VI SA/Wa 2134/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. spec. Patrycja Kumicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2019 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od wpisu na listę adwokatów oddala skargę Minister Sprawiedliwości decyzją z "(...)" sierpnia 2018 r. nr "(...)", na podstawie art. 104 i art. 107 § 1 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm., dalej: "K.p.a.") w związku z art. 69a ust. 1 i art. 65 pkt 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2018 r. poz. 1184 z późn. zm., dalej: "P.a."), sprzeciwił się wpisowi B. D. (dalej: "Strona", "Skarżący"), na listę adwokatów Izby Adwokackiej w "(...)", dokonanemu uchwałą Okręgowej Rady Adwokackiej w "(...)"nr "(...)"z "(...)" maja 2018 r. W uzasadnieniu decyzji MS wskazał, że Strona "(...)" maja 2018 r. złożyła w Okręgowej Radzie Adwokackiej w "(...)"wniosek o wpis na listę adwokatów Izby Adwokackiej w "(...)", załączając wymagane dokumenty. Ww. uchwałą nr "(...)"z "(...)" maja 2018 r., Okręgowa Rada Adwokacka w "(...)"wpisała Stronę na listę adwokatów Izby Adwokackiej w "(...)". Pismem z 30 maja 2018 r., na podstawie art. 69 ust. 2 w związku z art. 65 pkt 1 P.a., Minister Sprawiedliwości zwróci! akta Strony, nadesłane wraz z uchwałą o wpisie, ze względu na brak materiału dowodowego. Organ wskazał, że z nadesłanej do Ministerstwa Sprawiedliwości informacji sygn. akt "(...)"wynikało, iż wnioskodawca 12 marca 2018 r. około godziny 17 został wylegitymowany przez policję drogową i nie posiadał uprawnień do prowadzenia pojazdu, gdyż zostały mu one wcześniej cofnięte za przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów karnych. W celu uzupełnienia materiału dowodowego wezwano wnioskodawcę do złożenia oświadczenie co do przedmiotowej informacji, a w szczególności jeśli w rzeczywistości wydarzenia takie miało miejsce, to czy w sprawie prowadzone jest postępowanie przygotowawcze, przez jaki podmiot, pod jaką sygnaturą i w jakim charakterze w nim występuje. Okręgowa Rada Adwokacka w "(...)"ponownie nadesłała akta osobowe Strony 18 czerwca 2018 r., wraz z oświadczeniem wymienionego z 11 czerwca 2018 r. W treści pisma wnioskodawca oświadczył między innymi, że ma cofnięte uprawnienia do kierowania samochodami z powodu przekroczenia 24 punktów karnych, a 12 marca 2018 r., prowadził samochód i został zatrzymany do kontroli przez patrol policji. W przedmiotowej sprawie prowadzone jest postępowanie przygotowawcze w Komisariacie Policji "(...)", które nadzorowane jest przez Prokuraturę Rejonową dla "(...)" w "(...)". Wnioskodawca w postępowaniu posiada status podejrzanego o popełnienie występku z art. 180a K.k. W związku ze złożonym oświadczeniem, pismem z 3 lipca 2018 r., na podstawie art. 69 ust. 2 w związku z art. 65 pkt 1 P.a., Minister Sprawiedliwości ponownie zwrócił akta osobowe wymienionego celem uzupełnienia o odpis postanowienia o przedstawieniu zarzutów oraz informację czy zakończyło się postępowanie przygotowawcze wobec wnioskodawcy, a jeśli tak to w jaki sposób. W przypadku wydania decyzji kończącej to postępowanie także o nadesłanie jej odpisu. Okręgowa Rada Adwokacka w "(...)"ponownie nadesłała akta osobowe Strony 26 lipca 2018 r., wraz z informacją z Krajowego Rejestru Karnego z 23 lipca 2018 r., o niefigurowaniu wymienionego w Kartotece Karnej Krajowego Rejestru Karnego. Do akt nie został załączony odpis postanowienia o przedstawieniu zarzutów, informacja czy zakończyło się postępowanie przygotowawcze wobec wnioskodawcy, a jeśli tak to w jaki sposób, a także odpis decyzji kończącej to postępowanie. Organ wyjaśnił następnie, że pismem z 9 sierpnia 2018 r., Departament Zawodów Prawniczych zwrócił się do Prokuratury Rejonowej dla "(...)" z prośbą o nadesłanie informacji czy jest lub było prowadzone postępowanie przygotowawcze przeciwko Stronie, a jeśli tak to o przekazanie odpisu postanowienia o przedstawieniu zarzutów i decyzji kończącej to postępowanie o ile została wydana. Pismem z 10 sierpnia 2018 r., Prokuratura Rejonowej dla "(...)" poinformowała, że w jednostce tej było prowadzone pod sygn. akt "(...)" postępowanie przeciwko Stronie, podejrzewanej o to, że: 12 marca 2018 r., we "(...)"kierowała samochodem osobowym marki A. "(...)"o numerze rejestracyjnym "(...)", nie stosując się do decyzji NR "(...)"wydanej przez Prezydenta "(...)"o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami tj. o czyn z art. 180a K.k., które zostało zakończone skierowaniem do właściwego sądu aktu oskarżenia. Wyrokiem z "(...)"sierpnia 2018 r., sygn. akt "(...)"Sąd Rejonowy dla "(...)", uznał Stronę za winnego zarzucanego mu czynu i warunkowo umorzył postępowanie karne na okres 1 roku próby, a ponadto orzekł o obowiązku świadczenia pieniężnego w wysokości 1000 zł oraz o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku. Minister Sprawiedliwości stwierdził w zaskarżonej decyzji, że jakkolwiek Strona spełnia wynikające z art. 65 pkt 2, pkt 3 i pkt 4 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 3 P.a., wymagania formalne, to nie można przyjąć, że spełnia wymóg nieskazitelnego charakteru i daje