VI SA/Wa 2123/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie Asesor WSA Ewa Marcinkowska Asesor WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Protokolant Andrzej Michrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi K. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2004 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę VI SA/Wa 2123/04 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...], cofnął K. T. pozwolenie na broń palną myśliwską. Organ administracji w trybie sprostowania oczywistej omyłki sprostował datę wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2004 r. na datę [...] sierpnia 2004 r. Podstawą prawną cofnięcia pozwolenia był przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). K. T. na skutek nieprawidłowego przechowywania broni, utracił ją. Wracając z polowania zasnął w nie zamkniętym samochodzie, z którego skradziono mu broń. Od powyższej decyzji K. T. złożył odwołanie stwierdzając, że doszło do naruszenia prawa z uwagi na to, iż decyzja administracyjna została mu doręczona po ponad dwóch miesiącach od jej wydania. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2004 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ administracji, opierając się na ustaleniach dokonanych w postępowaniu administracyjnym stwierdził, że skarżący przewożąc broń w samochodzie zasnął zatrzymując się przy drodze, nie zabezpieczając drzwi. Okoliczność tą stwierdzili jego znajomi, kiedy zatrzymali się przy tym samochodzie nad ranem i obudzili skarżącego. W związku z powyższym organ administracji uznał, że skarżący naruszył przepisy określające zasady i warunki noszenia broni, skutkiem czego broń dostała się w ręce osoby nieuprawnionej. Skarżący umieścił broń na tylnym siedzeniu nie wkładając jej do pokrowca i to w taki sposób, że broń była widoczna z zewnątrz. Nadto organ administracji wyjaśniał, iż z akt sprawy wynika, że decyzja nie mogła być wydana w dacie [...] czerwca 2004 r. lecz była wydana w dacie [...] sierpnia 2004 r. o czym świadczą pozostałe dokumenty z postępowania administracyjnego, między innymi powiadomienie skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami i złożenia wniosków. Skarżący, jak stwierdza organ, nie skorzystał z tej możliwości. Na decyzję tą K. T. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę. Skarżący prostuje swoje zeznania złożone w postępowaniu przed organami Policji stwierdzając, że "nieodpowiedzialnie" podał nieprawidłową wersję zdarzeń bowiem obawiał się J. W., który posiada powiązania ze światem przestępczym. Obecnie skarżący stwierdza, że broń została mu skradziona kiedy samochód stał na podwórku J. W.. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie. Organ administracji ponownie stwierdził, iż skarżący nie dochował warunków wymaganych przy przenoszeniu broni, skutkiem czego broń została mu skradziona. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, że broń została mu skradziona prawdopodobnie na posesji J. W., organ administracji przytacza okoliczności ustalone w postępowaniu administracyjnym, stwierdzając, iż sam skarżący tak naprawdę nie jest w stanie określić czasu i miejsca kiedy utracił broń. Jednakże niewątpliwym jest, że broni nie zabezpieczył należycie, skutkiem czego doszło do jej kradzieży. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje; Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), która art. 1 wprowadziła ustawę z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 2 ustawę z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), z dniem 1 stycznia 2004 r. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy). W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Skarga opiera się na odmiennej interpretacji zdarzeń ustalonych w toku postępowania administracyjnego. Skarżący stwierdzając, że broń została mu skradziona na podwórku J. W. uznaje swoją skargę za zasadną, jak można się domyślać dlatego, że kradzież, jak sugeruje, dokonana przez J. W. jest zdarzeniem likwidującym winę skarżącego w utracie broni. Należy wskazać, że ustalenia faktyczne dokonane przez organ administracji zostały dokonane w sposób właściwy i wyczerpujący. Z ustaleń tych wynika, że K. T. jeździł z bronią nie schowaną do pokrowca, umieszczoną na tylnym siedzeniu w sposób widoczny z zewnątrz. Zeznający świadkowie w sprawie bądź stwierdzają, że nie mogą odpowiedzieć na pytanie czy skarżący zamykał drzwi od samochodu, w którym zostawił broń (J. W.), bądź stwierdzają zgodnie, że drzwi od samochodu nie były zamknięte na klucz (S. K.). Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Zatem bez znaczenia w rozpoznawanej sprawie ma okoliczność gdzie broń została skarżącemu skradziona, bowiem faktem jest, że K. T. nie zabezpieczył jej w sposób wymagany w/p przepisem ustawy o broni i amunicji. Broń pozostawiona w samochodzie powinna być zabezpieczona w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych, albowiem to na posiadaczu broni ciąży obowiązek zabezpieczenia broni i żaden przepis ani żadna sytuacja nie zwalnia go od tego obowiązku. Decyzja cofająca pozwolenie na broń została oparta na art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, który stanowi, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32. Jest to przepis wskazujący na fakultatywność decyzji cofającej uprawnienie. Zatem muszą zaistnieć szczególne okoliczności uzasadniające cofnięcie pozwolenia. Organ administracji uznał, iż okoliczności takie miały miejsce i Sąd rozpoznając sprawę podzielił stanowisko organu. Zasadniczą okolicznością jest zachowanie się skarżącego. Przez cały czas po polowaniu woził broń nie schowaną do pokrowca w taki sposób, że była ona widoczna z zewnątrz. Udając się do domu J. W. nie zabrał sztucera ze sobą, bezpodstawnie uważając, że psy które wypuścił świadek będą dostatecznym zabezpieczeniem jego broni przed kradzieżą, co jak się okazało (w wersji podanej w skardze) było nieuzasadnione. Jeżeli zaś przyjąć tą wersję ze skargi, to dalsze postępowaniu skarżącego jest niezrozumiałe. Jechał do domu i po drodze zatrzymał się by się przespać, zamiast jak najszybciej powiadomić Policję o kradzieży. Według ustaleń organu administracji skarżący zasnął w samochodzie nie zamykając jego drzwi oraz nie chowając broni do pokrowca (nadal leżała na tylnym siedzeniu widoczna z zewnątrz). Takie zachowanie trudno pogodzić z wymaganiem prawidłowego noszenia i przechowywania broni, o którym mówi powołany wyżej przepis art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. W związku z tym należy stwierdzić, iż organ administracji zasadnie uznał, że postępowaniu skarżącego z bronią cechowała tak duża nieprawidłowość, która uzasadniała cofnięcie pozwolenia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.