VI SA/Wa 2124/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant ref. staż. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację gazociągu w pasie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2013 r.; II. stwierdza, że zaskarżone decyzję nie podlegają wykonaniu; III. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Syg.akt VI SA/Wa 2124/14 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] maja 2013 r., M. sp. z o.o. O., o wydanie zezwolenia na lokalizację gazociągu w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] w miejscowości W. i M., zgodnie z przebiegiem zaznaczonym na załączonej mapie sytuacyjnej, odmówił P. spółka z o.o. zgody na lokalizację ww. gazociągu w pasie drogowym przedmiotowej drogi. Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. P. spółka z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez radcę prawnego A.K., złożyła wniosek z dnia [...] stycznia 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad działając na podstawie art. 39 ust. 3 w związku z art. 39 ust. 1a i art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku P. spółka z o.o. z siedzibą w W., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację gazociągu w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] w miejscowości W. i M., zgodnie z przebiegiem zaznaczonym na załączonej mapie sytuacyjnej, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawą prawną niniejszego rozstrzygnięcia jest przepis art. 39 ustawy z dnia 21 marca 1985 r, o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.). Przepis art. 39 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi, że zabrania się lokalizacji w pasie drogowym obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. W szczególności zabrania się (co ustawa wymienia na pierwszym miejscu) lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. W ust. 3 powołanego przepisu dopuszczono jednak wyjątki od wspomnianej zasady stwierdzając, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, (...) wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast zgodnie z art. 39 ust. 1a ww. ustawy cyt. przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczenia, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, ze zm.) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. Zarządca drogi, zgodnie z art. 39 ust. 3 powołanej ustawy, może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. Zdaniem organu takim przepisem odrębnym jest m.in. § 140 ust. 1 oraz ust. 9 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430, ze zm.), będący przepisem techniczno - budowlanym wydanym na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym w ust. 1 stanowi, że umieszczanie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej nie związanej z drogą nie może naruszać elementów technicznych drogi oraz nie może przyczyniać się do czasowego lub trwałego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu albo zmniejszenia wartości użytkowej drogi, a także nie może wpływać negatywnie na system korzeniowy drzew rosnących w pasie drogowym. Natomiast ust. 9 ww. przepisu wskazuje, że infrastruktura powinna być lokalizowana w odległościach od drogi określonych w przepisach o drogach publicznych. Zdaniem organu projektowany gazociąg koliduje ze znajdującymi się w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] drzewami, co jest niezgodne z art. 39 ust. 1 pkt 12 cyt. ustawy, który stanowi że niedozwolone jest usuwanie, niszczenie, i uszkadzanie zadrzewień przydrożnych. Tak więc przedmiotowa inwestycja wpłynie ujemnie na system korzeniowy drzew znajdujących się w pasie drogowym, jak również może spowodować trwałe uszkodzenia elementów zagospodarowania pasa drogowego. Ponadto przepis § 140 ust. 9 ww. rozporządzenia określa, że infrastruktura powinna być lokalizowana w odległościach od drogi określonych w przepisach o drogach publicznych. Z załączonej mapy sytuacyjnej, na której naniesiono trasę projektowanego gazociągu wynika, że analizowany obiekt budowlany byłby usytuowany w pasie drogowym drogi krajowej nr [...], w odległości ok. 2,0 m - 6,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni co stanowi naruszenie przepisu art. 43 ust. 1 p. 3 litera a tabeli ustawy o drogach publicznych. Stosownie z ww. przepisem obiekty budowlane, a do takich należy sieć gazowa, przy drogach krajowych, w terenie zabudowanym, powinny być usytuowane w odległości co najmniej 10,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej. Tym samym strona powinna tak zaplanować lokalizację omawianego gazociągu, aby zachowany został wymóg, o którym mowa wyżej. Organ wskazał, że z dokumentacji sprawy jak również z załącznika mapowego wynika, że teren przyległy do pasa drogowego w granicach które są niezbędne aby zachować wymagana odległość 10,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni - jest wolny od zabudowy, co pozwala na poprowadzenie projektowanego gazociągu poza pasem drogowym drogi krajowej nr [...]