VI SA/Wa 2123/17

Dnia 15 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. B. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2018 r., oddalającego skargę B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Wyrokiem z dnia 28 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. B. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. W dniu 8 marca 2018 r. skarżącej złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. W uzasadnieniu wskazał, że 4 marca 2018 r. zachorowało jego dziecko, co przyczyniło się do pozostania w domu. Z tej przyczyny poprosił swojego brata – P. B., aby ten dostarczył wniosek sporządzony dnia 5 marca 2018 r. Jak podał skarżący, brat zobowiązał się dostarczyć wniosek, "Niestety tego też samego dnia doszło między nami do kłótni na tematy rodzinne. Co spowodowało, że dnia dzisiejszego tj. 8.03.2018 r. P. B. z satysfakcją poinformował mnie, iż sporządzony wniosek z dnia 5.03.2018 r. nie został dostarczony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przepis art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.), wprowadził zasadę, zgodnie z którą czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy o jakiej mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149). Skarżący we wniosku o przywrócenie terminu wskazał na chorobę dziecka, która zmusiła go do pozostania w domu. Wskazał też, że zwrócił się z prośbą do brata o dostarczenie wniosku o uzasadnienie, jednakże z uwagi na kłótnię między nimi, do czynności tej nie doszło, o czym skarżący dowiedział się od swojego brata w dniu 8 marca 2018 r. Brak winy w uchybieniu terminowi powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy uwzględnieniu także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Okoliczności przemawiające za uznaniem braku winy w uchybieniu terminowi muszą mieć charakter wyjątkowy i niezależny od wnioskodawcy. Nawet lekkie niedbalstwo wyklucza przyjęcie, że okoliczność na którą powołuje się wnioskodawca, miała charakter niezawiniony. W ocenie Sądu, okoliczności wskazane we wniosku o przywrócenie terminu, a mianowicie choroba dziecka pozostającego pod opieką skarżącego (która zresztą nie została potwierdzona żadnymi dokumentami), rodząca konieczność pozostania przez niego w domu i nieudana próba dostarczenia wniosku o uzasadnienie przez brata skarżącego, nie stanowią usprawiedliwienia dla przekroczenia ustawowego terminu 7 dni na złożenia wniosku o uzasadnienia wyroku. Skarżący obecny na rozprawie w dniu 28 lutego 2018 r. i pouczony o zasadach i terminie złożenia wniosku o uzasadnienie zapadłego w niniejszej sprawie wyroku, mógł w terminie, którego bieg rozpoczął się z dniem 1 marca 2018 r., przygotować wniosek o uzasadnienie i nadać go na Poczcie bądź złożyć osobiście w budynku Sądu jeszcze przed chorobą swojego dziecka i wynikłymi z tego tytułu komplikacjami. Z tych względów, nie można mówić o braku winy w uchybieniu terminu, o jej braku można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/02, M.Pr. 2002, nr 23, s. 1059). Podobnie wypowiada się H. K. twierdząc, że tak w doktrynie, jak również w orzecznictwie, przyjmuje się, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333 i cyt. tam orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego). W przedmiotowej sprawie tego rodzaju okoliczności, których przy dołożeniu należytej staranności w zakresie przestrzegania terminowości czynności procesowych nie można było przezwyciężyć, nie wystąpiły. Mając powyższe na względzie, Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.