VI SA/Wa 2135/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2012 r. sprawy ze skarg L. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w J. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych (zawartość powyżej 18 %, poza miejscem sprzedaży) oraz nr [...] w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych (zawartość powyżej 4,5% do 18% z wyjątkiem piwa, poza miejscem sprzedaży) oddala skargi Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta W. z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] udzielającą zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości pow. 18% alkoholu z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży J. S.A. w K. w sklepie "[...]" w W. i odmawiającą wydania zezwolenia na sprzedaż w/w napojów alkoholowych L. sp. z o.o. sp. k. w T., skarżącej w niniejszej sprawie i C. sp. z o.o. w W. Natomiast zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta W. z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] udzielającą zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości pow. 4,5 % do 18 % (z wyjątkiem piwa) z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży J. S.A. w sklepie "[...]" w W. i odmawiającą udzielenia zezwolenia na sprzedaż w/w napojów alkoholowych skarżącej i C. S.A. w W. Decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. W związku ze zwolnieniem się jednego punktu na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości 18% alkoholu do spożycia poza miejscem sprzedaży i jednego punktu na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5 % do 18 % alkoholu (z wyjątkiem piwa) w/w spółki złożyły wnioski o zezwolenie na sprzedaż ww. napojów alkoholowych. Wnioski zostały przekazane do Miejskiej Komisji ds. Profilaktyki, Resocjalizacji oraz Rozwiązywania Problemów Alkoholowych celem wydania opinii stosownie do art. 18 ust. 3a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Wnioski zostały pozytywnie zaopiniowane przez Komisję co do zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z Uchwałą Rady Miejskiej Nr X/72/03 z 29 sierpnia 2003 r. w sprawie zasad usytuowania na terenie miasta Węgrowa miejsc sprzedaży i podania napojów alkoholowych (postanowienia z [...] czerwca 2011 r. Nr [...],[...],[...]). Decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Burmistrz Miasta W. udzielił zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18 % J. S.A., a skarżącej i C. S.A. udzielenia zezwolenia odmówił. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wniosek J. rozpatrzono pozytywnie biorąc pod uwagę termin złożenia wniosku tj. 1 czerwca 2011 r. i okoliczność, że spółka ubiega się o zezwolenie na sprzedaż wysokoprocentowych alkoholi od 2006 r. a pozostałym przedsiębiorcom (w tym skarżącej) odmówiono zezwolenia biorąc pod uwagę termin złożenia wniosku (1 czerwca 2011 r. i 3 czerwca 2011 r.), brak limitu ustalonego przez Radę Miasta Węgrowa Uchwałą Nr XLIII/281/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. oraz ubieganie się o zezwolenia przez skarżącą od 2010 r., a przez C. od 2007 r. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] Burmistrz Miasta W. udzielił zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 4,5 % do 18 % (z wyjątkiem piwa) J. S.A., a skarżącej i C. S.A. zezwolenia odmówił z uzasadnieniem, jak w decyzji nr [...]. Jako podstawę prawną obu decyzji organ wskazał art. 18 ust. 1, 3 i 3a ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. 2007 r., Nr 70, poz. 473), uchwałę Nr X/72/03 Rady Miejskiej Węgrowa z 29 sierpnia 2003 r. w sprawie zasad usytuowania na terenie miasta Węgrowa punktów sprzedaży i podawania napojów alkoholowych (Dz. Urz. Woj. Maz. 2003 r., Nr 255, poz. 6742), uchwałę Nr X/71/03 Rady Miejskiej Węgrowa z 29 sierpnia 2003 r. w sprawie liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych. Skarżąca złożyła odwołania od ww. decyzji wnosząc o ich uchylenie. W jednobrzmiących odwołaniach skarżąca zarzuciła rażące naruszenie art. 7 kpa przez wydanie decyzji na podstawie niewyjaśnionego i nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego, art. 77 § 1 kpa przez niezebranie pełnego materiału dowodowego, art. 80 kpa przez dokonanie selektywnej i orbitralnej oceny dowodów i art. 107 § 3 kpa przez niewyjaśnienie przyczyn odmowy udzielenia zezwolenia. Nadto zarzucono, że udzielenie zezwolenia J. S.A. nie jest uzasadnione potrzebami lokalnej społeczności, bo w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu "[...]" zlokalizowany jest sklep "T.", w którym napoje alkoholowe są sprzedawane, a obiekt skarżącej zlokalizowany przy ul. P. [...] jest oddalony o ponad 200 m od najbliższych sklepów oferujących napoje alkoholowe. Organ pominął również okoliczność, że obiekt C. nie spełnia wymogów uchwały NR X/72/03 Rady Miejskiej Miasta Węgrowa. Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...], a decyzję wydaną w powyższej dacie Nr [...] utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...]