VI SA/Wa 2146/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2011 r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej też Urząd Patentowy RP) decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], działając w oparciu o art. 102 ust.1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm.) - dalej p.w.p. oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p., po rozpoznaniu wniosku M.J. unieważnił prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Zaczep siatki rurowego słupka ogrodzeniowego" nr [...]; udzielone na rzecz M.M. (dalej także jako uprawniony, skarżący) oraz przyznał M.J. kwotę 2.600 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotowa decyzja UP RP została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] września 2005 r. M.N. złożył do Urzędu Patentowego RP wniosek o udzielenie prawa ochronnego na wzór przemysłowy pt. "Zaczep siatki rurowego słupka ogrodzeniowego". Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. organ udzielił prawa ochronnego na powyższy wzór przemysłowy, a decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., dokonano zmiany uprawnionego na M.M.. Pismem z dnia [...] lipca 2009 r. M.J. (dalej również jako wnioskodawca, uczestnik postępowania), wystąpił o unieważnienie powyższego prawa ochronnego, jako podstawę prawną swojego wniosku wskazując art. 102, art. 103 i art. 104 p.w.p. Wnioskodawca zarzucił brak nowości, jak i cechy indywidualnego charakteru spornego wzoru w dacie jego zgłoszenia do ochrony, a swój interes prawny wywiódł z naruszenia praw osobistych i majątkowych, upatrując powyższego w [...]. W odpowiedzi, uprawniony podniósł, że porównywane wzory mimo, iż są przeznaczone do tego samego celu, to różnią się na tyle, iż można uznać, że sporny wzór posiada nie tylko cechę nowości, ale także cechę indywidualnego charakteru. W odniesieniu do zarzutów, iż względy techniczne i funkcjonalne wykluczają inną postać zaczepów, skarżący podniósł, że twierdzenie takie nie jest zgodne z prawdą, gdyż znane są ze stanu techniki inne rozwiązania konstrukcyjne umożliwiające [...]. Jego zdaniem, wnioskodawca nie udowodnił, że przeciwstawiony wzór użytkowy jest wprowadzany przez niego do obrotu, co przy jednoczesnym braku w ofercie towarowej wzoru przemysłowego wykonywanego według spornego prawa [...] podważa rzeczywisty interes prawny wnioskodawcy. Zdaniem organu, wnioskodawca wykazał, iż posiada interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji udzielonego na wzór przemysłowy pt. "Zaczep siatki rurowego słupka ogrodzeniowego" [...], bowiem może ono wchodzić w zakres kolizyjny z jego prawem do wzoru użytkowego [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Urząd Patentowy RP wskazał, iż sporny "Zaczep siatki rurowego słupka ogrodzeniowego" został określony jako [...]. W oparciu o poniższy materiał dowodowy: - faktury VAT wystawione przez wnioskodawcę, - zaświadczenia o wpisie do ewidencji prowadzenia działalności gospodarczej uczestnika - wydruki stron internetowych na okoliczność prowadzenia działalności przez strony sporu, - tłumaczenie Patentu amerykańskiego [...]wraz z rysunkami tego patentu, - umowę przeniesienia prawa do zgłoszenia wzoru użytkowego [...], - oświadczenie do umowy o przeniesienie prawa do zgłoszenia wzoru użytkowego [...], - opis ochronny wzoru użytkowego [...]. Urząd Patentowy RP uznał, iż sporny wzór przemysłowy nie posiada cechy indywidualnego charakteru w rozumieniu art. 104 p.w.p., zgodnie z którym wzór przemysłowy odznacza się indywidualnym charakterem, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się jego pierwszeństwo. Powyższe stanowisko - jak wywiódł organ - wynika z faktu, iż ogólne wrażenie jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku (za takiego organ uznał osoby zawodowo zajmujące się ustawianiem i budowaniem ogrodzeń jak również architektów i projektantów zajmujących się zagospodarowaniem przestrzeni urbanistycznych) nie różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór [...] oraz przez ogólne wrażenie wywołane na nim przez patent amerykański [...], które to zostały publicznie udostępnione przed datą, według której oznacza się jego pierwszeństwo ([...] września 2005 r.). Organ wyjaśnił ponadto, iż cechy wzoru spornego przedstawiają niczym nie wyróżniające się od przedstawionych w materiale dowodowym zaczepów wzoru użytkowego [...] oraz od patentu amerykańskiego [...]