swym dotychczasowym zachowaniem rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata, zgodnie z przepisem art. 65 pkt 1 P.a. Minister Sprawiedliwości negatywnie ocenia dotychczasową postawę Strony. Za okoliczności przemawiające za brakiem nieskazitelności charakteru oraz wiarygodności uznał jego zachowanie, będące przedmiotem postępowania karnego. Zdaniem organu, dyskwalifikuje to Stronę w sferze etyczno-moralnej, podważa jego odpowiedzialność i wiarygodność. Organ podkreślił, że pojęcie "rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata" ma charakter klauzuli generalnej - to uroczyste poręczenie, zagwarantowanie, zapewnienie, że z racji posiadanych cech zawód zaufania publicznego, w tym wypadku adwokata, będzie wykonywany prawidłowo. Brak rękojmi należytego wykonywania zawodu adwokata jest więc implikacją braku nieskazitelnego charakteru i dotychczasowego zachowania, odpowiadającego ocenom moralnym i etycznym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt II GSK 231/07). Minister Sprawiedliwości wyjaśnił, że jest uprawniony do dokonania negatywnej oceny przesłanki rękojmi na podstawie posiadanych informacji, dotyczących uprzedniego zachowania wnioskującego o wpis na listę adwokatów, polegającego na tym, że będąc aplikantem adwokackim naruszał przepisy ruchu drogowego w taki sposób, że doprowadziło to do wydania decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, a następnie prowadził pojazd mechaniczny, nie stosując się do decyzji tego organu. Nagminne naruszanie przepisów ruchu drogowego i prowadzenie pojazdu samochodowego bez uprawnienia do kierowania pojazdami naraża na niebezpieczeństwo innych uczestników ruchu drogowego i stanowi rażącą oznakę lekceważenia porządku prawnego, w szczególności gdy czynu dopuszcza się aplikant adwokacki. W związku z powyższym trudno uznać takie zachowanie za rozważne oraz świadczące pozytywnie o nieskazitelności charakteru kandydata. W ocenie Ministra Sprawiedliwości już sam fakt uwikłania się Strony w postępowanie karne podważa jego uczciwość i wiarygodność, a tym samym zaprzecza dawaniu przez wymienionego rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. Organ podkreślił, że naganne zachowanie Strony istnieje jako fakt społeczny i oddziałuje na ocenę kandydata w zakresie przesłanki z art. 65 pkt 1 P.a. Zdaniem Ministra Sprawiedliwości, na negatywną ocenę kandydatury Strony wpływ miał również brak uzupełnienia przez wnioskodawcę materiału dowodowego. Strona nie złożyła bowiem odpisu postanowienia o przedstawieniu zarzutów, informacji czy zakończyło się wobec niej postępowanie przygotowawcze, a jeśli tak to w jaki sposób, jak również odpisu decyzji kończącej to postępowanie, mimo takiego żądania, zawartego w piśmie Ministerstwa Sprawiedliwości z 3 lipca 2018 r., znajdującego umocowanie w art. 69 ust. 2 w związku z art. 65 pkt 1 P.a. Takie zachowanie, jak wskazał Minister Sprawiedliwości, wskazuje na zamiar zatajenia, a przynajmniej przemilczenia faktów i okoliczności istotnych z punktu widzenia oceny spełnienia przesłanki z art. 65 pkt 1 P.a., a tym samym podważa wiarygodność, uczciwość i prawdomówność kandydata na adwokata, który stosownie do wymienionego przepisu, powinien wykazać się nieskazitelnym charakterem i swym dotychczasowym zachowaniem dawać rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając decyzją Ministra Sprawiedliwości z "(...)" sierpnia 2018 r. w całości, wniósł o stwierdzenie jej nieważności oraz umorzenie postępowania, ewentualnie o jej uchylenie w całości, umorzenia postępowania i zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 69 ust. 2 w zw. z art. 68 ust. 3 P.a. w zw. z art. 6 K.p.a., poprzez dwukrotne zwrócenie Okręgowej Radzie Adwokackiej przez organ uchwały wraz z aktami osobowymi Skarżącego z uwagi na braki w materialne dowodowym, podczas gdy do wniosku Skarżącego o wpis na listę adwokatów zostały dołączone wszystkie dokumenty i informacje, których obowiązek przedstawienia został w sposób enumeratywny określony w art. 68 ust. 3 P.a., w tym aktualna informacja o osobie Skarżącego z Krajowego Rejestru Karnego oraz oświadczenie kandydata, co do aktualnie prowadzonych przeciwko niemu postępowań dyscyplinarnych, co skutkowało: a) przekroczeniem przez Ministra Sprawiedliwości granic nadzoru, poprzez bezpodstawne żądanie przez organ uzupełnienia braków przedmiotowego wniosku, które to działanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem z treści wniosku o wpis oraz dołączonych do niego dokumentów i informacji nie sposób wywieść negatywnej oceny legalności uchwały Okręgowej Rady Adwokackiej w "(...)"nr "(...)"z "(...)" maja 2018 r., b) jak również upływem terminu na złożenie sprzeciwu, wobec jego nieskutecznego przedłużenia, 2) art. 69a ust 1 w zw. z art. 69 ust. 1 i 2 P.a. zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez wniesienie przez organ sprzeciwu od uchwały o wpisie na listę adwokatów po upływie zawitego 30- dniowego terminu na jego złożenie, podczas gdy upływ tego terminu o charakterze materialnoprawnym skutkuje utratą przez organ kompetencji do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw, w konsekwencji czego decyzja o sprzeciwie powinna być potraktowana, jako wydana po terminie uprawniającym do jej wydania, a tym samym wydana z rażącym naruszeniem prawa, 3) art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez dokonanie dowolnej oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia wyłącznie w oparciu o informację uzyskaną - poza granicami sprawowanego nadzoru - z Prokuratury Rejonowej dla "(...)" o wydaniu wyroku Sądu Rejonowego dla "(...)"o warunkowym umorzeniu postępowania karnego prowadzonego względem Skarżącego w związku z zarzucanym Skarżącemu popełnieniem występku z art. 180a K.k., z jednoczesnym: a) niezbadaniem treści uzasadnienia ww. wyroku, w szczególności przesłanek decydujących o zastosowaniu instytucji warunkowego umorzenia postępowania; b) pominięciem okoliczności usprawiedliwiających działanie Skarżącego; c) pominięciem kompletnej dokumentacji przedłożonej przez Skarżącego wraz z wnioskiem o wpis na listę adwokatów; d) dokonania oceny zachowania Skarżącego na podstawie jednego zdarzenia, nie mogącym być jednak podstawą budowania całokształtu ustaleń faktycznych, jak również e) nie zgromadzeniem żadnego materiału dowodowego, z którego wynikałoby, że Skarżący swoim zachowaniem nie daje gwarancji należytego wykonywania przez niego obowiązków adwokata, 4) art. 65 pkt 1 P.a., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że prowadzenie przez Skarżącego pojazdu pomimo cofniętego uprawnienia do kierowania pojazdami z uwagi na przekroczenie dopuszczalnej liczby 24 punktów karnych, uzasadnione potrzebą udzielenia pomocy osobie trzeciej dla ratowania jej zdrowia, nie gwarantuje właściwego wykonywania przez niego zawodu adwokata; że sam fakt wydania wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne za prowadzenie pojazdu po zatrzymaniu prawa jazdy przemawia za brakiem nieskazitelności charakteru, dyskwalifikuje Skarżącego, jako kandydata na adwokata w sferze etyczno - moralnej, podczas gdy: a) oceny moralnej aplikanta adwokackiego nie można dokonywać wyłącznie przez sam fakt wydania względem niego wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne, w szczególności bez uwzględnienia wagi czynu, którego aplikant się dopuścił, jak również z pominięciem faktu, że zachowanie Skarżącego nawet potencjalnie nie stwarzało poważnego zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego, i co więcej z pominięciem, że co prawda Skarżący popełnił występek, ale wyłącznie z uwagi na a konieczność ratowania zdrowia osoby trzeciej, b) organ powinien był dokonać całościowej oceny zachowania Skarżącego przed i po tym zdarzeniu i nie pomijać jego dotychczasowej jego postawy, 5) art. 6, art. 8 i art. 10 K.p.a., poprzez ograniczenie prawa Skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu, co jednocześnie stanowi naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej i tym samym nie może być uznane za działanie zgodne z prawem, 6) art. 8 w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 oraz 65 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483), poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji zasadniczo odmiennej od podjętej uchwałą z "(...)" maja 2018 r., przez organ samorządu zawodowego, w sposób niewyjaśniający przyczyn przyznania bezwzględnego prymatu interesowi publicznemu przy równoczesnym braku rozważenia interesu Skarżącego, będącego stroną postępowania, podczas gdy dokonując oceny sprzeciwiającej się decyzji Okręgowej Rady Adwokackiej decyzja ta powinna być uzasadniona w sposób szczególnie staranny i wyjaśniający Stronie zasadność przesłanek, którymi organ kierował się pozbawiając ją zagwarantowanej konstytucyjnie wolności wyboru i wykonywania zawodu. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że złożony przez Niego wniosek o wpis był kompletny i zawierał wszystkie wymagane ustawą dokumenty i informacje, co nie uzasadniało uzupełniania akt osobowych kandydata i prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego przez Ministra Sprawiedliwości. Organ nie zachował tym samym terminu na wniesienie sprzeciwu. 30 dniowy termin do podpisu sprzeciwu od wpisu liczony od dnia doręczenia uchwały ORA w "(...)"o wpisie na listę adwokatów, które miało miejsce 15 maja 2018 r., upłynął 14 czerwca 2018 r. Skarżący dodał, że na dzień wydania uchwały wpisującej na listę adwokatów, względem Skarżącego nie wydano wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne, na którego podstawie organ stwierdził brak rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata, zaś pisemne wyjaśnienia Skarżącego, przesłane organowi 18 czerwca 2018 r. przez ORA wraz z aktami osobowymi w sposób dostateczny wyjaśniały zdarzenia zaistniałe przed złożeniem wniosku o wpis. Skarżący wskazał, że złożony przez niego wniosek o wpis na listę adwokatów zawierał wszystkie wymagane dokumenty, w tym aktualną informację o osobie z Krajowego Rejestru Karnego oraz oświadczenie kandydata, co do aktualnie prowadzonych przeciwko niemu postępowaniach dyscyplinarnych. Braki w aktach osobowych kandydata muszą zatem, zdaniem Skarżącego, dotyczyć wyłącznie wniosku