. Ponadto zdaniem organu umieszczenie w pasie drogowym ww. drogi krajowej gazociągu może przyczynić się do czasowego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Organ zwrócił uwagę, że droga krajowa nr [...] na omawianym odcinku obciążona jest znacznym ruchem tranzytowym pojazdów zarówno osobowych jak i ciężarowych, gdzie natężenie ruchu samochodów na analizowanym fragmencie drogi wynosi 38 156 poj./dobę. Okoliczność ta może dodatkowo wpłynąć na poziom czasowego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego na przedmiotowym odcinku drogi krajowej nr [...] w związku z ewentualną koniecznością wykonania napraw projektowanego gazociągu. W przypadku bowiem awarii, konserwacji czy wymiany, omawianych urządzeń, zachodzi konieczność ingerencji w pas drogowy z uwagi na potrzebę wykonania określonych robót (np. wykopu), a to z kolei może powodować zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego - z uwagi na przebywających w pasie drogowym pracowników wykonujących roboty, ustawione urządzenia techniczne lub pojazdy na chodniku lub jezdni. Organ podkreślił, że droga krajowa jest przede wszystkim drogą publiczną, tranzytową, a dopiero w dalszej kolejności drogą "lokalną" zaspokajającą lokalne potrzeby mieszkańców. Zatem zadośćuczynienie żądaniu strony niniejszego postępowania jest niewspółmierne do zasady bezpieczeństwa ruchu, która dla Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad jest sprawą priorytetową. Zarządca drogi krajowej nr [...] właśnie w celu zminimalizowania zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego w przyszłości, mając na uwadze dotychczasowe doświadczenia związane z istnieniem gazociągów w pasach drogowych dróg krajowych i związanych z tym negatywnych skutków w postaci występujących awarii i konieczności zajęcia pasa drogowego w celu jej usunięcia, w zgodzie z obowiązującymi przepisami stara się eliminować z otoczenia drogi wszelkie potencjalne przyczyny zagrożeń bezpieczeństwa. Nie bez znaczenia na gruncie niniejszej sprawy jest również okoliczność, że wyrażenie zgodny na lokalizację przedmiotowego gazociągu będzie miało wpływ na planowaną przyszłą rozbudowę drogi krajowej nr [...]. Zdaniem organu podnoszona przez pełnomocnika strony we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy okoliczność, że obecnie w pasie drogowym we wnioskowanym miejscu istnieje gazociąg nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Każdą sprawę należy bowiem rozpatrywać w odniesieniu do istniejącego stanu faktycznego i prawnego. Pismem z dnia [...] maja 2014 r. P. sp. z o.o. Oddział w W. reprezentowana przez radcę prawnego A.K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, a co za tym idzie zaniechanie prawidłowego i wszechstronnego zbadania dowodów i nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, w szczególności nieuwzględnienie faktów znanych organowi z urzędu, tj. iż w przedmiotowej sprawie chodzi o przebudowę gazociągu, który istnieje od ponad 60 lat w pasie drogowym drogi krajowej nr [...]; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 38 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 260) dalej: "ustawa o drogach publicznych" przez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, pomimo iż wniosek dotyczy przebudowy gazociągu istniejącego już w pasie drogowym drogi krajowej nr [...], a co za tym idzie wydanie decyzji w przedmiocie odmowy przebudowy gazociągu pomimo upływu 14 dniowego terminu, o którym mowa w naruszonym przepisie; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 39 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 260) przez nieprawidłowe przyjęcie, iż zachodzą przesłanki do odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym obiektu niezwiązanego z infrastrukturą drogową, pomimo iż takie przesłanki nie zaistniały. Wobec podniesionych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, uchylenie poprzedzającej ją decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz orzeczenie o zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych powiększonych o kwotę 17 zł z tytułu opłaty od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu strona podniosła, że organ rozpoznający sprawę nie zgromadził w sposób odpowiedni materiału dowodowego, jak również nie wziął w ogóle pod uwagę okoliczności, o których