. Tym samym postać spornego wzoru stanowi w dosyć dużym zakresie, kalkę upublicznionych wcześniej [...], przez co nie posiada indywidualnego charakteru. Zorientowany użytkownik może utożsamić sporny wzór z rozwiązaniami estetyczno - technicznymi znanymi mu z publikacji zarówno krajowego jak i zagranicznego Urzędu Patentowego RP. Według ustaleń organu, dokonanych na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy oraz faktów znanych organowi z urzędu, przeciwstawiony wzór użytkowy [...] został zgłoszony w dniu [...] marca 2004 r. zaś publikacja o jego zgłoszeniu miała miejsce w Biuletynie Urzędu Patentowego nr [...] w dniu [...] września 2005 r., a więc kilkanaście dni przed zgłoszeniem spornego prawa. Poza powyższym, organ argumentował, że wnioskodawca wskazał na zarejestrowany patent amerykański [...], który został opatentowany ponad 74 lata przed zgłoszeniem spornego wzoru. Tym samym Urząd Patentowy RP uznał, iż doszło do upublicznienia podobnych rozwiązań nie tylko technicznych, ale przede wszystkim podobnych wizualnie do spornego wzoru przed dniem zgłoszenia wzoru przemysłowego nr [...]. Abstrahując od powyższego wskazano, iż cechami wspólnymi zarówno spornego wzoru przemysłowego [...] jak i przeciwstawionego mu wzoru użytkowego [...] oraz patentu amerykańskiego [...], wywołującymi tzw. ogólne wrażenie, jest charakterystyczny podłużny kształt [...] i, [...]. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący M.M zarzucił decyzji z dnia [...] marca 2011 r. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: - nie rozpatrzenie zarzutów braku interesu prawnego, - błędną analizę, - błędne ustalenie stanu faktycznego, - błędną ocenę swobody twórczej i indywidualnego charakteru zarejestrowanego wzoru w odniesieniu art. 102 ust. 1 i art. 104 p.w.p. oraz do art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa. Wskazując na ww. zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż organ błędnie zbadał interes prawny wnioskodawcy, gdyż nie posiadał on prawa do przeciwstawionego wzoru [...] w dniu złożenia wniosku o unieważnienie spornego wzoru [...]-[...] lipca 2009 r. Uczestnik postępowania nabył uprawnienie do znaku [...]z dniem [...] sierpnia 2009 r., zatem wywodził on roszczenia z prawa, którego nie posiadał w dacie składania wniosku. Podjęcie roszczeń, jak wskazał skarżący, w sytuacji braku prawa było niezgodne z obowiązującymi regulacjami i orzecznictwem. Zdaniem skarżącego, wykonanie wyrobu według wzoru przemysłowego [...] wymaga innej technologii wykonania, niż wzory wskazane w patencie [...] i wzorze użytkowym [...], które pomimo podobnego kształtu samego [...] są innymi wyrobami wykonywanymi według innej technologii. Dla zorientowanego użytkownika przedmiotowe wyroby posiadają indywidualny charakter. Tymczasem, błędna analiza dokumentów dokonana przez organ nie uwzględniła wyjaśnień skarżącego, wskazujących na szczególną postać przedmiotu prawa [...]. Wszystkie dywagacje organu w kwestii swobody twórczej i indywidualnego charakteru wzoru wskazują na błędne odczytanie postaci wzoru i jego przeznaczenia oraz brak rzeczywistej oceny zorientowanego użytkownika. W dalszej części skargi, skarżący wskazał, iż zgodnie z obowiązującym prawem, wzór przemysłowy oceniany jest jako całość. W decyzji z dnia [...] marca 2011 r. organ ocenił [...] nie biorąc pod uwagę całkowitej postaci i jego przeznaczenia, jak również błędnie ocenił zakres swobody twórczej przy opracowywaniu przedmiotowej postaci wzoru, bowiem niewątpliwie przy wykonywaniu [...] ograniczony jest zakres swobody twórczej wynikający z ukształtowania [...] jak i samego [...] oraz wymogów stawianych tym wyrobom. [...]