VI SA/Wa 2129/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska (spr.) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia oddala skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] udzielił spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], określając termin rozpoczęcia działalności na dzień [...] lipca 2009 r. Na wniosek spółki decyzją z dnia [...] września 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] przedłużył spółce termin rozpoczęcia działalności o 12 miesięcy do dnia 31 lipca 2010 r., następnie Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. przedłużył ten termin do dnia 31 stycznia 2011 r., następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. odmawiając przedłużenia rozpoczęcia działalności na kolejny termin - do dnia 31 lipca 2011 r., utrzymując tę decyzję w mocy decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Wyrokiem z dnia 27 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w części dotyczącej terminu rozpoczęcia działalności. Sąd stwierdził, że organ administracji nie dokonał ustaleń w zakresie, o którym mowa w punktach 37 – 39 wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. wydanym w sprawie C-213/11. Trybunał ten orzekał w sprawie pytania prejudycjalnego zadanego przez WSA w Gdańsku w przedmiocie rozumienia "przepisów technicznych" z art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE L 204, s. 37 ze zm.). W ocenie Sądu organ administracji rozpatrzył przesłanki z art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, lecz wyłącznie w obrębie kategorii "innych wymagań" bez badania okoliczności wskazanych w wyroku Trybunału. W związku z tym, zdaniem Sądu, organ powinien poczynić ustalenia z uwzględnieniem stanowiska zainteresowanego. Po zawiadomieniu spółki o wszczęciu postępowania Dyrektor Izby Celnej w [...], omawiając przebieg postępowania i wskazując na istotne znaczenie wejścia z dniem 1 stycznia 2010 r. ustawy o grach hazardowych, wydał decyzję z dnia [...] października 2013 r. odmawiając spółce przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności. Organ administracji wskazał na postanowienia zezwolenia (w tym na decyzję o jego zmianie) o nieprzekraczalnym terminie rozpoczęcia działalności stwierdzając, iż termin ten jest warunkiem korzystania przez stronę z uprawnień wynikających z decyzji. Spółka dwukrotnie skorzystała z prawa przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności, z tych względów organ nie mógł, bez naruszenia art. 48 ust. 1 u.g.h., przedłużyć termin rozpoczęcia działalności na dalszy okres. Odnosząc się do wytycznych WSA w Warszawie zawartych w wyroku z dnia 27 listopada 2012 r. organ administracji zauważał, że dyrektywa nr 98/34/WE nie przesądzała o konsekwencjach braku notyfikacji przez Państwa Członkowskie jej postanowień. Te skutki prawne dopiero w swoim orzeczeniu określił TSUE, aczkolwiek to orzeczenie nie wynikało z przepisów samej dyrektywy i było przejawem jej wykładni celowościowej, zmierzającej do zapewnienia dyrektywie większej skuteczności. Podkreślano, że sankcje prawne zawarte w wyroku TSUE zostały określone jedynie w trybie warunkowym, nie oznajmującym. Odwołując się do cytowanych przepisów Traktatu Funkcjonowania Unii Europejskiej i do stanowiska Komisji Europejskiej (pismo z dnia 5 września 2011 r.) organ wskazał, że uznanie danego przepisu za techniczny nie przesądza jeszcze o obowiązku jego notyfikacji, gdyż przepisy ograniczające użycia produktów służących wyłącznie organizacji gier hazardowych podlegają w Państwach Członkowskich większej swobodzie wyboru. Odnosząc się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości organ administracji podkreślał, jaki był przedmiot rozpoznania tego Trybunału (art. 129 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 135 ust. 2 u.g.h.) stwierdzając, że Trybunał nie przesądził uznania tych przepisów za przepisy techniczne. Następnie, zgodnie z wytycznym Sądu, organ odniósł się do poszczególnych punktów wyroku Trybunału, wskazanych w wyroku WSA w Warszawie stwierdzając, że ustawa o grach hazardowych nie wprowadziła warunków mogących mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż automatów o niskich wygranych. W tym zakresie organ przedstawił dane ogólnopolskie i z województwa [...] wskazując, że ustawa