powinien wiedzieć z urzędu jako zarządca drogi, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji sprzecznej z obowiązującymi przepisami. Skarżąca spółka podkreśliła, że pomimo iż organ wiedział, że przedmiotem niniejszej sprawy jest przebudowa istniejącego od wielu lat w pasie drogowym drogi krajowej gazociągu, nie zaś lokalizację nowej sieci gazowej, nie zbadał kiedy przedmiotowy gazociąg został zbudowany. W pasie drogi krajowej nr [...] będącej w zarządzie GDDKiA od szeregu lat są umieszczane i to za zgodą GDDKiA sieci gazowe. Sieć gazowa będąca przedmiotem niniejszego postępowania została wybudowana w 1951 r., a zatem na wiele lat przed wejściem w życie ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zdaniem skarżącej strony w niniejszej sprawie zastosowanie powinien znaleźć przepis art. 38 ustawy o drogach publicznych, którego organ w ogóle nie zastosował w niniejszej sprawie. Ponadto, organ stwierdził, iż projektowany gazociąg koliduje ze znajdującymi się w pasie drogowym drzewami. Przy tym organ w ogóle nie ustalił, kiedy nastąpiły nasadzenia tych drzew. Skarżąca wskazała, że z całą pewnością podczas budowy gazociągu w latach 50-tych ubiegłego stulecia przedmiotowych drzew na trasie gazociągu nie było i być nie mogło. Podkreśliła, że istotne w tej sprawie jest to, iż projektowana przebudowa istniejącego gazociągu nie zmienia jego trasy w obrębie istniejących drzew, a zatem z dużym prawdopodobieństwem, graniczącym z pewnością można przyjąć, iż drzewa, których ochrona została wskazana jako jedna z przesłanek wydania decyzji odmownej, zostały posadzone najprawdopodobniej przez zarządcę drogi, pomimo istnienia wyraźnego zakazu dokonywania nasadzeń w obrębie gazociągów. Zakaz ten wynika wprost z Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie tj. z § 10 ust. 4, który stanowi, iż w strefach kontrolowanych nie mogą rosnąć drzewa w odległości mniejszej niż 2,0 m od gazociągów. Analogiczne przepisy znajdowały się również w poprzednio obowiązujących na przestrzeni lat rozporządzeniach dotyczących warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe. Organ w ogóle tych okoliczności nie wyjaśnił, pomimo iż mają one istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sytuacja, w której organ nie wydaje zezwolenia na przebudowę gazociągu z uwagi na możliwość naruszenia systemu korzeniowego drzew, które to drzewa sam zarządca drogi posadził i to niezgodnie z obowiązującymi przepisami, jest sytuacją kuriozalną i nie do pogodzenia z zasadą praworządności oraz zasadą zaufania do organów państwowych. Ponadto, organ wskazał, iż umieszczenie w pasie drogowym gazociągu może przyczynić się do czasowego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, przy czym okoliczność ta nie została w sposób dostateczny uzasadniona. Co więcej, uzasadnienie organu pozostaje ze sobą w wewnętrznej sprzeczności. Organ wskazał bowiem, iż zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego powodować będzie konieczność wykonywania napraw projektowanego gazociągu. Organ stwierdził również, iż sam skarżący we wniosku stwierdził, iż naprawy istniejącego stalowego gazociągu wiążą się z koniecznością wykonywania częstych wykopów. Jednak organ zupełnie nie dostrzegł faktu, iż w konsekwencji wydania przez niego decyzji odmownej, w dalszym ciągu w pasie drogi krajowej będzie znajdował się gazociąg, który został zbudowany ponad 60 lat temu i w przypadku, gdy skarżący tego gazociągu nie przebuduje, będzie zmuszony dokonywać jego napraw. Uzasadnienie odmowy lokalizacji nowego gazociągu w miejscu starego, wymagającego częstych napraw, z uwagi na fakt iż ten nowy gazociąg będzie trzeba naprawiać i przez to zagrożone będzie bezpieczeństwo ruchu drogowego, mając na względzie opisane powyżej okoliczności, jest co najmniej nieracjonalne i nielogiczne. Organ w ogóle tych okoliczności nie wyjaśnił, pomimo iż mają one istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sytuacja, w której organ nie wydaje zezwolenia na przebudowę gazociągu z uwagi na możliwość naruszenia systemu korzeniowego drzew, które to drzewa sam zarządca drogi posadził i to niezgodnie z obowiązującymi przepisami, jest sytuacją kuriozalną i nie do pogodzenia z zasadą praworządności oraz zasadą zaufania do organów państwowych. Zdaniem strony skarżącej powołanie się przez organ w uzasadnieniu decyzji na art. 43 ust. 1 Ip. 3 tabeli lit. a ustawy o drogach publicznych jest zupełnie nieuzasadnione w przedmiotowej sprawie. Warto zauważyć, iż przedmiotowy przepis reguluje zupełnie inną sytuację, tj. umieszczanie obiektów budowlanych przy drogach, natomiast w niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o umieszczenie sieci w pasie drogowym, nie zaś przy drodze. Jak wynika z powyższego, powołany artykuł nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Organ nie wykazał, iż faktycznie umieszczenie w pasie drogowym gazociągu może przyczynić się do czasowego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Warto przy tym ponownie podkreślić, iż w niniejszej drodze już znajduje się sieć gazowa. Zatem zupełnie niezrozumiałym jest dlaczego umieszczenie sieci gazowej na tym konkretnym odcinku miałoby przyczyniać się do czasowego lub trwałego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu albo zmniejszenia wartości użytkowej drogi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przedmiotem skargi jest decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, utrzymująca w mocy decyzję tego organu, którą odmówiono P. spółka z o.o., wydania zezwolenia na lokalizację gazociągu w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] w miejscowości W. i M., zgodnie z przebiegiem zaznaczonym na załączonej mapie sytuacyjnej. Oceniając wydane w sprawie decyzje w oparciu o powyższe kryteria Sąd rozpoznający niniejszą sprawę doszedł do przekonania, że naruszają one przepisy postępowania, w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy administracji nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego do czego zobowiązane są na podstawie art. 7 i 77 k.p.a., nie wykazując należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Zebrane natomiast w sprawie dowody oceniły z naruszeniem zasady zawartej w art. 80 k.p.a. tj. swobodnej oceny dowodów. W konsekwencji uzasadnienia wydanych decyzji nie spełniają wymogów określonych w art.107§ 3 k.p.a. W pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 38 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 260). Zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy o drogach publicznych istniejące w pasie drogowym obiekty budowlane i urządzenia niezwiązane z gospodarką drogową lub obsługą ruchu, które nie powodują zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego i nie zakłócają wykonywania zadań zarządu drogi, mogą pozostać w dotychczasowym stanie. Zgodnie z ust. 2 omawianego przepisu przebudowa lub remont obiektów budowlanych lub urządzeń, o których mowa w ust. 1, wymaga zgody zarządcy drogi, a w przypadku gdy planowane roboty są objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, również uzgodnienia projektu budowlanego. Przedmiotowa zgoda, jak stanowi art. 38 ust. 3 ustawy o drogach publicznych powinna zostać wydana w terminie 14 dni od dnia wystąpienia z wnioskiem o taką zgodę. Niezajęcie stanowiska w tym terminie uznaje się jako wyrażenie zgody. W ocenie strony skarżącej przepis ten w niniejszej sprawie powinien znaleźć zastosowanie, albowiem wniosek dotyczy przebudowy gazociągu istniejącego już w pasie drogowym drogi krajowej nr [...], a decyzja w przedmiocie odmowy przebudowy gazociągu wydana została pomimo upływu 14 dniowego terminu, o którym mowa w ww. przepisie. Zdaniem Sądu kwestia ta w ogóle nie została wyjaśniona przez organ w zaskarżonej decyzji. Dopiero w odpowiedzi na skargę w jednym akapicie, organ stwierdził, że planowana inwestycja w jego ocenie nie pokrywa się z przebiegiem istniejącego gazociągu, co wynika z załączonej do wniosku mapy. Podkreślenia wymaga jednak, że przedmiotem oceny sądu administracyjnego jest w niniejszej sprawie decyzja administracyjna, nie natomiast odpowiedź na skargę. Organ nie poczynił natomiast w tej kwestii żadnych ustaleń, nie wzywając chociażby inwestora do złożenia wyjaśnień co do przebiegu planowanej inwestycji. Z wniosku skarżącej strony wynika, że decyzja lokalizacyjna m dotyczyć przebudowy istniejącego gazociągu. Zdaniem Sądu organ zobowiązany jest do jednoznacznego wyjaśnienia czy planowana inwestycja jak podnosi skarżąca strona dotyczy przebudowy gazociągu istniejącego już w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] i czy zastosowanie w niniejszej sprawie powinien znaleźć art. 38 u.d.p. Niezależnie od powyższego zgodzić należy się ze stroną skarżącą, że organ nie wyjaśnił również czy zachodzą przesłanki do odmowy wyrażenia zgody na realizację wskazanej inwestycji. W uzasadnieniu organ wskazał, podstawą prawną niniejszego rozstrzygnięcia jest przepis art. 39 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.). Przepis art. 39 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi, że zabrania się lokalizacji w pasie drogowym obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. W ust. 3 powołanego przepisu dopuszczono jednak wyjątki od wspomnianej zasady stwierdzając, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjne. Natomiast zgodnie z art. 39 ust. 1a ww. ustawy cyt. przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczenia, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, ze zm.) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. Zgodnie z powołanym przepisem, zarządca drogi, może więc odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń I infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, art. 39 wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby: - zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, - naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych, - lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. W pierwszej kolejności organ stwierdził, że w przypadku realizacji planowanej inwestycji może dojść do naruszenia przepisów odrębnych tj. § 140 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430, ze zm.), zgodnie z którym umieszczanie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej nie związanej z drogą nie może naruszać elementów technicznych drogi oraz nie może przyczyniać się do czasowego lub trwałego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu albo zmniejszenia wartości użytkowej drogi, a także nie może wpływać negatywnie na system korzeniowy drzew rosnących w pasie drogowym. Natomiast ust. 9 ww. przepisu wskazuje, że infrastruktura powinna być lokalizowana w odległościach od drogi określonych w przepisach o drogach publicznych. Zdaniem organu projektowany gazociąg koliduje ze znajdującymi się w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] drzewami, co jest niezgodne z art. 39 ust. 1 pkt 12 cyt. ustawy, który stanowi że niedozwolone jest usuwanie, niszczenie, i uszkadzanie zadrzewień przydrożnych. Tak więc przedmiotowa inwestycja wpłynie ujemnie na system korzeniowy drzew znajdujących się w pasie drogowym, jak również może spowodować trwałe uszkodzenia elementów zagospodarowania pasa drogowego. Sąd zauważa jednak, że z akt sprawy nie wynika aby organ w powyższym zakresie przeprowadził jakiekolwiek postępowanie wyjaśniające. Jak zasadnie podniosła strona skarżąca z akt sprawy nie wynika ile drzew znajduje się obecnie w pasie drogowym, kiedy zostały posadzone, jak jest ich stan i w jakiej odległości od istniejącego gazociągu oraz czy planowana inwestycja będzie miała wpływ na stan drzew. Ponadto zgodzić należy, się ze skarżącym, że o ile mamy do czynienia z przebudową istniejącego gazociągu, postanowienia art. 43 ust. 1 Ip. 3 tabeli lit. a ustawy o drogach publicznych oraz § 140 ust. 9 powołanego rozporządzenia nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Treść powołanych przepisów nie pozostawia bowiem wątpliwości, że wymóg zachowania odpowiednich odległości dotyczy sytuowania nowych obiektów budowlanych, a nie naprawy czy modernizacji już istniejących. Organ nie wykazał również, że faktycznie umieszczenie w pasie drogowym gazociągu może przyczynić się do czasowego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Jak podkreśla strona skarżąca, w niniejszej drodze już znajduje się sieć gazowa. Zatem zupełnie niezrozumiałym jest dlaczego umieszczenie sieci gazowej na tym konkretnym odcinku miałoby przyczyniać się do czasowego lub trwałego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu albo zmniejszenia wartości użytkowej drogi. Organ nie rozważył kwestii czy na poprawę bezpieczeństwa wpłynie pozostawienie istniejącego w pasie drogowym gazociągu w dotychczasowym stanie. Nie można za argument przemawiający przeciwko zajęciu pasa drogowego uznać fakt, że droga krajowa nr [...] na omawianym odcinku obciążona jest znacznym ruchem tranzytowym pojazdów zarówno osobowych jak i ciężarowych, gdzie natężenie ruchu samochodów na analizowanym fragmencie drogi wynosi 38 156 poj./dobę. W takim bowiem przypadku wobec awarii, konserwacji czy wymiany, omawianych urządzeń, nigdy nie byłoby możliwości ingerencji w pas drogowy. Organ nie rozważył czy przy odpowiedniej zmianie organizacji ruchu, można jednak na okres remontu zapewnić bezpieczeństwo ruchu na drodze nr [...]. Mając na uwadze, iż sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne Sąd uznał uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy organom administracji publicznej. Dlatego też Sąd działając na podstawie art. art. 145 § 1 pkt c) p. p. s. a. orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł o niewykonywaniu zaskarżonych decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Jednocześnie Sąd – działając w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a. - zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013r. poz. 490).