VI SA/Wa 2150/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie sędzia WSA Dorota Pawłowska, sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia [...] czerwca 2020 r.; 2. zasądza od Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na rzecz skarżącego M. P. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytuł zwrotu kosztów postępowania M. P. (dalej też jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej też jako "Krajowa Rada", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z [...] maja 2017 r.nr [...], utrzymującą w mocy uchwałę Okręgowej Rady [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej też jako "Okręgowa Rada" lub "organ I instancji") z [...] lutego 2017 r. nr [...], odmawiającą dokonania tymczasowego wpisu na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 768/19, uchylił zaskarżoną uchwałę Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z [...] maja 2017 r. i poprzedzającą ją uchwałę Rady [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w G. z [...] lutego 2017 r. Sąd podkreślił, że skoro skarżący oświadczenie o zamiarze świadczenia usługi złożył [...] maja 2016 r., to uznać należy, że z dniem 23 czerwca 2016 r. jego sprawa została milcząco, pozytywnie załatwiona, zgodnie z dyspozycją art. 34 ust. 2 i 7 ustawy o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. z 2016 r., poz. 65 ze zm.) – zwaną dalej "ustawą o zasadach uznawania kwalifikacji" w związku z art. 7 ust. 4 akapit drugi dyrektywy nr 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz. U.UE.L.2005.255.22), zwanej dalej dyrektywą nr 2005/36/WE. Z tą też chwilą, w ocenie Sądu, skarżący nabył uprawnienie, o które się ubiegał i zgodnie z art. 7 ust. 4 akapit piąty dyrektywy nr 2005/36/WE miał prawo wykonywać zawód we wskazanym w oświadczeniu zakresie. Tym samym, zdaniem Sądu, wydanie uchwały odmawiającej wpisu tymczasowego po tej dacie nie znajdowało umocowania w przepisach prawa. Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. skarżący wniósł o wydanie przez Okręgową Radę [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy "w zw. z oświadczeniem o zamiarze świadczenia usług transgranicznych na terytorium Rzeczypospolitej z dnia 22 grudnia 2016 zawodzie: PROJEKTANT BRANŻA INSTALACYJNA (wod.-kan. dla b. drogowej)". W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w związku z prawomocnym wyrokiem sądowym z dnia 7 sierpnia 2019 r. o sygnaturze VI SA/Wa 768/19, w którym orzeczono, iż nabył uprawnienia, o które się starał, wnosi o wydanie stosownego zaświadczenia potwierdzającego fakt, iż mógł świadczyć usługi transgraniczne na terytorium RP zgodnie ze swoim pierwotnym wnioskiem oraz wpisanie go na listę osób mogących świadczyć usługi transgraniczne, czego organ nie dokonał. Okręgowa Rada [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r. odmówiła wydania skarżącemu zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy w związku z oświadczeniem o zamiarze świadczenia usług transgranicznych na terytorium Rzeczypospolitej z dnia 22 grudnia 2016 r. w zawodzie projektant branża instalacyjna (wodno - kanalizacyjna dla branży drogowej). W ocenie organu I instancji zaświadczenie, o którym mowa wart. 217 i następnych ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. Z 2020 r., poz. 256, dalej też jako "k.p.a."), jest urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, wydanym przez właściwy organ na żądanie osoby ubiegającej się o nie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.) lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.). Organ I instancji podkreślił, że stosownie do brzmienia art 218 k.p.a. obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów, wykazu, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami, a będących w posiadaniu organu (zob. wyrok NSA z 28 sierpnia 2013 r., IOSK 605/12, LEX nr 1369011). Tymczasem dane żądane przez wnioskodawcę nie znajdują potwierdzenia w prowadzonym przez [...] Okręgową Izbę Inżynierów Budownictwa rejestrze osób świadczących usług transgraniczne. Skarżący, nie zgadzając się ze stanowiskiem organu I instancji, wniósł zażalenie do Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, która postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...], utrzymała w mocy postanowienie Okręgowej Rady [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2020 r. Krajowa Rada podkreśliła, że w całości przyjmuje za własne stanowisko prawne wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Jej zdaniem, organ I instancji prawidłowo zastosował i uzasadnił brak przesłanek, do wydania zaświadczenia określonych w art. 217 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy uznał przy tym, że skarżący nie zakwestionował faktu braku interesu prawnego oraz podstawy prawnej żądania wydania zaświadczenia. Organ II instancji wywiódł, że w kontekście braku przesłanek z art. 217 § 2 k.p.a. nie mają znaczenia zarzuty dotyczące naruszenia art. 218 k.p.a. ponieważ zastosowanie tego przepisu jest, zgodnie z jego treścią, uzależnione od zaistnienia okoliczności wskazanej w art. 217 § 2 pkt 2. Tylko wtedy, gdy istnieje interes prawny strony, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie nie jest aktem prawotwórczym, nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej a może jedynie potwierdzać stan prawny lub faktyczny określony w posiadanych przez organ dokumentach. Na skutek wydania zaświadczenia nie może powstać nowy stan prawny. W związku z powyższym, poza brakiem interesu prawnego do wydania zaświadczenia, organ nie dysponuje także dokumentami potwierdzającymi fakty albo stan prawny, wynikający z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrami bądź innymi danymi potwierdzającymi żądanie strony. Organ odwoławczy wskazał ponadto na fakt braku w dokumentach organu orzekającego dokumentów potwierdzających zasadność żądania strony. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na postanowienie Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...], skarżący zarzucił rażące naruszenie art. 64 § 2 k.p.a., poprzez rozpatrzenie niepodpisanego podania, rażące naruszenie art. 110 § 2 k.p.a. poprzez pominięcie przez organ I i II instancji faktu, iż sprawa została załatwiona milcząco, rażące naruszenie art. 122f k.p.a. poprzez pominięcie przepisu o wydaniu zaświadczenia o milczącym załatwienie sprawy a zastosowanie z urzędu art. 217 k.p.a., naruszenie art. 39 k.p.a. poprzez wadliwe doręczenie postanowienia organu I instancji, poprzez doręczenie bez pokwitowania odbioru i przyjęcie rozpoczęcia biegu terminu na złożenia zażalenia, rażące naruszenie art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) poprzez działanie abstrahujące od oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku, gdzie stwierdzono ze sprawa skarżącego została rozstrzygnięta milcząco i skarżący nabył uprawnienia, o jakie się ubiegał i mógł wykonywać zawód zgodnie z oświadczeniem. W konsekwencji skarżący wniósł o wystąpienie z sygnalizacją do Krajowego Zjazdu PIIB w związku z nieprawidłowościami dziania KR PIIB, stwierdzenie nieważności postanowienia I i II instancji, zasadzenie na jego rzecz kosztów postępowania, wydanie przez Sąd merytorycznego orzeczenia, powiadomienie Prokuratury o możliwości przerobienia dokumentu urzędowego tj. prawomocnego wyroku WSA, który został doręczony organowi odwoławczemu. Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej "p.p.s.a."). W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że przedmiotowa sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2021 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw w trybie zwykłym. W ramach tej kontroli, tak jak w każdym przypadku sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga M. P. na postanowienie Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2020 r. zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, zarówno Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, wydając zaskarżone postanowienie, jak i Okręgowa Rada [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, wydając postanowienie z dnia [...] czerwca 2020 r., dopuściły się, mogącej mieć zasadniczy wpływ na ostateczny wynik sprawy - obrazy przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 122a, art. 122c i 122f k.p.a. Otóż zgodnie z art. 122a § 1 k.p.a. sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Z kolei w myśl. art. 122c § 1 k.p.a. milczące załatwienie sprawy następuje w dniu następującym po dniu, w którym upływa termin przewidziany do wydania decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie albo wniesienia sprzeciwu. W przypadku gdy organ przed upływem terminu do załatwienia sprawy zawiadomi stronę o braku sprzeciwu, milczące załatwienie sprawy następuje w dniu doręczenia tego zawiadomienia. Przepis art. 122f § 1 k.p.a. przewiduje natomiast, że na wniosek strony organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, wydaje zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy albo odmawia wydania takiego zaświadczenia. Zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy zawiera (art. 122f § 3): oznaczenie organu administracji publicznej i strony lub stron postępowania; datę wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy; powołanie podstawy prawnej; treść rozstrzygnięcia sprawy załatwionej milcząco; datę milczącego załatwienia sprawy; pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia; odpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania zaświadczenia, a jeżeli zaświadczenie zostało wydane w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny. Podkreślenia wymaga, że zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy potwierdza istnienie stanu prawnego, nie zaś stanu faktycznego. Stan prawny potwierdzony zaświadczeniem polega na tym, że z dniem wskazanym w zaświadczeniu organ administracji publicznej załatwił sprawę administracyjną w sposób milczący, uwzględniając w całości żądanie strony. W zaświadczeniu należy bowiem wskazać m.in. treść rozstrzygnięcia sprawy załatwionej milcząco. Treścią rozstrzygnięcia jest treść tożsama z żądaniem strony (ewentualnie treścią doprecyzowaną – art. 122c § 2). Co istotne, nie ma tu zastosowania art. 217 § 2 k.p.a., ponieważ strona, której sprawę załatwiono milcząco, może żądać wydania stosownego zaświadczenia bez konieczności wykazywania swojego interesu prawnego w urzędowym poświadczeniu milczącego załatwienia sprawy ani też wskazywania przepisu prawa, który wymaga urzędowego potwierdzenia, że sprawa została załatwiona milcząco. Organ administracji publicznej nie może zatem odmówić wydania zaświadczenia na tej podstawie, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 217 § 2 k.p.a. Tymczasem, w realiach przedmiotowej sprawy, organy, rozpatrując wniosek skarżącego o wydanie przez Okręgową Radę [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy, w miejsce zastosowania właściwych przepisów, regulujących materię rozpoznawania tego rodzaju wniosków, czyli przepisów z Rozdziału 8a k.p.a., zastosowały wprost przepisy Działu VII k.p.a., podczas, gdy, zgodnie z art. 122f § 5 k.p.a. znajdują one zastosowanie jedynie w zakresie nieuregulowanym w § 1 – 4. Do przepisów działu VII, które stosuje się w postępowaniu o wydanie zaświadczenia, należą: 1) art. 217 § 3, zgodnie z którym zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 7 dni; 2) art. 217 § 4, który stanowi, że zaświadczenie wydaje się w formie dokumentu elektronicznego, opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, jeżeli zażąda tego osoba ubiegająca się o zaświadczenie (Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, Opublikowano: LEX/el. 2021). Skutkiem powyższego, było oparcie odmowy wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy, o przepisy art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 1 k.p.a., które, na gruncie przedmiotowej sprawy, zainicjowanej wnioskiem skarżącego, nie znajdowały zastosowania. Jak już wyżej podkreślono, strona, której sprawę załatwiono milcząco, może żądać wydania stosownego zaświadczenia bez konieczności wykazywania swojego interesu prawnego w urzędowym poświadczeniu milczącego załatwienia sprawy ani też wskazywania przepisu prawa, który wymaga urzędowego potwierdzenia, że sprawa została załatwiona milcząco. Ponadto oczywistym jest, że zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy, wbrew stanowisku organów, w żaden sposób nie dotyczy kwestii potwierdzenia faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy potwierdza, że z dniem wskazanym w zaświadczeniu organ administracji publicznej załatwił sprawę administracyjną w sposób milczący, uwzględniając w całości żądanie strony. Oczywiście warunkiem wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy, jest umocowanie zarówno w przepisie proceduralnym (art. 122a k.p.a.), jak również w odpowiedniej regulacji materialnoprawnej. W przedmiotowej sprawie na właściwe podstawy materialnoprawne, wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 768/19. Sąd wyjaśnił, że oświadczenie skarżącego z 23 maja 2016 r. mogło podlegać weryfikacji w trybie art. 34 ust. 1 ustawy o zasadach uznawania kwalifikacji. Z uwagi jednak na przekroczenie terminu zakreślonego na prowadzenie postępowania w tym przedmiocie, wydanie zaskarżonej uchwały okazało się niedopuszczalne. W art. 34 ust. 2 ustawy o zasadach uznawania kwalifikacji zakreślono bowiem organom termin miesięczny na wydanie decyzji, z możliwością przedłużenia, o którym mowa w art. 34 ust. 3 tej ustawy – do dwóch miesięcy od ustania przeszkody w załatwieniu sprawy. Po upływie tych terminów, jak stanowi art. 34 ust. 7 ustawy o zasadach uznawania kwalifikacji, następuje milcząca zgoda na świadczenie usług. Podobny skutek przewidziano w art. 7 ust. 4 akapit piąty dyrektywy nr 2005/36/WE. I to poprzez pryzmat tych przepisów organy winny rozpatrzeć żądanie skarżącego z dnia [...] czerwca 2020 r. o wydanie przez Okręgową Radę [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy. Zdaniem Sądu, organy, wbrew stanowisku skarżącego, bynajmniej nie posługiwały się przerobionym dokumentem w postaci wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 768/19, ale jedynie nieprawidłowo oceniły jego skutki dla sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia [...] czerwca 2020 r. Organy obu instancji bezzasadnie uznały, że wyrok ten nie kształtuje sytuacji skarżącego, w toku tego postępowania, podczas gdy Sąd, uchylając uchwałę Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z [...] maja 2017 r. i poprzedzającą ją uchwałę Rady [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w G. z [...] lutego 2017 r., wprost wskazał, że to właśnie milczące zakończenie postępowania blokowało możliwość ich podjęcia. Co istotne, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Logicznym jest zatem, że skarżący w takiej sytuacji wystąpił do organu I instancji, na podstawie art. 122f § 1 k.p.a., właśnie z wnioskiem o wydanie mu zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy. Organy jednakże, zamiast rozpoznać ten wniosek na podstawie właściwych przepisów Rozdziału 8a k.p.a. w związku z art. 34 ust. 7 ustawy o zasadach uznawania kwalifikacji i art. 7 ust. 4 akapit piąty dyrektywy nr 2005/36/WE, rozpoznały sprawę w oparciu o przepisy art. 217 § 2 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. oraz art 218 k.p.a., które nie znajdują zastosowania w przedmiotowej sprawie. Stąd tez konieczność uchylenia zarówno zaskarżonego postanowienia, jak i utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji z dnia [...] czerwca 2020 roku (punkt 1 sentencji). W ponownym postępowaniu, organ I instancji rozpozna więc wniosek skarżącego, uwzględniając ocenę Sądu wynikającą z niniejszego wyroku. Jednocześnie, mając na uwadze zarzuty sformułowane w skardze, organ I instancji, załączy do akt czytelny wydruk potwierdzający prawidłowość wysłania przez skarżącego wniosku z dnia [...] czerwca 2020 roku w formie dokumentu elektronicznego, miedzy innymi poprzez udokumentowanie daty otrzymania przez skarżącego urzędowego poświadczenia odbioru. O kosztach postępowania Sąd postanowił natomiast na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a., na które to koszty złożyła się kwota 100 złotych uiszczona przez skarżącego tytułem wpisu sądowego.