VI SA/Wa 214/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. AG z siedzibą w B. (S.) na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności zawieszających bieg terminu postanawia: odrzucić skargę. Skarżąca – L. AG z siedzibą w B. (S.), reprezentowana przez rzecznika patentowego, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie oraz w prawem przewidzianym trybie (art. 248 p.w.p.) skargę na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej. Zarządzeniem z 1 lutego 2016 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany – pod rygorem odrzucenia skargi, do uzupełnienia, w terminie 7 dni, braków formalnych skargi poprzez przedłożenie stosownego pełnomocnictwa procesowego wraz z dokumentami rejestrowymi skarżącej, a także do podpisania skargi (k. 1 i 15 akt). Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej na adres do doręczeń wskazany w skardze dnia 8 lutego 2016 r. (z.p.o. k. 16 akt). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. jeżeli nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi to taka skarga podlega odrzuceniu. Jak wynika ze sprawy pełnomocnik skarżącej dnia 8 lutego 2016 r. został skutecznie wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, pod rygorem odrzucenia skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tego wezwania wynika, że zostało ono odebrane przez pełnomocnika osobiście. Wobec tego ostatnim dniem ustawowego, siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braków skargi był 15 lutego 2016 r. Sąd stwierdza, że w powyższym terminie żaden z ww. braków skargi nie został uzupełniony. Wezwanie Sądu - pomimo jego doręczenia osobiście pełnomocnikowi skarżącej, pozostało bez wykonania, a zatem nie ma możliwości nie zastosowania w niniejszej sprawie rygoru przewidzianego w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe ustalenia Sąd orzekł jak w postanowieniu, czyniąc to w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a.