wznowienie postępowania sądowego przysługuje stronie postępowania tylko w przypadku, gdy dotyczy ona orzeczenia kończącego postępowanie sądowe, a ponadto orzeczenia, które już się uprawomocniło, czyli takiego, od którego strona postępowania nie może wnieść środka odwoławczego. Należy podkreślić, że orzeczenie, którego wznowienia domaga się strona, powinno być prawomocne w dniu złożenia skargi o wznowienie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 210/12, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżone orzeczenie musi zatem odpowiadać wymogom z art. 168 § 1 ppsa, w myśl którego orzeczenie sądu administracyjnego staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Wobec powyższego wskazać należy, że wymóg zakończenia postępowania prawomocnym orzeczeniem sądu stanowi podstawową przesłankę warunkującą skuteczność skargi o wznowienie postępowania. Wniesienie skargi przed uprawomocnieniem się orzeczenia stanowiącego podstawę jej wniesienia jest przedwczesne i jako takie winno skutkować jej odrzuceniem (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt I FSK 1048/11). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że postanowieniem z dnia 14 października 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1570/19, tut. Sąd odrzucił skargę strony skarżącej. W dniu 25 października 2019 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2020 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Tymczasem skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego tym postanowieniem w dniu 14 października 2019 r., co oznacza, że w dniu jej wniesienia postanowienie nie było prawomocne, albowiem nie upłynął jeszcze termin do złożenia skargi kasacyjnej. Z uwagi na fakt, że bieg terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego nie może rozpocząć się wcześniej niż w dacie uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie, wniesienie skargi o wznowienie postępowania przed uprawomocnieniem się orzeczenia stanowiącego podstawę jej wniesienia, jako przedwczesne, musi skutkować jej odrzuceniem. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, który ma zastosowanie do skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 276 ppsa, sąd odrzuca skargę, jeśli wniesienie skargi jest z innych przyczyn niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 270 i art. 276 ppsa, orzekł jak w sentencji