VI SA/Wa 2144/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2008 r. sprawy ze skargi M. Spółka jawna z siedzibą w P. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za czynności kontroli doraźnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w W. z dnia [...] lipca 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Prezesa Głównego Urzędu Miar na rzecz M. Spółka jawna z siedzibą w P. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] Dyrektor Okręgowego Urzędu Miar w W. ustalił dla "[...]" K. Sp. J. z siedzibą w P. przy ul. W. [...], [...] R. opłatę za czynności kontrolne w kwocie 1712,23 zł. Od powyższej decyzji pełnomocnik strony wniósł odwołanie do Prezesa Głównego Urzędu Miar, w treści którego zawnioskował o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] Prezes Głównego Urzędu Miar uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, wskazując jakie czynności powinny zostać przeprowadzone w toku ponownego postępowania wyjaśniającego. W dniu [...] lipca 2007 r. decyzją nr [...] Dyrektor Okręgowego Urzędu Miar w Warszawie ustalił dla "[...]" K. Sp. J. z siedzibą w P. przy ul. W. [...], [...] R. opłatę za czynności kontrolne w kwocie 1712,23 zł (słownie: jeden tysiąc siedemset dwanaście 23/100 zł.). Od powyższej decyzji pełnomocnik strony wniósł odwołanie z dnia [...] sierpnia 2007 r. do Prezesa Głównego Urzędu Miar za pośrednictwem Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w W. W odwołaniu zarzuca zaskarżonej decyzji, iż: 1) organ sprzecznie z prawem uznał, że czynnościami z zakresu kontroli paczkowania towarów są czynności wymienione w pkt 2 do 4 decyzji z dnia [...] lipca 2007 r., czym naruszył wskazane w sentencji przepisy, 2) czas trwania czynności kontrolnych został ustalony nieprawidłowo, bowiem w czasie 5 godzin i 15 minut organ wykonał nie tylko kontrolę towarów paczkowanych o której mowa w pkt 1 uzasadnienia decyzji, ale także inne czynności opisane w pkt 2 do 4 uzasadnienia decyzji, które nie mieszczą się w zakresie kontroli towarów paczkowanych, 3) organ badał wagi, które nie służyły do paczkowania i brak dowodów, że wagi te służyły odmierzaniu porcji towaru w procesie paczkowania. Mając na uwadze powyższe, pełnomocnik strony wnioskował o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] września 2007 r. Prezes Głównego Urzędu Miar utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał między innymi, że podtrzymuje stanowisko Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar wyrażone w decyzji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...]. Zarzuty strony wymienione w odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2007 r. nie zasługują bowiem na uwzględnienie. Analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje, iż upoważnieni pracownicy Okręgowego Urzędu Miar w W. dokonali w "[...]" K. Sp. J. z siedzibą w P. przy ul. W. [...], [...] R., w dniu [...] stycznia 2007 r. czynności kontrolnych w zakresie: 1) realizacji zadań, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o towarach paczkowanych (Dz. U. Nr 128, poz. 1409 z późn. zm.) zwanej dalej "ustawą o towarach paczkowanych", 2) sprawdzenia spełniania wymagań przez przyrządy pomiarowe podlegające prawnej kontroli metrologicznej wprowadzone do obrotu lub użytkowania, stosowane albo przechowywane w stanie gotowości do użycia, w dziedzinach, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r., Nr 243, poz. 2441 ze zm.) zwanej dalej "ustawą Prawo o miarach", 3) sprawdzenia spełniania warunków właściwego stosowania przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej, 4) sprawdzenia obowiązku stosowania legalnych jednostek miar w zakresie użytkowania przyrządów pomiarowych, wykonywania pomiarów i wyrażania wartości wielkości fizycznych w gospodarce zgodnie art. 6 ust. 1 ustawy Prawo o miarach. Organ I instancji ponadto doprecyzował, iż czynności urzędowe wymienione w pkt 2 do 4 decyzji z dnia [...] lipca 2007 r., dotyczyły wyłącznie przyrządów pomiarowych znajdujących się u kontrolowanego przy pomocy, których kontrolujący kontroluje partie towarów paczkowanych i dopuszcza je do obrotu. Zgodnie