o wpis na listę adwokatów. Ocena czy złożony wniosek jest kompletny i zawiera wszystkie wymagane dokumenty nie jest uznaniową decyzją organu, bowiem art. 68 ust. 3 P.a., w sposób jednoznaczny i enumeratywny wymienia dokumenty, które powinny być załączone do wniosku. Zdaniem Skarżącego, nawet gdyby termin na wydanie decyzji o sprzeciwie liczyć od momentu nadesłania przez ORA akt osobowych wraz z wyjaśnieniami Skarżącego, co do zdarzenia z 12 marca 2018 r., tj. od 18 czerwca 2018 r., to należy przyjąć, że termin na złożenie sprzeciwu upływał 18 lipca 2018 r., a tym samym, że podpisując decyzję "(...)" sierpnia 2018 r., Minister Sprawiedliwości przekroczył ustawowy termin na wydanie sprzeciwu. Nie ulega przy tym wątpliwości, jak wskazał Skarżący, że zwracając akta do ORA w celu uzupełnienia materiału dowodowego, organ przekroczył swoje kompetencje. Minister Sprawiedliwości nie miał bowiem podstaw do żądania przedłożenia dodatkowych dokumentów, a także złożenia przez wnioskodawcę dodatkowych oświadczeń, innych niż te wymienione w art. 68 ust. 3 P.a., a te zostały przedłożone ORA razem z wnioskiem 8 maja 2018 r. Skarżący podkreślił, że nie został skazany za popełniony czyn zabroniony, lecz zastosowano wobec niego warunkowe umorzenie postępowania karnego, co świadczy o nieznacznej społecznej szkodliwości popełnionego czynu zabronionego, jak również o niebudzącym wątpliwości dotychczasowym, czyli do momentu popełnienia czynu zabronionego, sposobie jego życia. Organ nie dokonał analizy treści uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego dla "(...)", jak i nie zbadał okoliczności zachowania Skarżącego, które zostały wyjaśnione organowi w oświadczeniu z 11 czerwca 2018 r., wyjaśniającym przyczyny prowadzonego wobec niego postępowania przygotowawczego. Organ nie dokonał również analizy żadnego innego dowodu w sprawie, tj. żadnego dokumentu załączonego zgodnie z brzmieniem art. 68 ust. 3 P.a., do wniosku o wpis na listę adwokatów. Organ nie wziął pod uwagę, że popełnienie przedmiotowego występku nawet potencjalnie nie stwarzało zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego. Skarżący nie kierował pojazdu pod wpływem alkoholu, czy środków odurzających. Zdaniem Skarżącego, ocenę, czy przedmiotowa sytuacja dyskwalifikuje aplikanta adwokackiego do ubiegania się o wpis na listę aplikantów, należałoby porównać do tego, czy jednocześnie popełnienie takiego czynu przez adwokata uzasadniałoby wymierzenie mu przez Sąd Dyscyplinarny najsurowszej kary dyscyplinarnej przewidzianej ustawą P.a., tj. wydalenia z adwokatury. Odmowa wpisu na listę adwokatów z uwagi na brak rękojmi należytego wykonywania zawodu adwokata powinna bowiem co do zasady następować z uwagi na te same okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do wykreślenia adwokata z listy adwokatów. Skarżący podniósł również, że Minister Sprawiedliwości nie dokonał kompleksowej oceny Skarżącego, w szczególności jego "dotychczasowego zachowania", a w istocie w sposób nieuzasadniony zawęził tą ocenę do jednego zachowania i jednego dnia z życia Skarżącego. Zdaniem Skarżącego, uznanie, że Minister Sprawiedliwości mógł rozszerzyć zakres prowadzonego przez siebie postępowania nadzorczego i gromadzić w tym postępowaniu inne dokumenty, niż wymienione w art. 68 ust. 3 P.a., powinno wiązać się z przyznaniem Skarżącemu prawa do czynnego udziału w sprawie. Każdy organ prowadzący postępowanie powinien powiadomić o wszczęciu postępowania wszystkie podmioty, które są stroną w sprawie, a następnie umożliwić im aktywne uczestnictwo w postępowaniu. Minister Sprawiedliwości nie zachował tych standardów w prowadzonym przez siebie postępowaniu, uniemożliwiając Skarżącemu zgłaszanie dowodów i składanie wyjaśnień. W szczególności, gdyby Skarżącemu zapewniono czynny udział w sprawie, to Skarżący mógłby wnieść o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka, tj. osoby, dla ratowania zdrowia której Skarżący podjął decyzję o prowadzeniu pojazdu. Skarżący stwierdził, że nie sposób zaaprobować takiej sytuacji, w której Minister Sprawiedliwości podejmuje czynności zmierzające do zgromadzenia dodatkowego materiału dowodowego, mającego na celu wydanie konkretnego rozstrzygnięcia - wydania sprzeciwu co do wpisu Skarżącego na listę adwokatów - i prowadzi to postępowanie administracyjne bez udziału Skarżącego, pomimo że przedmiotem postępowania jest ocena jego osoby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu dającym podstawy do jej uchylenia. Przedmiotem rozstrzygnięcia jest kwestia, czy Minister Sprawiedliwości prawidłowo uznał, że Skarżący, wpisany na listę aplikantów adwokackich uchwałą Okręgowej Rady Adwokackiej w "(...)", nie spełniał przesłanki warunkującej dokonanie tego wpisu, o której mowa w art. 65. pkt 1 P.a. Zgodnie z art. 65 pkt 1 P.a. na listę adwokatów może być wpisany ten, kto jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. Niespełnienie tego wymogu przez osobę wnioskującą o wpis na listę adwokatów wyklucza zatem możliwość dokonania tego wpisu. Ocena spełnienia tej przesłanki pozostaje w gestii organów samorządu zawodowego adwokackiego