VI SA/Wa 215/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2009 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata Z. T. [...] tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 309,80 (trzysta dziewięć 80/100) złotych, w tym: kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem opłaty i kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem 22% podatku od towarów i usług oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych tytułem innych udokumentowanych wydatków pełnomocnika. Decyzją z [...] grudnia 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. z [...] lipca 2008 r. nr [...] cofającą M. F. pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej. Rozstrzygnięcie obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: Organ I instancji wszczął postępowania administracyjne w sprawie cofnięcia M. F. pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej z tego powodu, że w toku postępowania administracyjnego dotyczącego dopuszczenia strony jako funkcjonariusza straży ochrony kolei do wykonywania zadań z bronią palną, uzyskał ostateczne orzeczenie lekarskie stwierdzające, iż strona należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) i w związku z tym nie posiada zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią. W takiej sytuacji, w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ policji cofa pozwolenie na broń. Posiadacz pozwolenia na broń, który nie posiada zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią, nie może zachować prawa do broni. Decyzja administracyjna ma charakter związany tj. w takich wypadkach organy policji nie mają prawa wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Komendant Główny Policji wyjaśnił ponadto, iż orzeczenia lekarskie i psychologiczne potwierdzające zdolność do dysponowania bronią palną mogą wydawać, zgodnie z przepisami ustawy oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. z 2000 r., Nr 79, poz. 898), wyłącznie lekarze i psycholodzy upoważnieni do przeprowadzenia badań osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie. Oceniają oni zdolności psychofizyczne do dysponowania bronią (art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji) na podstawie przeprowadzonych badań, a jej wyrazem są wydane przez nich orzeczenia. Orzeczenie lekarskie i psychologiczne nie zawierają uzasadnienia wskazującego z powodu jakich konkretnie schorzeń czy też zaburzeń osoba poddana badaniu nie posiada zdolności do dysponowania bronią, jest to bowiem objęte tajemnicą lekarską. Ostateczne orzeczenie lekarskie czy też psychologiczne wiąże organy policji w zakresie ustalenia przesłanek faktycznych i prawnych odmowy wydania lub cofnięcia pozwolenia. Nie podlegają one dalszej weryfikacji. Dlatego też wniosek strony, aby jej badanie przeprowadziła jakaś niezależna komisja, składająca się z biegłych sądowych nie mógł zostać uwzględniony. Także orzeczenie dotyczące zdolności strony do wykonywania zadań funkcjonariusza kolei nie spełnia powyższych warunków, dlatego nie mogło zostać uznane za tożsame z orzeczeniami wymaganymi przepisami ustawy o broni i amunicji. Wobec tego, że orzeczenie lekarskie nr [...] z [...] kwietnia 2008 r. stwierdza, że M. F. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ust. 1 pkt 2-4, organy policji były zobowiązane do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej. Zostało ono wydane w innym postępowaniu, a w niniejszym stało się dowodem. Jest to zgodne z prawem, albowiem okoliczność, iż strona nie posiada zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią skutkuje cofnięciem pozwolenia na wszelkie rodzaje broni, bez względu na cel jej posiadania, jakie uzyskała dana osoba. W przypadku strony orzeczenie lekarskie przesądziło o odmowie dopuszczenia strony do dysponowania bronią jej pracodawcy oraz cofnięciu pozwolenia na broń własną do ochrony osobistej. Organ II instancji korzystając ze swych uprawnień reformacyjnych odrzucił drugą z podstaw cofnięcia pozwolenia na broń. Wiązanie obawy użycia przez stronę broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego z wykroczeniem popełnionym w 2006 r. narusza dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy oraz art. 7, 77 i 80 kpa. Organ nie podjął żadnych czynności wyjaśniających stanowiących przedmiot zdarzenia. Skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2008 r. złożył M. F. wnosząc o jej uchylenie wobec naruszenia norm prawa, przeprowadzenie badan przez niezależną Komisję biegłych sądowych w zakresie ustalenia zdolności fizycznych i psychofizycznych do dysponowania bronią. Skarżący podniósł, iż wobec niego nie znajduje zastosowania art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny policji wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skarżącego, Komendant Główny Policji wydał właściwe rozstrzygnięcie. Poczynione przez niego ustalenia są prawidłowe i wyczerpujące. Znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym. Wyjaśnione zostały wszystkie istotne okoliczności mające wpływ na wynik sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącego, zgodzić się należy z organem, że należy on do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i w związku z tym nie posiada zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią. W takiej sytuacji właściwy organ policji, stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, cofa pozwolenie na broń. Posiadacz pozwolenia na broń, który takiej zdolności nie posiada nie może zachować prawa do broni. Cofnięcie jest obligatoryjne. Taki obowiązek ustalił ustawodawca. Jego wolą jest, by bronią nie mogły dysponować osoby, które nie posiadają do tego zdolności. Nie jest wystarczające pozytywne orzeczenie psychologiczne. Ustawodawca wymaga, aby oba orzeczenia rozstrzygające o zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią były pozytywne. Wobec tego, że skarżący tego warunku nie spełnił, rozstrzygniecie organu było trafne. Zgodzić się należy Z Komendantem Głównym Policji, że orzeczenie lekarskie i psychologiczne mogą wydawać, zgodnie z przepisami ustawy oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. z 2000 r., Nr 79, poz. 898), wyłącznie lekarze i psycholodzy upoważnieni do przeprowadzenia badań osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie. Oceniają oni zdolności psychofizyczne do dysponowania bronią (art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji) na podstawie przeprowadzonych badań, a jej wyrazem są wydane przez nich orzeczenia. Orzeczenie lekarskie czy też psychologiczne wiążą organy w zakresie ustalenia przesłanek faktycznych i prawnych odmowy wydania lub cofnięcia pozwolenia na broń. Nie podlegają one dalszej weryfikacji przez organy policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń. Nie przewiduje jej ustawodawca. Okoliczność dotycząca psychofizycznej zdolności skarżącego do posiadania broni została udowodniona przez organ w sposób prawem określony tj. ostatecznym orzeczeniem lekarskim stwierdzającym, że skarżący nie powinien dysponować bronią ponieważ należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Wbrew twierdzeniom skarżącego organy dochowały wszystkich procedur administracyjnych i zasad postępowania. Skarżący został powiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego ze wskazaniem jego podstawy prawnej i faktycznej oraz o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. M. F. ze swych uprawnień nie skorzystał. Mając powyższe na uwadze, z braku uzasadnionych podstaw, Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił