VI SA/Wa 2142/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Maria Jagielska Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2006 r. sprawy ze skargi P.P.H.U. E. R. D., J.J. sp. j. z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oddala skargę Decyzją z dnia [...].04.2005 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na PPHU "E." R. D., J. J. spółka jawna karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił art. 92 ust. 1 i ust. 4, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6.07.2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) i lp. 1.1.1. załącznika do tej ustawy. Decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym. W dniu [...].03.2005 r. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli należący do w/w spółki jawnej pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Na podstawie okazanej w czasie kontroli faktury VAT [...] i dokumentu Wz [...], Wz [...] ustalono, że spółka wykonywała transport drogowy szkła gospodarczego z Huty [...] Sp. z o.o. do firmy "K." J. K., J. K. sp. j. w S. K. Na podstawie pozostałych dokumentów Wz [...], Wz [...] ustalono nadto, że kierowca część towaru będącego własnością Huty [...] w W. zostawił wcześniej u innych odbiorców: G. Sp. z o.o. w B., S. "J." w R. Kierowca stwierdził, że nie posiada w pojeździe wypisu z licencji. W toku postępowania strona przedstawiła zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne nr [...]. Organ uznał jednak na podstawie powyższych ustaleń, że przewóz drogowy wykonywany w dniu kontroli nie spełniał wymogu przewozu drogowego na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 ust. 4 pkt c powołanej ustawy. W tym stanie rzeczy stwierdzono wykonywanie transportu drogowego bez licencji. W odwołaniu od tej decyzji PPHU "E." R. D., J. J. sp.j. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy i zmianę decyzji, która ze względu na rodzaj wykroczenia jest dotkliwa dla firmy. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że firma zajmuje się produkcją opakowań. Zaopatruje m.in. Hutę W. i ponieważ Huta ma problemy z rozliczeniami to spółka odbiera od niej towar, który sprzedaje do hurtowni na terenie całego kraju. Samochód [...] nr rej. [...] służy jednak przede wszystkim do rozwożenia produkcji spółki. Nadto podniesiono, że zostały złożone dokumenty na uzyskanie certyfikatu kompetencji zawodowych. Egzaminy odbywają się w ITS bardzo rzadko. Stanowi to poważny koszt. Decyzją z dnia [...].08.2005 r. nr [...] podjętą na podstawie art. 138 § 1 kpa, art. 5, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6.09.2001 r. o transporcie drogowym (DZ. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.), lp. 1.1.1. załącznika do tej ustawy Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem organu II instancji w zaistniałym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie wykonywania transportu drogowego bez posiadania wymaganej licencji. Stosownie do art. 4 pkt 4 powołanej ustawy przewożony w ramach przewozu na potrzeby własne towar musi być własnością przedsiębiorcy wykonującego przewóz, a ta przesłanka nie została spełniona. Kontrolowana firma wykonywała bowiem przewóz szkła gospodarczego z Huty [...] Sp. z o.o. do firmy "K.". Część towaru należącego również do Huty [...] została wcześniej przewieziona do innych odbiorców, więc w ocenie organu w chwili kontroli wykonywany był transport drogowy, a strona nie przedstawiła wymaganej licencji. W skardze na tę decyzję w/w spółka jawna wniosła o jej uchylenie. Do skargi dołączono kserokopię licencji nr [...] udzielonej w dniu [...].09.2005 r. ważnej do dnia [...].09.2020 r. W skardze ponowiono argumentację przedstawioną w odwołaniu i zwrócono uwagę na to, ze obecnie skarżący posiada już licencję na wykonywanie transportu drogowego oraz certyfikat kompetencji zawodowych w krajowym transporcie drogowym rzeczy, a koszty egzaminów, opłat i orzeczeń PZMot wyniosły 2.900 zł. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym ta kontrola, w świetle § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd dokonuje zatem kontroli aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem nie zaś wg kryteriów słuszności. W ocenie Sądu badana z uwzględnieniem powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, jak również reguł postępowania ustanowionych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Ustalony przez oba organy stan faktyczny nie został zakwestionowany w odwołaniu ani też w przedmiotowej skardze. Na rozprawie przed Sądem w dniu 7.03.2006 r. strona wręcz przyznała, iż "w trakcie kontroli pojazdu były przewożone towary Huty [...] i towar ten został dostarczony w zastępstwie Huty". Trafnie zatem nakładając na skarżącą karę pieniężną w kwocie 8.000 zł organy obu instancji uznały, że skarżąca przewożąc skontrolowanym, należącym do niej pojazdem towar Huty [...] w W. do jej kontrahenta (w związku, co wynika z faktury VAT nr [...] ze sprzedażą tego towaru przez Hutę spółce jawnej "K." J. K. i J. K.) wykonywała transport drogowy rzeczy w rozumieniu przepisów powołanej ustawy. Skarżąca wprawdzie przedstawiła zaświadczenie na przewozy na potrzeby własne wydane na podstawie art. 33 cyt. ustawy. Jednakże legitymowanie się takim zaświadczeniem nie ma w sprawie istotnego znaczenia. Zaświadczenie uprawnia bowiem jedynie do wykonywania przewozów noszących znamiona przewozów na potrzeby własne. Oceny charakteru faktycznie wykonywanego i kontrolowanego przewozu dokonuje stosowny organ administracji publicznej uwzględniając obowiązujący w tym zakresie stan prawny. W wyniku takiej oceny organy obu instancji uznały, iż wykonywany w dniu kontroli przewóz nie był przewozem na potrzeby własne. Dla uznania przewozu za przewóz na potrzeby własne konieczne jest w świetle art. 4 ust. 4 powołanej ustawy spełnienie łącznie warunków w tym przepisie określonych. Jednym z tych warunków jest, w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego, następujący wymóg – rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin ( art. 4 ust. 4 pkt c). Powyższy warunek nie został w dniu kontroli spełniony. W świetle zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego, zwłaszcza w/w faktury, bezsporną jest bowiem okoliczność, iż strona przewoziła towar Huty [...] do jej kontrahenta. Tym samym więc oba organy zasadnie uznały, iż w dniu kontroli wykonywany był krajowy transport drogowy w rozumieniu art. 4 powołanej ustawy. Stosownie do art. 5 powołanej ustawy podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Skoro, jak wyżej wskazano, wykonywany przez skarżącą przewóz nie spełniał kryteriów zwolnienia z obowiązku posiadania licencji, a co w sprawie również bezsporne, taką licencją strona w dniu kontroli się nie legitymowała, to organ prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92 ust.1 i ust. 4 powołanej ustawy w zw. z lp. 1.1.1. załącznika do tej ustawy, który karą 8.000 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Podnoszona w skardze okoliczność, iż kontrolowany pojazd służy przede wszystkim do przewożenia wyprodukowanych przez stronę opakowań nie może uzasadniać odstąpienia od stosowania obowiązujących w powyższym zakresie przepisów prawa. Kontroli podlega bowiem konkretny przewóz, a nie całokształt prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej i dla rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie nie jest istotne z jaką częstotliwością taki przewóz, jak w dniu kontroli (mającej charakter transportu drogowego, a nie przewozu na potrzeby własne) był przez stronę wykonywany. Dołączona do skargi licencja nr [...] także nie może wywołać skutku w postaci uwzględnienia skargi. Licencja została bowiem udzielona w dniu [...].09.2005 r. tj. po dacie kontroli. Należy przy tym szczególnie podkreślić, iż, jak wyżej wskazano dokonywana przez Sąd ocena aktów z zakresu administracji publicznej jest dokonywana pod względem jej zgodności z prawem. Kondycja finansowa skarżącej, wysokość poniesionych przez nią wydatków na egzaminy, opłaty, orzeczenia PZMot, czy też sygnalizowany w skardze "problem w rozliczeniu" z Hutą [...] w świetle powołanej ustawy nie mogą być w tej ocenie uwzględnione. Z żadną z tych okoliczności przepisy cyt. ustawy nie wiążą bowiem skutku w postaci odstąpienia od ustanowionego w art. 5 tej ustawy wymogu posiadania stosownej licencji, zaś względy natury słusznościowej nie są zakresem oceny Sądu objęte. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja (jak i decyzja organu I instancji) nie naruszają prawa i w konsekwencji, stosownie do art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.