. Wymagania zewnętrzne narzucają prosty kształt wyrobu, ograniczają zakres swobody twórczej wzoru, który powinien mieć prostą konstrukcję, łatwą w użyciu i nie podwyższającą kosztu wyrobu, stosowanego masowo zwłaszcza przy osłonach dróg. Zgodnie z doktryną, nawet stosunkowo małe różnice są zauważalne przez zorientowanego użytkownika dla wzorów, które muszą uwzględniać wymagania dotyczące jego postaci, gdzie zakres swobody twórczej jest znacznie mniejszy niż w przypadku wzorów spełniających swoją postacią względy estetyczne. Organ błędnie analizując przedmiot prawa z rejestracji jako całkowicie inny niż wzór i przeznaczony do innego celu nie dokonał analizy z punktu widzenia zorientowanego użytkownika. Odpowiadając na skargę, Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do przedstawionych powyżej zarzutów, organ uznał je za bezzasadne, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wskazując ponadto, że zarzuty rzekomego naruszenia przepisów proceduralnych (art. 7, 77 § 1, 107 § 3 kpa) nie znalazły odzwierciedlenia w treści skargi, a jedynie zostały powołane w jej petitum. Tym samym, zdaniem organu, skarżący nie uzasadniając na czym miałoby polegać naruszenie powyższych przepisów, dał wyraz temu, iż nie zostały one faktycznie naruszone, a ich powołanie miało jedynie charakter pro forma. Organ wyjaśnił także, że w niniejszej sprawie nie pozostawia wątpliwości Urzędu Patentowego RP fakt, że wnioskodawca w dniu wydawania zaskarżonej decyzji posiadał interes prawny w żądaniu unieważnienia prawa na wzór przemysłowy nr [...]. W podobnym tonie Urząd Patentowy RP odniósł się do zarzutu naruszenia przepisów materialno-prawnych unormowanych w art. 102 ust. 1 w związku z art. 104 p.w.p., wskazując iż forma spornego wzoru jest na tyle prosta, iż nie nadaje mu cech nowości czy indywidualnego charakteru. Wzornictwo przemysłowe, bowiem winno się charakteryzować nadawaniem przedmiotom (np. użytkowemu zaczepowi siatki) nowego i indywidualnego charakteru, poprzez ukształtowanie linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę, materiał lub ornamentację (art. 102 ust. 1 p.w.p.). W przedmiotowej sprawie wzór przemysłowy różni się (od wzoru przeciwstawionego) jedynie nieistotnymi szczegółami, takimi jak kąt rozchylenia dłuższych boków zaczepów (zawiesi), długością i szerokością zaczepów, czy też promieniem zakończenia wolnego końca. Powyższe świadczy zatem, o braku indywidualnego charakteru spornego wzoru oraz o jego nadmiernej prostocie, a tym samym o niespełnieniu ustawowych przesłanek unormowanych w art. 102 ust. 1 w zw. z art. 104 p.w.p. koniecznych do uzyskania prawa z rejestracji na wzór przemysłowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna bowiem zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego z dnia [...] marca 2011 r. unieważniająca prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Zaczep siatki rurowego słupka ogrodzeniowego" [...]nie narusza prawa. Zgodnie z art. 89 ust. 1 p.w.p. w związku z art. 117 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej prawo z rejestracji na wzór przemysłowy może być unieważnione w całości lub części na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeśli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa. Jak słusznie zauważy Urząd Patentowy do ustalenia istnienia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego uzależnione jest dalsze postępowanie w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na wzór przemysłowy. Zgodnie z ogólną regułą zawartą w przepisie art. 256 ust. 1 p.w.p., do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym RP stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Na wstępie należy rozważyć, czy uczestnik miał interes prawny w żądaniu unieważnienia prawa ochronnego na wzór przemysłowy, który jest przedmiotem niniejszego postępępowania. Przepisy ustawy - Prawo własności przemysłowej nie definiują na własny użytek pojęcia interesu prawnego i dlatego w postępowaniu spornym dotyczącym unieważnienia patentu w tym zakresie ma wprost zastosowanie przepis art. 28 k.p.a., według którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Wynika z tego, że nie ma żadnych prawnych przesłanek, aby na podstawie ustawy - Prawo własności przemysłowej pojęciu interesu prawnego przypisywać, dla potrzeb postępowania administracyjnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej, odmienną treść niż ma ono na gruncie kodeksu postępowania administracyjnego (tak również: Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (w:) wyroku z 17 lipca 2003 r., sygn. akt II SA 1165/02, Wokanda 2004/3/31). Jedyną przesłanką uzyskania przez dany podmiot statusu strony postępowania administracyjnego jest to, czy legitymuje się on interesem prawnym lub obowiązkiem, ze względu na który żąda czynności organu lub którego dotyczy postępowanie. Pojęcie interes prawny, użyte w przepisie art. 28 k.p.a., rozumiane w bezpośrednim znaczeniu tego pojęcia, oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Interes prawny, w rozumieniu omawianego przepisu k.p.a., to interes oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. O istnieniu interesu prawnego decydują w myśl ugruntowanych poglądów orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści (zob.: wyrok NSA w Warszawie z 26 listopada 1998 r., sygn. akt II SA 1390/98). Również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 października 1998 r., sygn. akt II SA 1104/98, NSA przyjął, iż pojęcie strony może być wyprowadzone tylko z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza więc ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Od tak pojmowanego interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji (tak również: (w.) wyr. NSA w Warszawie z 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83, niepubl.). Niewątpliwie szczególnymi cechami interesu prawnego jest po pierwsze bezpośredniość związku między sytuacją danego podmiotu a wspomnianą normą prawa administracyjnego, na której budowany jest interes prawny. Oznacza to, że interes prawny mają tylko te z podmiotów, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Drugą szczególną cechą interesu prawnego jest jego realność, interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny (podobnie (w:) wyroku NSA w Warszawie z 19 marca 2002 r., sygn. akt IV SA 1132/00 oraz cyt. tam orzecznictwo i literatura). Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga więc ustalenia owego związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego. Zdaniem Sądu norma prawna nie musi przyznawać podmiotowi wywodzącemu z niej swój interes prawny konkretnych uprawnień lub obowiązków, bo wtedy interes prawny przekształciłby się w roszczenie prawne lub publiczne prawo podmiotowe. Wystarczy, że daje możliwość ochrony w sformalizowanym postępowaniu i powoduje, że podmiot, którego sfery prawnej bezpośrednio dotyczy, może skutecznie domagać się wydania orzeczenia administracyjnego (zob.: J. Zimmermann (w:) glosie do wyroku NSA w Warszawie z 2 lutego 1996 r., sygn. akt IV SA 846/95, OSP z 1997 r., nr 4, poz. 83). Niewątpliwie interes prawny to związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegający na tym, że akt stosowania normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (tak np. M. Bogusz "Zaskarżanie decyzji administracyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego'", Warszawa 1997, s. 18 i nast.). Interes prawny dotyczy zatem szeroko rozumianej sytuacji podmiotu prawa, wyznaczonej normami prawnymi różnego rodzaju, z których wynikają jego uprawnienia, obowiązki, korzyści, czy też wolności prawnie chronione. W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca (obecnie uczestnik postępowania) swój interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Zaczep siatki rurowego słupka ogrodzeniowego" wywodzi z zakresu kolizji z jego prawem do wzoru użytkowego [...]