art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o towarach paczkowanych, nadzorowi organów administracji miar podlega paczkowanie produktów, w szczególności stosowany przez paczkującego system kontroli wewnętrznej ilości towaru paczkowanego. Stosownie natomiast do art. 9 ust. 1 ustawy o towarach paczkowanych, paczkujący jest odpowiedzialny za zorganizowanie i przeprowadzenie kontroli wewnętrznej ilości towaru paczkowanego. Ponadto, zgodnie z art. 13 ust. 1 tej ustawy, w zakresie nadzoru, o którym mowa w art. 4 ust. 1, właściwe terytorialnie organy administracji miar przeprowadzają kontrolę doraźnie w pomieszczeniach paczkującego. Z treści ww. przepisów, wynika niezbicie, iż w toku wykonywania czynności kontrolnych podlega sprawdzeniu stosowany przez paczkującego system kontroli wewnętrznej ilości towaru paczkowanego. Jednocześnie ustawa o towarach paczkowanych nie zawiera definicji legalnej wyrażenia "system kontroli wewnętrznej ilości towaru paczkowanego". Zastosowane reguły wykładni językowej i systemowej pozwalają jednak na przyjęcie, iż "system kontroli wewnętrznej ilości towaru paczkowanego" jest to zespół środków organizacyjnych i procesów metrologicznych, służących do kontrolowania przez paczkującego partii towarów paczkowanych. Wśród procesów metrologicznych systemu kontroli wewnętrznej ilości towaru paczkowanego, na pierwszym miejscu wskazać należy zastosowanie wag, bez których trudno wręcz wyobrazić sobie zorganizowanie takiego systemu. Wagi te powinny być właściwie stosowane oraz powinny spełniać wymagania metrologiczne. Dlatego też, zarzut pełnomocnika strony, iż organ sprzecznie z prawem uznał, że czynnościami z zakresu kontroli paczkowania towarów są to czynności wymienione w pkt 2 do 4 decyzji z dnia [...] lipca 2007 r., w kontekście wyżej przedstawionych wyjaśnień, nie zasługuje na uwzględnienie. Organ przystępujący do kontroli powinien wskazać precyzyjnie zakres prowadzonej kontroli, dlatego też Dyrektor Okręgowego Urzędu Miar w W. powołał się na czynności wymienione w pkt 2 do 4 decyzji, które mieściły się w czynnościach, mających na celu skontrolowanie systemu kontroli wewnętrznej ilości towaru paczkowanego, który zorganizował paczkujący. Nie znajduje również umocowania w ww. przepisach ustawy o towarach paczkowanych, twierdzenie pełnomocnika strony, iż "organ ma prawo przeprowadzać kontrolę doraźną dotyczącą wyłącznie paczkowania towarów", podczas gdy art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o towarach paczkowanych wprost wskazuje, iż czynności kontrolne powinny skupić się na stosowanym przez paczkującego systemie kontroli wewnętrznej ilości towaru paczkowanego. Biorąc pod uwagę dyspozycję art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o towarach paczkowanych oraz przedstawioną wyżej interpretację wyrażenia "system kontroli wewnętrznej ilości towaru paczkowanego", należy przyjąć, iż obowiązkiem kontrolujących było dokonanie czynności wymienionych w pkt 2 do 4 decyzji z dnia [...] lipca 2007 r., które to czynności pokrywały się z zakresem wskazanym w upoważnieniu do kontroli i jak już wskazano wcześniej, faktycznie były czynnościami, które mieściły się w czynnościach mających na celu skontrolowanie systemu kontroli wewnętrznej ilości towaru paczkowanego. Jak wyżej podkreślono w toku kontroli podlega sprawdzeniu stosowany przez paczkującego system kontroli wewnętrznej ilości towaru paczkowanego, który to system opiera się na zastosowanych przez paczkującego wagach. Ustawa o towarach paczkowanych nie nakłada, jak słusznie twierdzi pełnomocnik strony, obowiązku posiadania sprawnych wag, jednakże nie wynika z tego, iż na paczkującym nie ciąży taki obowiązek. Obowiązek ten wynika bowiem z art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o miarach. W tym miejscu należy ponadto wskazać na postanowienia dyrektywy 76/211/EWG z dnia 20 stycznia 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do paczkowania według masy lub objętości niektórych produktów w opakowaniach jednostkowych (Dz. Urz. WE L 46 z 21.02.1976, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 3, str. 91; Dz. Urz. WE L 311 z 4.11.1978, str. 21; Dz. Urz. Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 5, str. 195), które są implementowane przez ustawę o towarach paczkowanych i akty wykonawcze wydane na jej podstawie. Zgodnie z załącznikiem 1 pkt 4 ww. dyrektywy "Odpowiedzialność pakującego lub importera", odpowiedzialność za pomiar lub kontrolę ilości produktu zawartego w danym opakowaniu (lub ilości pakowanej), zwanej "zawartością rzeczywistą", spoczywa na pakującym i/lub importerze. Ponadto ww. postanowienie wskazuje, iż pomiar lub kontrola są dokonywane za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych, odpowiednich do przeprowadzenia niezbędnych czynności. Przytoczony fragment dyrektywy wprost wymienia, iż system kontroli wewnętrznej ilości towaru paczkowanego może być dokonywany za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych, zatem w ramach sprawdzania tego systemu organ I instancji był nie tylko upoważniony, lecz wręcz zobowiązany do kontroli zastosowanych przez kontrolowanego wag. Nie można zgodzić się również z twierdzeniem pełnomocnika strony, iż czas trwania czynności kontrolnych został ustalony nieprawidłowo, bowiem w czasie 5 godzin i 15 minut organ wykonał nie tylko kontrolę towarów paczkowanych o której mowa w pkt 1 uzasadnienia decyzji, ale także inne czynności opisane w pkt 2 do 4 uzasadnienia decyzji, które nie mieszczą się w zakresie kontroli towarów paczkowanych. Wyżej bowiem wyjaśniono, co należy rozumieć pod pojęciem "system kontroli wewnętrznej ilości towaru paczkowanego", a ponadto z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o towarach paczkowanych wynika wprost, iż system ten stanowi immanentny element mieszczący się w pojęciu "paczkowania produktów". Dlatego konsekwencją nieprawidłowo działającego systemu u paczkującego (w tym wagi niewłaściwie stosowane i/lub zalegalizowane) jest partia towarów paczkowanych nie spełniająca wymagań ustawy o towarach paczkowanych. Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o towarach paczkowanych, za czynności związane z kontrolą doraźną nie pobiera się opłaty, chyba że w ich wyniku zostanie stwierdzone, że sprawdzona partia towaru paczkowanego nie spełnia wymagań dopuszczenia do obrotu w rozumieniu przepisów ustawy. W takim przypadku pobierane są opłaty jak za kontrole planowe, o których mowa w art. 19 ust. 2. Mając na uwadze powyższe, organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił czas wykonywania kontroli wliczając także kontrole wag. Ponadto, w decyzji z dnia [...] lipca 2007 r. organ precyzyjnie i dokładnie wyliczył zakres i czas trwania wykonanych czynności kontrolnych. Na tej podstawie została ustalona wysokość opłaty za czynności kontrolne w kwocie 1712,23 zł. Podkreślenia wymaga, iż Kierownik Produkcji - Pan D. W. w czasie podpisywania protokołu kontroli nie kwestionował czasu wykonywania czynności kontrolnych oraz podpisał protokół kontroli nr [...], potwierdzając tym samym, iż kontrola trwała w dniu [...] stycznia 2007 r. od 09.45 do 15.00, a jej łączny czas wyniósł 5 godzin i 15 minut. Ponadto bezpodstawny jest zarzut pełnomocnika strony, iż organ badał wagi, które nie służyły do paczkowania i brak jest dowodów, że wagi te służyły odmierzaniu porcji towaru w procesie paczkowania. W toku przedmiotowej kontroli kontrolującym udostępnione zostały wyłącznie wagi wykorzystywane w systemie kontroli wewnętrznej ilości towaru paczkowanego. Wagi te zostały następnie wskazane w protokole kontroli i w tym zakresie protokół ten również nie był kwestionowany przez Kierownika Produkcji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniosła "[...]" K. Sp. J. zwana dalej skarżącą. W skardze domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) art. 7 i 77 § 1 K.p.a. - poprzez ustalenie w sposób dowolny, bez pokrycia w treści zebranego materiału dowodowego, że wszystkie kontrolowane przyrządy pomiarowe służyły Skarżącemu do wykonywania kontroli towarów paczkowanych. Zdaniem Strony nie wynika to ani z protokołu kontroli, ani z żadnego innego dokumentu. Jest to zaś o tyle istotne, że jeśli u Skarżącego przeprowadzono kontrolę także i takich przyrządów pomiarowych, które nie służyły do kontroli towarów paczkowanych, to