o grach hazardowych nie zawiera żadnych ograniczeń w obrocie automatami. Ustawa o grach hazardowych uchyliła i derogowała poprzednią ustawę o grach i zakładach wzajemnych i obecnie obowiązuje legalnie i w sposób wiążący. Z tych względów uprzednia ustawa może obowiązywać jedynie w zakresie wyraźnie określonym w ustawie o grach hazardowych. W związku z tym w sprawie miał bezpośrednie zastosowanie art. 48 ust. 1 u.g.h. dotyczący terminu rozpoczęcia działalności. Przepis ten nie zawiera żadnych elementów normatywnych wpływających na właściwości lub sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych. Od decyzji F. sp. z o.o. złożyła odwołanie domagając się jej zmiany przez uwzględnienie wniosku. Decyzji zarzucono naruszenie art. 48 ust. 1 w związku z art. 135 ust. 2 u.g.h. w związku z przepisami art. 1 pkt 4 i 11 oraz art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE. Odwołując się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 19 lipca 2012 r. i do wyroku WSA w Gliwicach z dnia 19 grudnia 2012 r. skarżąca stwierdziła, że przepis art. 48 u.g.h. należy także zaliczyć do przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy. Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) w związku z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) – także jako u.g.h., utrzymał w mocy decyzję decyzje z dnia [...] października 2013 r. odmawiającą F. sp. z o.o. z siedzibą w J. – także jako spółka - dokonania zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. udzielającej spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], w części dotyczącej przedłużenia nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia przedmiotowej działalności. Odwołując się do ustaleń dokonanych w toku postępowania administracyjnego, organ odwoławczy podkreślał, że w świetle art. 48 ust. 1 u.g.h., nie mógł przedłużyć spółce terminu rozpoczęcia działalności. Wskazując na wypełnienie w I instancji wytycznych WSA w Warszawie zawartych w wyroku tego sądu z dnia 27 listopada 2012 r. i przedstawiając dane statystyczne podkreślał, że przepisy krajowe, w zakresie gier hazardowych na automatach, nie wpływają na destabilizacje rynku unijnego co do obrotu tymi automatami. Organ zauważał, iż spółka w składanym planie finansowym przed wydaniem zezwolenia powinna się liczyć ze spadkiem zainteresowania automatami do gier z powodu nasycenia rynku. Organ odwoławczy szeroko omówił możliwości dostosowania automatów będących w posiadaniu spółki do używania ich w kasynach stwierdzając, że w świetle przepisów dyrektywy nr 98/34/WE i wyroku TSUN należało uznać za bezzasadny zarzut o bezskuteczności przepisów ustawy o grach hazardowych. Wniosek spółki dotyczył zmiany zezwolenia w zakresie przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności o kolejne 12 miesięcy. Zatem jedynie w tym zakresie dopuszczalne jest badanie problematyki notyfikacji na stosowalność art. 48 ustawy. W ocenie organu przepis ten nie ma charakteru przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE. Przepis ten nie odnosi się do "gry" jako "towaru" w rozumieniu TFUE, jak i nie odnosi się do "produktu" w rozumieniu art. 1 pkt 1 dyrektywy, gdyż dotyczy zmiany czasu wykonywania "usługi". Natomiast zgodnie z art. 1 pkt 2 dyrektywy ochronie podlega wyłącznie sama usługa, która w czasie jej świadczenia spełnia jednocześnie 4 wymogi: świadczona za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usługi. Działalność w zakresie gier na automatach tych kryteriów nie spełnia. Organ zezwalający, zgodnie z wytycznymi WSA w Warszawie, dokonał ustaleń w zakresie punktów 37 – 39 zawartych w wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 19 lipca 2012 r. Wskazując na klauzule bezpieczeństwa z art. 10 dyrektywy nr 98/34/WE organ odwoławczy uznał, że na tle przepisów art. 1 pkt 11 tej dyrektywy klauzul bezpieczeństwa nie można uznać za przepisy techniczne. Następnie organ celny odniósł się kolejno do wszystkich ze wskazanych przez WSA w Warszawie punktów wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE stwierdzając, że żaden z przepisów będących przedmiotem orzekania TSUE nie leżał w podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia. Od decyzji F. sp. z o.o. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucono bezpodstawne zastosowanie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych w związku z bezpodstawnym niezastosowaniem art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, gdyż przepis art. 48 ust. 1 u.g.h., w ocenie skarżącej, jest przepisem technicznym w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE, a ze względu na brak jego notyfikacji nie podlegał stosowaniu. Powołując się na wyrok TSUE skarżąca uznała, że Trybunał przesądził o technicznym charakterze przepisów art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 u.g.h. jak i art. 14 ust. 1 u.g.h. będącego przepisem o charakterze "programowym" (jak podkreślała skarżąca) całej ustawy. Zdaniem skarżącej w pkt 36, 39 i 40 wyroku Trybunału wskazano na techniczny charakter przepisów ustawy, które "mogą" mieć wpływ na obrót automatami, wpłynąć istotnie na ich charakter, spowodować ograniczenie (stopniowe uniemożliwienie) prowadzenia na nich gier poza kasynami gry. Sama więc regulacja o charakterze technicznym danego przepisu miała jedynie charakter prognostyczny ze względu na jego ewentualne stosowanie w praktyce. Zbędnym było zatem przeprowadzanie w sprawie skomplikowanej procedury dowodowej, gdyż odmowa wydania nowych zezwoleń na działalność opartą o automaty o niskich wygranych i przedłużenia zezwoleń wydanych wcześniej w istocie prowadzi do ograniczenia używania tych automatów, jako że automaty te przestaną być potrzebne na rynku. Ograniczona liczba kasyn, w których automaty o niskich wygranych po ich przeprogramowaniu mogą być ewentualnie używane, również skutkuje uznaniem wymienionych przepisów za techniczne w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE. TSUN w wyroku z dnia 30 kwietnia 1996 r. orzekł już wcześniej, że art. 8 i art. 9 dyrektywy 98/34/WE mają charakter bezwarunkowy i są dostatecznie precyzyjne, a w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. nawiązał do tego wcześniejszego wyroku. Jeżeli natomiast wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r., jako wydany w odpowiedzi na konkretne pytanie prejudycjalne, nadal powoduje wątpliwości interpretacyjne sądu, powinien on wystąpić z kolejnym pytaniem uściślającym. W ocenie skarżącej należałoby ustalić, że przepis art. 48 ust. 1 u.g.h., jako mający istotny wpływ na sprzedaż lub właściwości automatów o niskich wygranych, traktowanych jako produkt, jest przepisem technicznym w rozumieniu dyrektywy, gdyż zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń i prowadzenia działalności poza kasynami gry, może bezpośrednio wpływać na obrót tymi automatami (pkt 36 wyroku TSUE). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga nie ma uzasadnionych podstaw dla jej uwzględnienia. Zaskarżona decyzja została wydana po dacie wejścia w życie ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, tj. po dniu 1 stycznia 2010 r. Przepis art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych stanowi, że podmiot posiadający koncesje lub zezwolenie może wystąpić o przedłużenie określonego w nich terminu rozpoczęcia działalności, a termin ten może zostać przedłużony jednokrotnie, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. To, że zgodnie z art. 8 u.g.h. do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej, umacnia jedynie stwierdzenie, że przepisu materialnego dającego podstawę do przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności należy poszukiwać w ustawie o grach hazardowych. Nie ulega bowiem wątpliwości, że odpowiednie stosowanie przepisów ma miejsce wówczas, gdy z uwagi na specyfikę sytuacji, do której mają być aplikowane, to zastrzeżenie jest konieczne lub może się okazać potrzebne. Odpowiednie stosowanie – co do zasady - może zatem polegać na zastosowaniu przepisu (lub jego części) wprost, z modyfikacją lub nawet na odmowie jego zastosowania (por. uchwała SN z dnia 18 grudnia 2001 r., III ZP 25/01). Będąc do tego zobowiązany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2012 r. organ zezwalający odniósł się do zarzutów skarżącej dotyczących braku notyfikacji Komisji Europejskiej przepisów ustawy o grach hazardowych. Organ w obszernych wywodach przeprowadzonych na tle dyrektywy nr 98/34/WE ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego i wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 19 lipca 2012 r. (C-213/11) uznał