. W ocenie skarżącego uczestnik postępowania w dacie złożenia wniosku nie miał interesu prawnego w żądaniu unieważnienia przedmiotowego wzoru przemysłowego, gdyż nie był uprawnionym z kolizyjnego wzoru użytkowego [...], uczestnik postępowania nabył uprawnienie do znaku [...] z dniem [...] sierpnia 2009 r. W ocenie Sądu, decydujące dla rozstrzygnięcia jest brzmienie przepisu art. 12 ust. 1 i 2 p.w.p., który stanowi, że prawo ochronne na wzór przemysłowy i użytkowy jest zbywalne i podlega dziedziczeniu. Przepis ten wprowadza generalną zasadę zbywalności prawa ochronnego na wzór przemysłowy i użytkowy. Podstawą rozporządzenia prawem ochronnym mogą być przede wszystkim umowa sprzedaży zamiany i darowizny. Należy jednak podkreślić, że umowa przeniesienia prawa ochronnego wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności. Jak wynika z akt administracyjnych, uczestnik postępowania pan M.J. nabył prawa do wzoru użytkowego [...] z dniem [...] marca 2004 r. od Pana M.S. (k. 53 i 54 a/a – umowa o przekazanie prawa do zgłoszenia w Urzędzie Patentowym). W dniu [...] lipca 2009 r. uczestnik złożył powyższą umowę wraz z wnioskiem o dokonanie zmiany uprawnionego w rejestrze wzorów użytkowych. Decyzją administracyjną z dnia [...] sierpnia 2009 r. Urząd Patentowy wpisał Pana M.J. jako uprawnionego do wzoru użytkowego [...]. Zgodnie z art. 229 ust. 2 p.w.p. zobowiązuje Urząd Patentowy RP do merytorycznej oceny dokumentów mających uzasadniać wydanie decyzji o dokonaniu wpisu do rejestru, a zatem Urząd jest zobligowany do odmowy dokonania wpisu w sytuacji, gdyby dokument będący jego podstawą budził wątpliwości. Postępowanie w przedmiocie unieważnienia wzoru przemysłowego jest postępowaniem spornym, w czasie którego bada się przesłanki rejestrowalności wzoru przemysłowego, a nie kontroluje postępowanie rejestracyjne, gdyż nie jest to postępowanie prowadzone w trybie nadzorczym. W tym miejscu należy podkreślić, że wpis w rejestrze wzorów użytkowych dotyczący zmiany uprawnionego ma charakter deklaratoryjny, a więc odzwierciedla zaistniały stan rzeczy. W ocenie Sądu do zbycia uprawnień z kolizyjnego wzoru użytkowego doszło zgodnie z art. 12 p.w.p. w dacie zawarcia umowy między Panem M.S. a Panem M.J. w roku 2004 r. tak więc w dacie złożenia wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji przedmiotowego wzoru przemysłowego "Zaczep siatki rurowego słupka ogrodzeniowego" Pan M.J. legitymował się interesem prawnym, który wywodził z uprawnienia do kolizyjnego wzoru użytkowego [...] Tak więc w tym zakresie zarzuty skargi okazały się bezzasadne. Uczestnik postępowania wystąpiło o unieważnienie powyższego prawa ochronnego wskazując jako podstawę swojego żądania art. 100, 103 i 104 p.w.p. Uczestnik (wcześniej wnioskodawca) zarzucił brak nowości, jak i cech indywidualnego charakteru spornego wzoru, na dowód czego załączył: 1. Faktury VAT wystawione przez M.J. (k. 28 do 45 i 78 do 81) a/a 2. Zaświadczenia o wpisie do ewidencji prowadzenia działalności gospodarczej M.J. (k. 82 do 84) a/a 3. Wydruki stron internetowych na okoliczność prowadzenia działalności przez strony sporu (k. 72 do 77) a/a 4. Tłumaczenie Patentu amerykańskiego [...] wraz z rysunkami tego patentu (k. 106 do 111 i k. 88) a/a 5. Umowa przeniesienia prawa do zgłoszenia wzoru użytkowego [...] (k. 114) a/a 6. Oświadczenie do umowy o przeniesienie prawa do zgłoszenia wzoru użytkowego [...] (k. 115) a/a 7. Opis ochronny wzoru użytkowego [...] (k. 2 do 7) a/a. Przedmiotowy wzór przemysłowy "Zaczep siatki rurowego słupka ogrodzeniowego" został unieważniony przez Urząd Patentowy na podstawie art. 102 ust. 1 w zw. z art. 104 p.w.p. Zgodnie z art. 102 ust. 1 p.w.p wskazuje, że wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację. Jak wynika z podanej definicji normatywnej wzoru przemysłowego, jego istotą jest postać zewnętrzna produktu lub te jego części czy cechy, które są postrzegane wzrokowo (podobnie: Ewa Nowińska (w) E. Nowińska, U. Prominska, M. du Vall Prawo własności przemysłowej, Przepisy i omówienie LexisNexis, W-wa 2003 str. 88, A. Kisielewicz Prawo własności przemysłowej w zarysie, Przemyśl 2008, str. 41). Zasadniczą i wymagającą podkreślenia zasadą jest, że podlegający rejestracji wzór przemysłowy musi być nowy i mieć indywidualny charakter. Każdy wytwór może być uznany za wzór przemysłowy, jeżeli jest wytworem nowym i posiada indywidualny charakter. Zgodnie natomiast z art. 107 ust. 1 pkt 1 p.w.p. wzór przemysłowy nie obejmuje cech wytworu, które są uwarunkowane wyłącznie ich funkcjami technicznymi. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu Urząd Patentowy wskazał w sposób prawidłowy, że przedmiotowy wzór przemysłowy nie posiada cechy indywidualnego charakteru, oceny swej organ dokonał przez pryzmat zorientowanego użytkownika, którym jest osoba, w sposób stały używa danego produktu, nie jest to więc ani przeciętny konsument, ani przeciętny fachowiec, wystarczy aby to była osoba, która ma wystarczający zasób wiedzy ogólnej, by ocenić wzór. Zorientowany użytkownik jest także bardziej przenikliwy i ma lepszą znajomość przedmiotu niż zwykły użytkownik, gdyż zorientowany użytkownik posiada wystarczający zasób wiedzy ogólnej np. stale używa danego produktu (J. Sieńczyło – Chlabicz Prawo własności intelektualnej Warszawa 2009 s. 383). Biorąc powyższe pod rozwagę Urząd Patentowy słusznie przyjął, że miarodajnym zorientowanym użytkownikiem w przypadku [...] będzie osoba zawodowo zajmująca się ustawieniem i budową ogrodzeń. Zgodnie z art. 104. 1. p.w.p. wzór przemysłowy odznacza się indywidualnym charakterem, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą według której oznacza się pierwszeństwo. Przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego bierze się pod uwagę zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru. Przy ustalaniu, czy warunek [posiadania przez postać wytworu oryginalnego-indywidualnego charakteru] jest spełniony, należy dokonać porównania z ujawnionymi wzorami wcześniejszymi. Inaczej jednak, niż przy ustaleniu cechy nowości, dokonując oceny nie ogniskujemy się na różnicy między konkretnymi właściwościami porównywanych wzorów. Zasadnicze znaczenie ma w tym przypadku fakt, iż porównywane wzory muszą wywoływać na użytkowniku różne wrażenie ogólne, a zatem różnice między wzorami weryfikowane są z poziomu ogólnego wrażenia, jakie wywołuje wzór. Zakres swobody twórczej w przypadku zaczepu siatki ogrodzeniowej (zawieszenia, zamocowania) jest stosunkowo szeroki determinowany jedynie cechami użytkowymi. Jak słusznie zauważył organ [...] powinien nadawać się do połączenia [...]. W tym miejscu należy wskazać, że zarówno wzór użytkowy [...] został zgłoszony w dniu [...] marca 2004 r., zaś publikacja o jego zgłoszeniu miała miejsce w Biuletynie Urzędu Patentowego nr [...] w dniu [...] września 2005 r., a więc przed zgłoszeniem spornego wzoru. Natomiast przeciwstawiony patent został opublikowany ponad 74 lata temu, co świadczy o braku nowości przedmiotowego wzoru przemysłowego. W zaskarżonej decyzji organ zamieścił zarówno rysunek przedmiotowego wzoru przemysłowego jak i przeciwstawionego mu wzoru użytkowego i patentu. Dokonał ich analizy a następnie słusznie zauważył, że ogólne wrażenie jakie powyższe wzory i patent wywołują na zorientowanym odbiorcy sprowadza się do charakterystycznych podłużnych kształtów [...]. Urząd Patentowy słusznie również wskazał postać spornego wzoru stanowi w dużej mierze kalkę przeciwstawionego wzoru i patentu. Jak słusznie zauważył NSA w wyroku z dnia 19 października 2010 r. sygn. akt II GSK 932/09 o indywidualnym charakterze wzoru przemysłowego nie decydują jego detale (cechy nieistotne), lecz te istotne cechy produktu, które decydują o innej, charakterystycznej całości. Można też powiedzieć, że o tym czy wzór przemysłowy posiada indywidualny charakter, decyduje postrzeganie (odbiór) określonego wytworu jako całości odróżniającej go poprzez właściwe mu wiodące cechy od innych wzorów. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że Urząd Patentowy słusznie przyjął, że przedmiotowy wzór przemysłowy nie ma indywidualnego charakteru, gdyż zachodzi ogólne wrażenie podobieństwa z przeciwstawionym wzorem użytkowym i patentem. Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.