czas poświęcony na tę kontrolę nie może być wliczony do czasu, za który ustala się opłatę, 2) art. 10 § 1 K.p.a. - poprzez zaniechanie przez Prezesa Głównego Urzędu Miar umożliwienia Skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, dowodów i żądań przed wydaniem decyzji, 3) art. 4 ust. 1 ustawy o towarach paczkowanych - poprzez błędną wykładnię, że w ramach nadzoru nad paczkowaniem produktów organ administracji ma prawo sprawdzenia: a) spełnienia wymagań przez przyrządy pomiarowe podlegające prawnej kontroli metrologicznej, wprowadzone do obrotu lub użytkowania, stosowane albo przechowywane w stanie gotowości do użycia w dziedzinach, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy - Prawo o miarach, b) spełnienia warunków właściwego stosowania przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej, c) obowiązku stosowania legalnych jednostek miar w zakresie użytkowania przyrządów pomiarowych, d) wykonywania pomiarów i wyrażania wielkości fizycznych w gospodarce zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy - Prawo o miarach. Zdaniem Skarżącej Organ błędnie uznaje, że chociaż brak jest definicji pojęcia "paczkowanie towarów", o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o towarach paczkowanych, to pod tym pojęciem należy rozumieć także wyżej wymienione czynności. Skarżąca argumentuje w sposób następujący: - Organ przeczy sam sobie, skoro w upoważnieniu do kontroli oraz w treści decyzji organu I instancji wymienia zakres kontroli w czterech punktach: w pierwszym wymienia realizację zadań z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o towarach paczkowanych, czyli właśnie paczkowanie towarów, a w dalszych punktach wymienia inne czynności. Gdyby te inne czynności, jak twierdzi Organ, stanowiły składową część paczkowania towarów, to nie byłoby potrzeby wskazywania ich oddzielnie, - nie można zgodzić się z Organem, że art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o towarach paczkowanych obejmuje swym zakresem również sprawdzanie spełniania wymagań prawnych przez przyrządy pomiarowe i ich właściwego stosowania oraz stosowania legalnych jednostek miar. Kontrola towarów paczkowanych ma na celu tylko to, aby w danym opakowaniu została odmierzona właściwa porcja towaru, spełniająca wymagania zarówno co do wagi jednego opakowania, jak i partii towarów paczkowanych (art. 8, 9 i 18 ustawy o towarach paczkowanych). Jeżeli zatem w opakowaniach znajdowałyby się właściwe ilości towaru, ale paczkujący posiadałby np. niesprawną wagę, to nie można byłoby uznać, że zaistniały okoliczności z art. 13 ust. 2 ustawy o towarach paczkowanych, tj. że sprawdzona partia towaru nie spełnia wymagań dopuszczenia do obrotu - a tylko w takim przypadku można pobrać opłatę za kontrolę doraźną, - z powyższych względów wykładnia art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o towarach paczkowanych, dokonana przez Organ, jest niezgodna z tym przepisem i stanowi naruszenie prawa materialnego, co uzasadnia uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem w wyniku tej wykładni Organ uznał za kontrolę paczkowania towarów czynności nie mieszczące się w tym zakresie, co miało wpływ na ustalenie wysokości opłaty za kontrolę doraźną na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o towarach paczkowanych. Skarżący zauważa też, że przeprowadzona kontrola była kontrolą doraźną, co wynika z treści protokołu kontroli z dnia [...] stycznia 2007 r., 4) art. 8 K.p.a. - poprzez niepogłębienie zaufania Skarżącego do Organu w aspekcie oczywistego naruszenia przepisów prawa, o których to naruszeniach mowa jest wyżej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał między innymi, że: zasadnicze dla oceny niniejszej sprawy są przepisy art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 19 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o towarach paczkowanych (Dz. U. Nr 128, poz.1409, z późn. zm.), zgodnie z którymi to przepisami: a) art. 4: - nadzorowi organów administracji miar podlega paczkowanie produktów, w szczególności stosowany przez paczkującego system kontroli wewnętrznej ilości towaru paczkowanego, - nadzór ten jest sprawowany na warunkach i w trybie określonych w ustawie - Prawo o miarach, b) art. 13: - w zakresie nadzoru, o którym mowa w art. 4, właściwe terytorialnie organy administracji miar przeprowadzają kontrole doraźne w pomieszczeniach paczkującego, - za czynności związane z kontrolą doraźną nie pobiera się opłaty, chyba że w ich wyniku zostanie stwierdzone, że sprawdzona partia towaru paczkowanego nie spełnia wymagań dopuszczenia do obrotu w rozumieniu przepisów ustawy. W takim przypadku pobierane są opłaty jak za kontrole planowe, o których mowa w art. 19 ust. 2, c) art. 19 ust. 2: - za czynności wykonywane przez dyrektora właściwego terytorialnie okręgowego urzędu miar związane z planową kontrolą towarów paczkowanych pobiera się od paczkującego opłaty zgodnie z przepisami ustawy - Prawo o miarach. W niniejszej sprawie jest bezsporne, że kontrola przeprowadzona u Skarżącej miała charakter kontroli doraźnej. Bezsporne jest też to, że jedna z trzech skontrolowanych partii towaru nie spełniała wymagań dopuszczenia do obrotu. W tej sytuacji - zdaniem Prezesa Głównego Urzędu Miar - konieczne było ustalenie przyczyn tego stanu rzeczy, a więc niezbędne było dokonanie czynności wchodzących w zakres kontroli planowej. Skoro bowiem okazało się, że jedna z partii nie spełnia wymagań dopuszczenia do obrotu, stało się oczywiste, że system kontroli wewnętrznej kontrolowanego działa wadliwie i że bez ustalenia przyczyn tego stanu rzeczy i wyeliminowania błędów należy się spodziewać dalszego wprowadzania na rynek niewłaściwie paczkowanych towarów. Powyższe okoliczności, uwzględniając przy tym przytoczone wyżej przepisy, uzasadniały naliczenie opłat za czynności kontrolne na zasadach obowiązujących w wypadku kontroli planowych. Odnosząc się do szczegółowych zarzutów zawartych w skardze Prezes Głównego Urzędu Miar przedstawia następujące stanowisko: 1) co do zarzutu naruszenia art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Protokół kontroli dokładnie określa czynności dokonane przez kontrolujących. Przedstawiciel Skarżącego podpisał ten protokół, nie zgłaszając żadnych zastrzeżeń. Zarówno w toku dalszego postępowania, jak i w skardze do Sądu, Spółka nie podaje konkretnie, które właściwie czynności kwestionuje i dlaczego. W tej sytuacji nie można odnieść się rzeczowo do tak ogólnie sformułowanego zarzutu Strony, zwłaszcza że zdaniem Organu administracji wszystkie dokonane w niniejszej sprawie czynności kontrolne były uzasadnione, 2) co do zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 § 1 K.p.a. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów obowiązek określony w tym przepisie spoczywa na organie drugiej instancji w każdym przypadku, gdy oceniany przez niego materiał dowodowy różni się od materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed pierwszą instancją. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca - organ odwoławczy orzekał na podstawie dokumentacji zgromadzonej w postępowaniu przed pierwszą instancją, 3) co do zarzutu naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o towarach paczkowanych W przepisie tym zawarte jest uprawnienie organu administracji do sprawowania nadzoru nad paczkowaniem towarów, a w szczególności kontrola stosowanego przez kontrolowanego systemu kontroli wewnętrznej ilości towaru paczkowanego. Zdaniem Prezesa Głównego Urzędu Miar jest to bardzo szerokie ujęcie zakresu przeprowadzanych kontroli - na zakres ten bowiem składają się wszelkie czynności, które mogą prowadzić do ustalenia, czy towary są właściwie paczkowane przez kontrolowanego i czy jego system kontroli wewnętrznej jest prawidłowy. Zdaniem zaś Organu administracji dokonywanie czynności, kwestionowanych przez Skarżącego, jest wręcz konieczne, aby dokonać takich ustaleń, a więc wywiązać się z obowiązku nałożonego przez ustawę na organy administracji miar. Można zgodzić się ze Skarżącym, iż sformułowanie zakresu czynności, zawarte w upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli, nie jest zbyt precyzyjne - punkt 1 bowiem tego upoważnienia powinien się kończyć zwrotem np. "w tym dokonanie czynności, o których mowa w pkt 2 - 4". Mankament ten nie może jednak wpływać na sposób rozumienia przepisów ogólnie obowiązujących, 4) zważywszy na aspekty sprawy, omówione w pkt 1 - 3, również zarzutu naruszenia art.8 K.p.a. nie można uznać za uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela wykładnią art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o towarach paczkowanych z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. Nr 128 poz. 1409) dokonaną przez Prezesa Głównego Urzędu Miar. Z treści ww. artykułu wynika jednoznacznie, iż nadzorowi organów administracji miar podlega w szczególności stosowany przez paczkującego system kontroli wewnętrznej ilości towaru paczkowanego. Ustawa o towarach paczkowanych nie zawiera definicji "systemu kontroli wewnętrznej ilości towaru paczkowanego". Jak słusznie zauważył organ zastosowanie wykładni językowej prowadzi do wniosku, iż jest to zespół środków organizujących i procesów metrologicznych służących do kontrolowania przez paczkującego partii towarów paczkowanych. Wśród procesów metrologicznych znaczące, a nawet pierwszoplanowe miejsce zajmują wagi służące do prawidłowego ustalenia odpowiedniej gramatury towaru jednostkowego. Tak więc w ramach kontroli można sprawdzić, czy wagi stosowane w systemie kontroli wewnętrznej ilości towaru paczkowanego spełniają wymagania metrologiczne, posiadają odpowiednią legalizację - świadectwo legalizacyjne. Jednak zarzuty zarówno skargi jak i odwołania dotyczyły kontroli wag nie używanych w systemie kontroli wewnętrznej towarów paczkowanych. Jak podkreśliła skarżąca w odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2007 r. ([...]) organ badał wagę nr [...] i Nr [...] wagi te nie były używane do odmierzenia porcji towaru w procesie paczkowania. W ocenie skarżącej czas poświęcony na ich kontrolę winien był być odliczony od czasu kontroli określonego w protokole, który to czas był podstawą naliczenia kary opłaty za kontrolę doraźną. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie Organ zarówno pierwszej jak i drugiej instancji dopuścił się naruszenia art. 7, 77 Kpa. poprzez nie ustalenie stanu faktycznego sprawy. Dyrektor Okręgowego Urzędu Miar wydając decyzję z [...] lipca 2007 r. nie zastosował się do wytycznych Prezesa Głównego Urzędu Miar zawartych w decyzji z [...] marca 2007 r., w których to organ odwoławczy wyraźnie wskazał, że należy wyjaśnić, czy wszystkie czynności wykonywane w toku kontroli były związane z kontrolą towarów paczkowanych, bowiem od tych ustaleń będzie zależała wysokość. Organ pierwszej instancji mimo wyżej przytoczonych wskazań nie przeprowadził w tym zakresie, żadnego postępowania dowodowego, a jedynie w decyzji w sposób autorytarny stwierdził, że "czynności urzędowe wymienione w pkt 2 - 4 dotyczyły wyłącznie przyrządów pomiarowych znajdujących się u kontrolowanego przy pomocy, których kontrolowany kontrolował partię towarów paczkowanych i dopuszczał je do obrotu". W ocenie Sądu stwierdzenie to nie jest wykonaniem wytycznych organu drugiej instancji i nie może być uznane za prawidłowe ustalenie stanu faktycznego zwłaszcza, że skarżący kwestionuje czas kontroli, a także podnosi, że dwie wagi nie były używane w systemie kontroli wewnętrznej towarów paczkowanych. Biorąc powyższe pod rozwagę należy uznać, iż zarzuty skargi dotyczące naruszenia 7, 77 Kpa są słuszne, gdyż organ zarówno I jak i II instancji nie ustalił w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy - czasu kontroli od którego zależał wymiar opłaty za kontrolę doraźną. Powyższe uchybienia w ocenie Sądu mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego decyzje obu instancji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. zostały uchylone. O niewykonalności orzeczono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. a o kosztach w oparciu o art. 200 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien ustalić, czy wagi o których mowa w odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2007 r. były stosowane w systemie kontroli wewnętrznej towarów paczkowanych, a jeżeli nie to od czasu kontroli 5 h 15 min odjąć czas poświęcony na kontrolę powyższych wag i w oparciu o tak ustalony czas wyliczyć stosowną opłatę.