. W uzasadnieniach tych decyzji Samorządowe Kolegium stwierdziło, że dysponując jednym miejscem w ramach ustalonego limitu punktu sprzedaży napojów alkoholowych, przy trzech wnioskach o udzielenie zezwolenia na sprzedaż tych napojów, z jednoczesnym spełnieniem przez wnioskodawców warunków formalnych do udzielenia zezwolenia i biorąc pod uwagę, że wnioskodawcy to duże firmy handlowe zajmujące się sprzedażą w obiektach wielkopowierzchniowych organ I instancji nie przekroczył uznania administracyjnego przyjmując jako kryterium okres ubiegania się o wydanie zezwolenia na sprzedaż alkoholowych napojów i udzielając zezwolenia firmie, która o to zezwolenie ubiegała się najdłużej, bo od 2006 r. W skargach na te decyzje (identycznych w treści) skarżąca wniosła o ich uchylenie zarzucając rażące naruszenie; art. 7 w zw. z art. 140 kpa przez wydanie decyzji bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli polegającego na zapewnieniu obywatelom równomiernego dostępu do napojów alkoholowych na danym obszarze zamiast kumulowania wielu punktów sprzedaży na stosunkowo niewielkim obszarze; art. 77 § 1 w zw. z art. 140 kpa przez pominięcie argumentacji skarżącej przedstawionej na rozprawie administracyjnej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bo doprowadziło do błędnej oceny przesłanki wydania zezwolenia na sprzedaż w postaci indywidualnych uwarunkowań skarżącego, art. 8 w zw. z art. 140 kpa przez arbitralną ocenę dowodów z pominięciem argumentacji skarżącej przedstawionej na rozprawie i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 kpa przez niewskazanie przyczyn odmowy. Skarga na decyzję SKO Nr [...] została zarejestrowana pod sygn. VISA/Wa 2135/11, a skargę na decyzję SKO Nr [...] zarejestrowano pod sygn. VI SA/Wa 2136/11. Postanowieniem podjętym na rozprawie w dniu 18 stycznia 2012 r. WSA na zasadzie art. 111 § 2 ppsa połączył sprawy do łącznego rozpoznania i wyrokowania prowadząc je pod sygn. akt VI SA/Wa 2135/11. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153 p. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie nosi bowiem znamion wadliwości w rozumieniu art. 145 § 1 ppsa. Stosownie do art. 18 ust. 2 powołanej ustawy zezwolenie właściwy organ (w tym przypadku burmistrz) wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii Komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami w tym przypadku Rady Miasta uwzględniając przy tym limit zezwoleń ustalony stosowną uchwałą tej Rady. W istocie zatem zezwolenia w tym przedmiocie noszą znamiona decyzji o charakterze uznaniowym/ograniczonym wskutek obowiązku uwzględnienia opinii ww. Komisji i limitu punktów sprzedaży. Każdy z wnioskodawców otrzymał pozytywną opinię Komisji. Organ zobligowany był w tym stanie rzeczy do przyjęcia kryteriów oceny wniosków w pozostałym zakresie kierując się w tym zakresie swobodnym ale nie dowolnym uznaniem. W takim przypadku kontrola Sądu obejmuje badanie, czy w toku postępowania administracyjnego należycie wyjaśniono stan faktyczny czy decyzja, w której dokonano stosownego wyboru rozstrzygnięcia nie wykracza poza granice uznania administracyjnego. Korzystanie przez organ z uznania administracyjnego (w powyższym zakresie) oznacza, co wymaga podkreślenia, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia i ten wybór nie podlega ocenie w aspekcie jego słuszności i celowości. Takiego wyboru organ dokonał uznając, iż wiodącym kryterium jest okres ubiegania się o zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych i okoliczność, iż zwolnił się jedynie 1 punkt sprzedaży. W sytuacji, gdy, jak stwierdził organ II instancji, wnioskodawcy to firmy zajmujące się sprzedażą w obiektach wielkopowierzchniowych ustalenie powyższego kryterium nie stanowi o dowolności w przyjętym rozstrzygnięciu. Każdy z organów chociaż w przypadku organu I instancji w sposób skrótowy przedstawił przyjęte kryteria uzasadniając zasadnicze motywy decyzji. Podnieść przy tym należy, iż w świetle przyjętego kryterium okoliczność pominięcia argumentacji skarżącej wskazywanej na rozprawie administracyjnej nie stanowi uchybienia skutkującego wadliwością zaskarżonych decyzji. Kwestia podejmowania działań przez skarżącą zmierzających do podniesienia kultury picia napojów alkoholowych i działania w kierunku przeciwdziałania sprzedaży alkoholu osobom nieletnim i nietrzeźwym nie jest okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia. Stanowi bowiem tylko o tym, że strona realizuje wymogi powołanej ustawy. Natomiast organizowane przez skarżącą akcje charytatywne, o których informowała organ I instancji pozostają bez związku z żądaniem wniosku. Pominięcie zatem w uzasadnieniu powyższej argumentacji nie jest uchybieniem mogącym mieć wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa i jako takie nie może skutkować uwzględnieniem skarg. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżone decyzje nie naruszają obowiązującego prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie i na podstawie art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji.