VI SA/Wa 215/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych odwołania postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Główny Inspektor Farmaceutyczny postanowieniem z [...] listopada 2016 r. nr [...], utrzymał w mocy swoje wcześniejszej postanowienie z [...] września 2016 r., wydane na skutek wniosku "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] – skarżącej w niniejszej sprawie spółki, o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z [...] marca 2016 r. cofającej zezwolenie na prowadzenie punktu aptecznego. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z wnioskiem o wstrzymanie jego wykonania. W uzasadnieniu złożonego wniosku wskazała, że z uwagi na wysokie prawdopodobieństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, zachodzi konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem Sądu z [...] kwietnia 2017 r. wezwano skarżącą do wyjaśnienia, czy wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia z [...] listopada 2016 r., czy też decyzji z [...] marca 2016 r. dotyczącej cofnięcia zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego. Zakreślono spółce termin 7 dni, pod rygorem uznania, że wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy ww. postanowienia. W piśmie z [...] maja 2017 r., które nie zostało podpisane, skarżąca spółka wskazała, że wnosi o wstrzymanie ww. postanowienia, o którym mowa w piśmie Sądu z [...] kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718; dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] listopada 2016 r. dotyczące odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych odwołania. W ocenie Sądu, powyższe postanowienie ze względu na jego naturę nie nadaje się do wykonania ani nie wymaga takiego wykonania. Nie każdy bowiem akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.). Postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych odwołania nie przyznaje stronie żadnych uprawnień ani nie nakłada na nią żadnych obowiązków podlegających wykonaniu. Postanowienie to wywołuje jedynie skutki procesowe – stwierdza bowiem brak możliwości usunięcia braków, a co za tym idzie, nadania biegu wniesionemu odwołaniu. Nie można zatem tego postanowienia zaliczyć do kategorii aktów administracyjnych objętych zakresem postępowania o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności administracyjnej, przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a., dotyczy bowiem takich aktów administracyjnych i czynności, których wykonanie może spowodować szkodę lub trudne do odwrócenia skutki (vide: postanowienie NSA z dnia 23 października 2012 r. sygn. II OZ 926/12). W niniejszej sprawie nie może być mowy, by zaskarżone postanowienie wprost mogło powodować skutki przewidziane ww. przepisem. Wprawdzie następczo może ono wywołać negatywne dla skarżącej spółki skutki w postaci braku możliwości wzruszenia decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie punktu aptecznego, jednakże ze swej istoty nie jest postanowieniem kształtującym dla jego adresatów określone nakazy bądź zakazy, przez co nie jest rozstrzygnięciem podlegającym wykonaniu. Jednocześnie należy nadmienić, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania wskazanego postanowienia nie przesądza o losie skargi, która zostanie poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z prawem. W postępowaniu, którego celem jest udzielenie ochrony tymczasowej, nie ocenia się bowiem zgodności z prawem kwestionowanego aktu, a wyłącznie wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.