zarzuty skarżącej za niezasadne. Sąd w składzie orzekającym, podzielając stanowisko organu administracji, chce podkreślić, że rozstrzygnięcie dotyczyło wyłącznie przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności w całej ilości zgłoszonych do zezwolenia przez spółkę punktach. Decyzja ani nie zmieniała ilości automatów, ani nie zmieniała ilości zgłoszonych przez spółkę ilości punktów gier. W ocenie Sądu przepis art. 48 ust. 1 u.g.h. nie ma charakteru przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE, jak i w świetle postanowień wyroku TSUE, co na podstawie skonkretyzowanej normy prawnej prawidłowo ocenił organ administracji. Trybunał w wyroku tym stwierdził, że przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju, jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, a dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. Trybunał orzekając o wykładni art. 11 pkt 1 Dyrektywy w kontekście niektórych przepisów przejściowych u.g.h. nie zaliczył przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych do "przepisów technicznych" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, takich jak "specyfikacje techniczne" (w rozumieniu art. 1 pkt 3 dyrektywy) oraz "zakazy" (określone art. 1 pkt 11 dyrektywy). Stwierdził natomiast, że przepisy krajowe można uznać za "inne wymagania" w rozumieniu art. 1 pkt 4 dyrektywy, jeżeli ustanawiają one "warunki" determinujące w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu. Zakazy wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami mogą bowiem, według Trybunału, bezpośrednio wpływać na obrót tymi automatami (pkt 35- 36). W kontekście pkt 36 wyroku Trybunału nie sposób uznać, by odmowę zmiany terminu (jego przedłużenia) na podstawie art. 48 ust. 1 u.g.h. można było zaliczyć do "innych wymagań" określających "warunki" determinujące w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu, jakim jest automat do gier o niskich wygranych. Brak jest także podstaw do uznania, by odmowę przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności można traktować jako odmowe przedłużenia samego zezwolenia, gdyż okres funkcjonowania zezwolenia został jednoznacznie w decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r. określony (do [...] sierpnia 2008 r.) i nie był przedmiotem ani wniosków spółki, ani przedmiotem zaskarżonej decyzji. Samo zezwolenie także nie było przedmiotem żądań skarżącej i przedmiotem rozstrzygnięć organu zezwalającego, jako nie zmieniających rodzaju działalności, sposobu jej wykonywania lub ilości punktów gier ustalonych w zezwoleniu. Wskazanie zatem w skardze na bezpodstawne naruszenie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 2 u.g.h. nie było trafne. W wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych (art. 135 ust. 2 u.g.h.). Jak podniesiono wcześniej, zaskarżona decyzja nie dokonywała zmiany zezwolenia w zakresie opisanym art. 135 ust. 2 u.g.h., gdyż odnosiła się wyłącznie do terminu rozpoczęcia działalności skarżącej. W omawianym wyroku Trybunał przyjął, że rozstrzygnięcie o charakterze określonego przepisu należy do sądu krajowego. Jednak jak podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 lutego 2013 r. wydanym w sprawie II GSK 77/11, w prawie unijnym obowiązuje zasada autonomii proceduralnej państw członkowskich. Oznacza to, że sądowa kontrola administracji publicznej przeprowadzana jest przy zastosowaniu środków przewidzianych w ustawie, których istota sprowadza się zasadniczo do zniesienia działania lub bezczynności niezgodnej z prawem, a nie do merytorycznego rozstrzygania w tym zakresie. Nie zastępuje więc, ani też nie wyręcza organu administracji publicznej w realizacji powierzonych mu zadań. Rozstrzygnięcie przez sąd administracyjny sprowadza się więc do wypowiedzi: "zaskarżony akt (czynność) jest/nie jest zgodny z prawem" i w konsekwencji do utrzymania go w mocy albo wyeliminowania z obrotu prawnego. Rezultatem tego rozstrzygnięcia nie jest konkretyzacja normy prawnej, lecz kontrola tej konkretyzacji, dokonanej przez organ administracyjny, z punktu widzenia zgodności z prawem. W świetle wymienionego wyroku NSA, Sąd w składzie orzekającym uznając, że organ administracji przedstawił w zaskarżonej decyzji właściwie zredagowaną konkretyzację przepisów kwestionowanych w skardze, nie znalazł podstaw kierowania do Trybunału Sprawiedliwości UE wnioskowanych przez skarżącą dodatkowych pytań na zgodność z dyrektywą nr 98/34/WE przepisów ustawy o grach hazardowych. Skarżąca, wskazując na przepis art. 14 ust. 1 u.g.h. i odwołując się do wyroku TSUE stwierdziła, że przepis ten należy uznać wręcz za "programowy ustawy", co w ocenie skarżącej powoduje konieczność poddania całej ustawy o grach hazardowych notyfikacji Komisji Europejskiej. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę pogląd skarżącej nie można uznać za trafny. Brak jest bowiem podstaw do traktowania całej ustawy o grach hazardowych na podstawie jednego jej przepisu za zbiór przepisów łącznie mających charakter techniczny w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE. Omawiając w zaskarżonej decyzji poszczególne punkty wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE organ odwoławczy prawidłowo uznał brak podstaw do stwierdzenia, że przepis art. 48 ust. 1 u.g.h. należy traktować jako "techniczny" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE. Punkt 36 wyroku został omówiony wcześniej. Co do pkt 37 i pkt 38 wyroku Trybunału w zakresie zadań sądu krajowego wypowiedział się NSA w wyroku powołanym wcześniej. Natomiast co do ewentualnego wpływu zakazu z art. 48 ust. 1 u.g.h. na użytkowanie automatów ze względu na ich właściwości lub sprzedaż, w ocenie Sądu przedstawiona argumentacja organu administracji zasługuje na uwzględnienie. Odmowa przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności nie miała wpływu na właściwości posiadanych przez skarżącą automatów. Natomiast co do możliwości ich sprzedaży, to należy stwierdzić, że okoliczności powoływane przez skarżącą dotyczą wyłącznie sprawności organizacyjnej spółki. Spółka występując o zezwolenie i określając jaką ilość punktów gier zamierza uruchomić, powinna zapewnić sobie ten zakres działalności w podanym w zezwoleniu terminie. W trybie przepisu art. 48 ust. 1 u.g.h. można wyjątkowo termin określony w zezwoleniu przedłużyć i to jednokrotnie, a więc nie można tego uprawnienia traktować jako żądanie usprawiedliwione okolicznościami, na które wskazuje skarga. Spółka wykonując konkretną działalność gospodarczą powinna wiedzieć w jakim kierunku zmierza regulacja tej działalności i odpowiednio dostosować się gospodarczo oraz organizacyjnie do przyszłościowych zmian. Rządowy projekt ustawy wpłynął do Sejmu w dniu 12 listopada 2009 r. (druk nr 2481), zatem już składając drugi wniosek o przedłużenie terminu do rozpoczęcia działalności ([...] maja 2010 r.) skarżąca miała wiedzę o ogłoszeniu ustawy (30 listopad 2009 r.) i związaną z tym wiedzę na jakich warunkach (art. 48 ust. 1 ustawy) otrzymała przedłużenie wnioskowanego terminu. Omawiając pkt 39 wyroku TSUE organ administracji prawidłowo uznał, zdaniem Sądu, że kwestia przeprogramowania posiadanych przez skarżącą automatów dla potrzeb kasyn jest możliwa. Natomiast automaty funkcjonujące nadal poza kasynami gier mogą pracować w dotychczasowym oprogramowaniu. Należy podkreślić, co było także przedmiotem uwagi Trybunału Sprawiedliwości UE, że zgodnie z art. 129 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Cytowany przepis wskazuje na możliwość wykonywania dotychczasowej działalności, lecz warunkiem prowadzenia tej działalności jest jej rozpoczęcie zgodnie z terminem wskazanym w zezwoleniu. Przedłużenie tego terminu na podstawie art. 48 ust. 1 u.g.h. to konieczność rozpoczęcia działalności w tym już przedłużonym terminie. Nie można zatem utożsamiać wykonywania działalności z terminem jej rozpoczęcia. Dopiero bowiem rozpoczęta działalność w następstwie tego rozpoczęcia jest wykonywana. Jeżeli zatem przepis art. 48 ust. 1 u.g.h. pozwala jedynie na przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności jednokrotnie i to wyłącznie do sześciu miesięcy, to skarżąca, mając już, pod rządami ustawy, raz przedłużony termin, nie mogła ponownie z tego przedłużenia skorzystać. Nie można w związku z tym podzielić poglądu skarżącej, że art. 48 ust. 1 u.g.h. stanowiąc przepis techniczny nie powinien obowiązywać, gdyż prowadziłoby to do wniosku, że faktycznie termin rozpoczęcia działalności powinien być przedłużany bez ograniczeń. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.