jak również Ministra Sprawiedliwości. Z treści art. 68 ust. 1 P.a. wynika, że wpis osoby, która uzyskała pozytywny wynik z egzaminu adwokackiego, na listę adwokatów następuje na jej wniosek, na podstawie uchwały okręgowej rady adwokackiej, właściwej ze względu na miejsce odbycia aplikacji adwokackiej. Na podstawie art. 68 ust. 4 P.a., okręgowa rada adwokacka może odmówić wpisu na listę adwokatów tylko wtedy, gdy wpis narusza przepisy art. 65 pkt 1-3. Okręgowej radzie adwokackiej przysługuje prawo wglądu do akt osobowych i dyscyplinarnych ubiegającego się o wpis. Ponadto w świetle art. 69a ust. 1 P.a., wpis na listę adwokatów uważa się za dokonany, jeżeli Minister Sprawiedliwości nie podpisze sprzeciwu od wpisu w terminie 30 dni od dnia doręczenia uchwały wraz z aktami osobowymi kandydata. Sama przesłanka nieskazitelności charakteru i zachowania dającego rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata, jest ocenna, a zatem i uznaniowa. Dla stwierdzenia legalności dokonanej oceny, niezbędne jest, aby ocena ta nie miała cech dowolności, lecz mieściła się w granicach uznaniowości. Granice te wyznacza przede wszystkim wynikająca z art. 7 K.p.a. zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu strony, co wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA 725/00. W powyższym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny również wskazał, że: "O nieskazitelności charakteru świadczą takie przymioty osobiste jak: uczciwość w życiu prywatnym i zawodowym, uczynność, pracowitość, poczucie odpowiedzialności za własne słowa i czyny, stanowczość, odwaga cywilna, samokrytycyzm, umiejętność zgodnego współżycia z otoczeniem". Na rękojmię natomiast, w rozumieniu art. 65 P.a., według Naczelnego Sądu Administracyjnego: "składają się dwa elementy: cechy charakteru i dotychczasowe zachowanie osoby pragnącej zostać adwokatem". Dotychczasowe zachowanie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, oznacza: "zachowanie - postępowanie osoby ubiegającej się o wpis na listę adwokacką - do czasu wpisania na tę listę i to takie zachowanie, postępowanie, odpowiadające ocenom moralnym i etycznym, gwarantuje właściwe wykonywanie zawodu adwokata". Z przytoczonych tez wyroku, jak i z innych orzeczeń wynika, że nieskazitelność charakteru odnosi się do strony etyczno-moralnej danej osoby, natomiast na ocenę rękojmi w rozumieniu art. 65 pkt 1 P.a. rzutują okoliczności, dotychczasowego życia zarówno ze sfery prywatnej jak i zawodowej. Należy więc tę kwestię rozpatrywać co do zasady, bardzo szeroko, uwzględniając postawę zarówno w życiu prywatnym jak i zawodowym w dłuższym okresie czasu. W niniejszej sprawie Minister Sprawiedliwości oparł swój sprzeciw na fakcie, iż wobec Skarżącego zostało warunkowo umorzone postępowanie karne na okres 1 roku próby, o czyn z art. 180a K.k. Skarżący zatem dopuścił się czynu przestępczego polegającego na prowadzeniu pojazdu mechanicznego po cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, co w ocenie Ministra, dyskwalifikuje Skarżącego jako kandydata na adwokata w sferze etyczno-moralnej, ponieważ podważa jego odpowiedzialność i wiarygodność, w konsekwencji czego nie można przyjąć, że Skarżący spełnia wymóg nieskazitelnego charakteru i daje swym dotychczasowym zachowaniem rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. Okoliczność warunkowego umorzenia postępowania karnego na okres 1 roku próby, wyrokiem Sądu Rejonowego dla "(...)"z "(...)" sierpnia 2018 r., sygn. akt "(...)", w którym Sąd Rejonowy, uznał Stronę za winnego zarzucanego mu czynu z art. 180a K.k., nie budzi wątpliwości w niniejszej sprawie. Oznacza to, że Skarżący nie został skazany za popełniony czyn zabroniony, a zastosowane wobec niego warunkowe umorzenie postępowania karnego świadczy o nieznacznej winie oraz społecznej szkodliwości popełnionego czynu zabronionego, jak również o niebudzącym wątpliwości dotychczasowym, czyli do momentu popełnienia czynu zabronionego, sposobie jego życia. Zgodnie bowiem z art. 66 § 1 K.k., sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Nie można jednak nie zgodzić się ze stanowiskiem Ministra Sprawiedliwości, że zawinione popełnienie czynu zabronionego, nawet jeżeli wina nie jest znaczna, rzutuje na etyczno-moralną ocenę postawy danej osoby. W przedmiotowej sprawie Skarżący kilkukrotnie naruszył przepisy Prawa o ruchu drogowym tak, że właściwy organ wydał wobec Skarżącego decyzję o cofnięciu Skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. Pomimo tego Skarżący prowadząc pojazd mechaniczny po cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, po raz kolejny naruszył przepisy Prawa o ruchu drogowym, popełniając jednocześnie czyn zabroniony z art. 180a K.k. Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem Skarżącego, że oceny moralnej aplikanta adwokackiego nie można dokonywać wyłącznie przez sam fakt wydania względem niego wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne, w szczególności bez uwzględnienia wagi czynu, którego aplikant się dopuścił, jak również z pominięciem faktu, że zachowanie Skarżącego nawet potencjalnie nie stwarzało poważnego zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego, i co więcej z pominięciem, że co prawda Skarżący popełnił występek, ale wyłącznie z uwagi na konieczność ratowania zdrowia osoby trzeciej, a organ powinien był dokonać całościowej oceny zachowania Skarżącego przed i po tym zdarzeniu i nie pomijać jego dotychczasowej postawy. Należy podkreślić, że okoliczności popełnionego czynu zabronionego, na które powołuje się Skarżący podnosząc, że prowadził samochód po cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami udzielając pomocy przyjaciółce, która zasłabła i Skarżący podjął się zawiezienia jej do szpitala, nie wpłynęły na stanowisko Sądu Rejonowego dla "(...)"który stwierdził popełnienie przestępstwa przez Skarżącego uznając go za winnego zarzucanego mu czynu z art. 180a K.k. W tej sytuacji okoliczności te nie mogły wpłynąć na ocenę nieskazitelności charakteru oraz rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata, bez uwzględnienia przez Ministra Sprawiedliwości zapadłego wobec Skarżącego wyroku Sądu Rejonowego dla "(...)". Popełnienie bowiem przestępstwa zawsze czyni skazę na charakterze sprawcy, źle świadcząc o jego cechach osobowych. Nie można zatem powiedzieć, że osoba, która popełniła przestępstwo jest nieskazitelna, nawet jeżeli wcześniej i później jej życiowa postawa i zachowanie nie budziły jakichkolwiek zastrzeżeń (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 sierpnia 2016 r. sygn. akt II GSK 259/15). Skoro w niniejszej sprawie Skarżący dopuścił się przestępstwa z art. 180a K.k., a postępowanie karne w sprawie zostało warunkowo umorzone, przy czym nie zakończył się jeszcze okres próby, to należało uznać, że Skarżący utracił przymiot nieskazitelności charakteru. Brak było zatem podstaw do prowadzenia przez organ postępowania w celu dokonania szczegółowej oceny dotychczasowego sposobu życia Skarżącego (por. ww. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 sierpnia 2016 r. sygn. akt II GSK 259/15). Podkreślenia wymaga, że również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 24 listopada 2008 r., sygn. akt K 66/07, powoływanym zresztą w ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 sierpnia 2016 r. stwierdził, że warunkowe umorzenie postępowania wiąże się ze stwierdzeniem popełnienia przestępstwa. I to ustalenie jest wiążące w okresie próby. Do czasu zatem pomyślnego zakończenia okresu próby i następującego po nim zatarcia skazania brak jest podstaw do traktowania osoby, wobec której środek ten zastosowano, jako nieskazitelnej. Z tych względów Sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia przez organ art. 65 pkt 1 P.a., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że prowadzenie przez Skarżącego pojazdu pomimo cofniętego uprawnienia do kierowania pojazdami z uwagi na przekroczenie dopuszczalnej liczby 24 punktów karnych, uzasadnione potrzebą udzielenia pomocy osobie trzeciej dla ratowania jej zdrowia, nie gwarantuje właściwego wykonywania przez niego zawodu adwokata. W świetle powyższych wyjaśnień, zdaniem Sądu, Minister Sprawiedliwości miał podstawy do przyjęcia, że Skarżący wskutek popełnienia przestępstwa, utracił przymiot nieskazitelności charakteru i nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. Odnosząc się do podnoszonej przez Skarżącego kwestii porównania, czy jednocześnie popełnienie przez adwokata czynu takiego jak Skarżący, uzasadniałoby wymierzenie adwokatowi przez Sąd Dyscyplinarny najsurowszej kary dyscyplinarnej przewidzianej ustawą P.a., tj. wydalenia z adwokatury, należy podkreślić, że utrata przez Skarżącego nieskazitelności charakteru w okolicznościach niniejszej sprawy, nie ma charakteru definitywnego. Niewykluczona jest bowiem odbudowa przymiotu nieskazitelności charakteru poprzez dalszą postawę etyczno-moralną Skarżącego w życiu prywatnym oraz zawodowym. Możliwość tą w szczególności wzmacnia właśnie fakt, że Skarżący nie został skazany za popełniony czyn zabroniony, a zastosowano wobec niego warunkowe umorzenie postępowania karnego, co świadczy o nieznacznej winie oraz społecznej szkodliwości popełnionego czynu zabronionego, jak również o niebudzącym wątpliwości dotychczasowym sposobie życia Skarżącego. Nie można zatem uznać, że Skarżącemu została w sposób definitywny zamknięta droga do wykonywania zawodu adwokata. Za niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia przez Ministra Sprawiedliwości art. 8 w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 oraz 65 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji, w sposób niewyjaśniający przyczyn przyznania bezwzględnego prymatu interesowi publicznemu przy równoczesnym braku rozważenia interesu Skarżącego, podczas gdy decyzja ta powinna być uzasadniona w sposób szczególnie staranny i wyjaśniający Stronie zasadność przesłanek, którymi organ kierował się pozbawiając ją zagwarantowanej konstytucyjnie wolności wyboru i wykonywania zawodu. W ocenie Sądu, organ dokładnie wyjaśnił podstawy faktyczne swojego rozstrzygnięcia, jak również przesłanki jakimi się kierował dokonując negatywnej oceny nieskazitelności charakteru Skarżącego, skutkującej uznaniem braku rękojmi należytego wykonywania zawodu adwokata przez Skarżącego. Sąd zgadza się z wnioskiem organu, że nagminne naruszanie przepisów Prawa o ruchu drogowym, stanowi rażącą oznakę lekceważenia porządku prawnego. Ma to szczególne znaczenie, gdy takiego zachowania dopuszcza się aplikant adwokacki, aspirujący do wykonywania zawodu zaufania publicznego. W tej sytuacji, Sąd nie znajduje podstaw do uznania, iż indywidulany interes Skarżącego, wynikający z zagwarantowanej konstytucyjnie wolności wyboru i wykonywania zawodu, przeważa nad interesem publicznym, który wymaga, aby zawód zaufania publicznego wykonywała osoba godna zaufania charakteryzująca się nieskazitelnością charakteru i poprzez to, dająca gwarancję należytego wykonywania zawodu adwokata. W związku z tym prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia nie podważa brak precyzyjnych rozważań organu dotyczących zważenia interesu Skarżącego i interesu publicznego w uzasadnieniu decyzji, w której przedstawione przesłanki, którymi kierował się organ podpisując sprzeciw, nie budzą wątpliwości w sprawie. Brak tych rozważań nie miał zatem istotnego wpływu na rozstrzygniecie sprawy. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia przez Ministra Sprawiedliwości art. 69 ust. 2 w zw. z art. 68 ust. 3 P.a. w zw. z art. 6 K.p.a., poprzez dwukrotne zwrócenie Okręgowej Radzie Adwokackiej przez organ uchwały wraz z aktami osobowymi Skarżącego z uwagi na braki w materialne dowodowym, podczas gdy do wniosku Skarżącego o wpis na listę adwokatów zostały dołączone wszystkie dokumenty i informacje, których obowiązek przedstawienia został w sposób enumeratywny określony w art. 68 ust. 3 P.a. Jak wynika z art. 69 ust. 1 P.a., okręgowa rada adwokacka przesyła wraz z aktami osobowymi kandydata do Ministra Sprawiedliwości w terminie 7 dni każdą uchwałę o wpisie na listę adwokatów. Zgodnie natomiast z ust. 2 tego artykułu, jeżeli zawarty w aktach osobowych wniosek o wpis nie zawiera wszystkich wymaganych informacji lub dokumentów, Minister Sprawiedliwości zwraca uchwałę wraz z aktami osobowymi kandydata do właściwej okręgowej rady adwokackiej w celu uzupełnienia. W niniejszej sprawie, Minister Sprawiedliwości dwukrotnie zwracał uchwałę o wpisie Skarżącego na listę adwokatów wraz z aktami osobowymi Okręgowej Radzie Adwokackiej celem ich uzupełnienia, przedłużając w ten sposób 30-dniowy termin na podpisanie sprzeciwu, na podstawie art. 69a ust. 1 P.a. Ponadto Minister Sprawiedliwości nie ograniczył się do materiałów nadesłanych przez Okręgową Radę Adwokacką lecz wystąpił również do Prokuratora Rejonowego dla "(...)" o informację na temat prowadzonego postępowania przygotowawczego przeciwko Skarżącemu, a rozstrzygnięcie podjął w oparciu o otrzymaną odpowiedź z 10 sierpnia 2018 r. Sąd jednak nie zgadza się ze stanowiskiem Skarżącego, iż Minister Sprawiedliwości dokonał bezzasadnego zwrotu uchwały Okręgowej Rady Adwokackiej, wraz z aktami osobowymi Skarżącego, celem uzupełnienia wymaganych informacji lub dokumentów, w trybie art. 69 ust. 2 P.a. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 65 P.a., na listę adwokatów może być wpisany ten, kto spełnia przesłanki wymienione w pkt 1-4 tego artykułu, w tym przesłankę z pkt 1, nieskazitelnego charakteru i rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. W związku z powyższym należy przyjąć, że badanie przez Ministra Sprawiedliwości prawidłowości uchwały okręgowej rady adwokackiej o wpisie na listę adwokatów, przesłanej na podstawie art. 69 ust. 1 P.a., odbywa się pod kątem przesłanek z art. 65 P.a. Oznacza to, zdaniem Sądu, że jeżeli Minister Sprawiedliwości poweźmie informacje o okolicznościach mogących rzutować na przesłankę nieskazitelnego charakteru osoby wnioskującej o wpis na listę adwokatów oraz rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata, odnośnie których brak jest informacji w aktach osobowych przesłanych przez okręgową radę adwokacką, może zwrócić uchwałę wraz z aktami osobowymi właściwej okręgowej radzie adwokackiej, w trybie art. 69 ust. 2 P.a., celem ich uzupełnienia również o informacje, czy też dokumenty, które nie są wymienione w art. 68 ust. 3 P.a. W ocenie Sądu, sformułowanie zawarte w art. 69 ust. 2 P.a.: "jeżeli zawarty w aktach osobowych wniosek o wpis nie zawiera wszystkich wymaganych informacji lub dokumentów, (...)", należy rozumieć w sposób obejmujący wszelkie informacje i dokumenty, które pozwolą ocenić wpis danego kandydata na listę adwokatów pod kątem przesłanek z art. 65 P.a., w tym pod kątem nieskazitelnego charakteru i rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 20 sierpnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 174/15). Uzasadnia to również możliwość pozyskania przez Ministra Sprawiedliwości informacji lub dokumentów z innych źródeł, jeżeli mają one istotne znaczenie dla oceny spełnienia przez osobę wnioskującą o wis na listę adwokatów, przesłanek z art. 65 P.a. Dlatego w ocenie Sądu, nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że w niniejszej sprawie Minister Sprawiedliwości przekroczył granic nadzoru