VI SA/Wa 2135/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi F. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu bronią oddala skargę Zaskarżoną przez F. P. decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, powołując się na art. 127 § 3 i art. 138§ 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym i policyjnym (Dz. U. Nr 67, poz. 679 z późn. zm.) utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...], którą na podstawie art. 17 ust. 2 pkt 2 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 ww. ustawy, cofnął koncesję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] udzieloną skarżącemu w zakresie wytwarzania broni myśliwskiej i sportowej dla posiadaczy pozwoleń na broń oraz istotnych części broni palnej: myśliwskiej i sportowej niezbędnych do jej napraw w ramach usług rusznikarskich oraz obrotu bronią myśliwską i sportową. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia 12 czerwca 2006 r. poinformowano skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia posiadanej koncesji. Powodem wszczęcia postępowania było skazanie skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] za przestępstwo z art. 233 § 6 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. co zgodnie z art. 17 ust. 2 pkt 2 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. stanowi podstawę do cofnięcia koncesji. W odpowiedzi na ww. pismo skarżący wskazał, iż w sprawie karnej został wprowadzony w błąd przez swojego obrońcę, który zapewnił go o braku konsekwencji oraz o małej szkodliwości popełnionego czynu. Podkreślił, iż kierując się opinią obrońcy - przyznał się do popełnionego czynu za który poniósł już karę. Powołał się na swoje osiągnięcia w prowadzonej działalności rusznikarskiej. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji cofnął F. P. posiadaną koncesję w zakresie zakresie wytwarzania broni myśliwskiej i sportowej dla posiadaczy pozwoleń na broń oraz istotnych części broni palnej: myśliwskiej i sportowej niezbędnych do jej napraw w ramach usług rusznikarskich oraz obrotu bronią myśliwską i sportową. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami skazanie osoby fizycznej prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne stanowi obligatoryjną przesłankę do cofnięcia koncesji. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją skarżący poinformował, iż wystąpił do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o ułaskawienie, wnosił o zawieszenie decyzji do czasu otrzymania odpowiedzi co do złożonej prośby. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] września 2006 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2006 r. Organ powtórzył, że skazanie osoby fizycznej prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne stanowi obligatoryjną przesłankę do cofnięcia koncesji. Wskazał, iż wniesienie do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej wniosku o ułaskawienie nie jest wystarczającą podstawą do zmiany stanowiska organu koncesyjnego w przedmiocie cofnięcia koncesji. Na powyższą decyzję F. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił organowi nierozpatrzenie jego wniosku zgodnie z trybem art. 145 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz w myśl art. 154 i 155 k.p.a. w kontekście czynionych starań o zatarcie skazania. Podkreślał, iż działalnością rusznikarską, która jest dziedzictwem kulturowym Polski zajmuje się od wielu lat. Jest to działalność unikatowa i pozbawienie go prawa wykonywania jej spowoduje zaprzepaszczenie dużego dorobku nietuzinkowego przedsiębiorstwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podkreślając, iż kategorycznie sformułowany przepis ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. uniemożliwia organowi koncesyjnemu dokonanie oceny w ramach tzw. uznania administracyjnego z uwzględnieniem, np. słusznego interesu strony czy też interesu społecznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola, stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 17 ust. 2 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 67, poz. 679 ze zm.), zgodnie z którym organ koncesyjny cofa koncesję w przypadku, gdy przedsiębiorca rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej określone przepisami prawa, a w szczególności przestał spełniać warunki określone w art. 8 ust 1 pkt 1 lit. g), pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1. Natomiast stosownie do treści art. 8 ust. 1 lit. g) tej ustawy, koncesji udziela się osobie fizycznej, która nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo lub wykroczenie skarbowe oraz nie toczy się przeciwko niej postępowanie w sprawie o takie przestępstwo lub wykroczenie. Sformułowanie art. 17 ust. 2 pkt 2 lit. a) "cofa koncesję" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia koncesji w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 8 ust 1 pkt 1 lit. g), pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1. W przypadku skarżącego zaistniała przesłanka przewidziana w art. 8 ust. 1 lit. g) cyt. ustawy, tj. skazanie prawomocnym orzeczeniem za umyślne przestępstwo. Fakt skazania F. P. wyrokiem karnym w niniejszej sprawie jest bezsporny. Skarżący skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] października 2005 r. [...] za przestępstwo z art. 233 § 6 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. Jest to przestępstwo umyślne. Powyższe ustalenia organu co do faktu skazania prawomocnym orzeczeniem za umyślne przestępstwo stanowiły w świetle art. 17 ust 2 pkt 2 lit. a) ww. ustawy przesłankę obligatoryjnego cofnięcia koncesji. Organ zasadnie zatem cofnął koncesję z powyższej przyczyny. Podnoszony w skardze zarzut niezastosowania trybu wskazanego w art. 154 i 155 k.p.a. jest nietrafny bowiem tryb ten ma zastosowania do wzruszania decyzji ostatecznych natomiast kwestionowana decyzja została wydana w postępowaniu odwoławczym, do którego nie mają zastosowania przepisy dotyczące nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego. Niezasadny jest również zarzut dotyczący niezastosowania przepisu art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jak trafnie podniósł organ w odpowiedzi na skargę, przepis ten stosuje sąd w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.