wynikające z art. 69a ust. 1 P.a., dwukrotnie zwracając uchwałę o wpisie Skarżącego na listę adwokatów wraz z aktami osobowymi Okręgowej Radzie Adwokackiej celem ich uzupełnienia oraz występując do Prokuratora Rejonowego dla "(...)"o informację na temat prowadzonego postępowania przygotowawczego przeciwko Skarżącemu. W konsekwencji, Sąd uznał także za niezasadny zarzut naruszenia przez Ministra Sprawiedliwości art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez dokonanie dowolnej oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia wyłącznie w oparciu o informację uzyskaną - poza granicami sprawowanego nadzoru - z Prokuratury Rejonowej dla "(...)" o wydaniu wyroku Sądu Rejonowego dla "(...)"o warunkowym umorzeniu postępowania karnego prowadzonego względem Skarżącego w związku z zarzucanym Skarżącemu popełnieniem występku z art. 180a K.k. Należy podkreślić, że postępowanie w sprawie sprzeciwu wynikające z art. 69a ust. 1 P.a., jest szczególnym postępowaniem w trybie nadzoru. Niezależnie jednak od tego, Sąd wskazuje, że prawidłowo pozyskany materiał dowodowy z Prokuratury Rejonowej dla "(...)" wskazujący na wydanie wobec Skarżącego wyroku Sądu Rejonowego dla "(...)"o warunkowym umorzeniu postępowania karnego o popełnienie przestępstwa z art. 180a K.k., obligował Ministra Sprawiedliwości do jego uwzględnienia ponieważ miał on istotne znaczenie dla oceny spełnieni przez Skarżącego przesłanki wpisu na listę adwokatów, wynikającej z art. 65 pkt 1 P.a. W ocenie Sądu analiza treści uzasadnienia ww. wyroku nie mogła mieć wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie Ministra Sprawiedliwości skoro warunkowe umorzenie postępowania wiąże się ze stwierdzeniem popełnienia przestępstwa, pomimo podnoszonych przez Skarżącego okoliczności jego popełnienia. Jak to zostało również wcześniej wyjaśnione, popełnienie przestępstwa zawsze czyni skazę na charakterze sprawcy, nie można zatem powiedzieć, że osoba, która popełniła przestępstwo jest nieskazitelna, nawet jeżeli wcześniej i później jej życiowa postawa i zachowanie nie budziły jakichkolwiek zastrzeżeń. Brak było zatem podstaw do prowadzenia przez organ postępowania w celu dokonania szczegółowej oceny dotychczasowego sposobu życia Skarżącego. Sąd stwierdza, że niezasadny jest także zarzut naruszenia przez organ art. 6, art. 8 i art. 10 K.p.a., poprzez ograniczenie prawa Skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu. Odnosząc się do stanowiska Skarżącego, zgodnie z którym nie sposób zaaprobować takiej sytuacji, w której Minister Sprawiedliwości podejmuje czynności zmierzające do zgromadzenia dodatkowego materiału dowodowego, mającego na celu wydanie konkretnego rozstrzygnięcia - wydania sprzeciwu co do wpisu Skarżącego na listę adwokatów - i prowadzi to postępowanie administracyjne bez udziału Skarżącego, pomimo że przedmiotem postępowania jest ocena jego osoby, należy zauważyć, że organ zwracając pismem z 30 maja 2018 r., uchwałę wraz z aktami osobowymi Skarżącego Okręgowej Radzie Adwokackiej wezwał wnioskodawcę do złożenia oświadczenia co do informacji o zdarzeniu, które miało miejsce 12 marca 2018 r. z udziałem Skarżącego. Skarżący miał zatem możliwość wyjaśnienia okoliczności zdarzenia. Miał też taką możliwość, gdy organ po raz drugi zwrócił pismem z 3 lipca 2018 r., uchwałę wraz z aktami osobowymi Skarżącego Okręgowej Radzie Adwokackiej. Informacja, jaką z kolei pozyskał Minister Sprawiedliwości 10 sierpnia 2018 r., od Prokuratora Rejonowego dla "(...)" o wydaniu wyroku Sądu Rejonowego dla "(...)"o warunkowym umorzeniu postępowania karnego prowadzonego względem Skarżącego w związku z zarzucanym Skarżącemu popełnieniem występku z art. 180a K.k., dotyczyła tego właśnie zdarzenia z 12 marca 2018 r. i w sposób nie budzący wątpliwości wskazywała na popełnienie przez Skarżącego przestępstwa z tego artykułu. W tym stanie rzeczy prowadzenie dalszych czynności wyjaśniających, w tym z udziałem Skarżącego, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, co Sąd już wcześniej wyjaśnił. Zgodny z prawem, dwukrotny zwrot uchwały o wpisie Skarżącego na listę adwokatów wraz z aktami osobowymi Skarżącego, Okręgowej Radzie Adwokackiej oznacza, że niezasadny jest również zarzut naruszenia przez Ministra Sprawiedliwości art. 69a ust 1 w zw. z art. 69 ust. 1 i ust. 2 P.a. zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez wniesienie przez organ sprzeciwu od uchwały o wpisie na listę adwokatów po upływie zawitego 30-dniowego terminu na jego złożenie. W takiej bowiem sytuacji, w świetle treści art. 69a ust. 1 zd. drugie P.a., bieg 30-dniowego terminu na podpisanie przez Ministra Sprawiedliwości sprzeciwu od wpisu, liczy się od dnia ponownego doręczenia uchwały wraz z aktami osobowymi. Okręgowa Rada Adwokacka w "(...)" ponownie nadesłała do Ministra Sprawiedliwości akta osobowe Skarżącego 26 lipca 2018 r. Zaskarżona decyzja została natomiast wydana "(...)" sierpnia 2018 r., a więc z zachowaniem 30-dniowego terminu, liczonego zgodnie z art. 69a ust. 1 zd. 2 P.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2018 r., poz. 1302), orzekł jak w sentencji.