VI SA/Wa 2151/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Andrzej Wieczorek P, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2017 r. sprawy ze skargi T. S. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprzedniego pierwszeństwa zgłoszeniu wzoru użytkowego oddala skargę Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej Urzędu, organ) postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...] działając na podstawie art. 245 ust. 1 pkt 1 w związku z ust.3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2013r., poz. 1410 z późn. zm. – dalej p.w.p.) utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] kwietnia 2016r. odmawiające przyznania uprzedniego pierwszeństwa zgłoszeniu wzoru użytkowego pt.: "[...]", oznaczonego numerem [...]. Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] listopada 2015r. do Urzędu wpłynęło zgłoszenie wzoru użytkowego pt.: "[...]". Zgłoszenie zostało zarejestrowane pod numerem [...]. Zgłaszającym był T. S. zamieszkały w [...] (dalej: zgłaszający, skarżący) Urząd postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016r. odmówił przyznania w/w zgłoszeniu uprzedniego pierwszeństwa wynikającego ze zgłoszenia dokonanego w dniu 16 stycznia 2015r. w Urzędzie Własności Przemysłowej w Republice Czeskiej, oznaczonego nr CZ2015-24, z powodu nienadesłania w ciągu 3 miesięcy od daty dokonania zgłoszenia, tj. do dnia 16 lutego 2016r. dowodu pierwszeństwa spełniającego wymogi określone przepisami ustawy prawo własności przemysłowej oraz załącznika nr 2 do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 września 2001r. w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych (Dz.U.Nr 102, poz. 1119 z późn.. zm – dalej: rozporządzenie). Od powyższego postanowienia, zgłaszający złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Urząd Patentowy po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016r. (nr [...]) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ wskazał, na obowiązujące w sprawie przepisy w tym w szczególności na art. 35 p.w.p. oraz pkt 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia a także na fakt, że w okolicznościach faktyczno-prawnych niniejszej sprawy, dowód pierwszeństwa nie został złożony w terminie, co skutkowało wydaniem przez Urząd postanowienia z dnia [...] kwietnia 2016r. o odmowie przyznania zgłoszeniu uprzedniego pierwszeństwa. Wyjaśnił również, że organ nie ma podstawy prawnej do wzywania zgłaszającego do złożenia przedmiotowego dokumentu w trybie uzupełnienia braków, z uwagi na fakt, że termin ten, jest terminem prawa materialnego, co potwierdza orzecznictwo i doktryna. Wyjaśnił także, że w niniejszej sprawie, po upływie 3 miesięcy, od daty dokonania zgłoszenia, na nadesłanie dokumentów pierwszeństwa, zgłaszający stracił prawo do pierwszeństwa wynikającego z wcześniejszego zgłoszenia dokonanego w Republice Czeskiej. Późniejsze przesłanie przez zgłaszającego w dniu 12 maja 2016r. dokumentu pierwszeństwa nie może zostać uwzględnione, bowiem termin na nadesłanie ww. dowodu upłynął w dniu 16 lutego 2016r. Podkreślił przy tym, że w art. 35 p.w.p. ustawodawca jednoznacznie uregulował sytuację dot. późniejszego złożenia dowodu pierwszeństwa wskazując, że późniejsze złożenie dowodu nie skutkuje przyznaniem pierwszeństwa. Urząd Patentowy odnosząc się do podniesionej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy okoliczności, że w dniu otrzymania zawiadomienia od organu, zgłaszający był jedynie w posiadaniu skanu dokumentu pierwszeństwa a następnie niezwłocznie wystąpił do Urzędu Własności Przemysłowej w Czechach o wydanie dokumentu pierwszeństwa wyjaśnił, że wskazana okoliczność nie jest nadzwyczajną okolicznością , która na podstawie art. 243 ust. 6 p.w.p. uzasadniałaby zastosowanie, odpowiednio przepisów o zawieszeniu biegu przedawnienia z powodu siły wyższej. Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem T. S. złożył skargę na w/w orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając orzeczenie Urzędu z dnia [...] sierpnia 2016r. w całości i zarzucając naruszenie: - art. 35 ust.1 p.w.p. poprzez uznanie, iż nie zachodzą przesłanki do przyznania na rzecz skarżącego prawa z uprzedniego pierwszeństwa wzoru użytkowego; - art. 35 ust.5 p.w.p. poprzez zaniechanie wezwania skarżącego do uzupełnienia braków wniosku i wyznaczenia mu na te czynności terminu; - art. 243 ust. 6 p.w.p. poprzez uznanie, że nie zaszły nadzwyczajne okoliczności pozwalające na uwzględnienie dokumentów przedłożonych przez skarżącego do akt sprawy po upływie ustawowych terminów, w sytuacji gdy skarżący został wprowadzony w błąd co do terminu uzupełnienia braków, jak również dochował należytej staranności w uzyskaniu koniecznych dokumentów, a które to nie zostały mu wydane w terminie z przyczyn od niego zewnętrznych i całkowicie niezależnych; - naruszenie zasady równości wobec prawa, także prawa wspólnotowego poprzez stworzenie i akceptację różnych wymogów wobec podmiotów dokonujących tożsamych zgłoszeń do Urzędów Patentowych; - naruszenie art. 8 k.p.a. statuującego zasadę zaufania obywateli do organów państwowych; -naruszenie art. 9 poprzez nieudzielenie skarżącemu odpowiedniej merytorycznej pomocy. Podnosząc wskazane wyżej zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o uchylenie poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] kwietnia 2016r. a także o orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie zgłoszeniu uprzedniego pierwszeństwa wynikającego ze zgłoszenia dokonanego w dniu 16 stycznia 2015r. w Republice Czeskiej, oznaczonego numerem [...] ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] kwietnia 2016r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Urzędowi Patentowemu RP. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że dotychczas na przedmiotowy wzór użytkowy uzyskał ochronę w Czechach, Austrii i Niemczech przy czym Urząd Patentowy w Austrii nie wymagał żadnego potwierdzenia a Urząd Patentowy w Niemczech nie wymagał oryginału potwierdzenia z pierwszego zgłoszenia. Również Europejski Urząd Patentowy nie wymagał oryginalnego potwierdzenia z pierwszego zgłoszenia, gdyż tego typu informacje są ogólnie dostępne na stronach internetowych Urzędów Patentowych. W wyjątkowych jedynie sytuacjach Urzędy Patentowe proszą jedynie o dostarczenie kopii dokumentów pierwszeństwa. Skarżący wskazał przy tym, że do Polskiego Urzędu Patentowego została wysłana kopia oryginalnego zgłoszenia oraz przekazana została informacja, że skarżący wystąpi do Urzędu Patentowego w Czechach o oryginał i niezwłocznie prześle go do organu, co uczynił po otrzymaniu oryginału i jego przetłumaczeniu. Tym samym zdaniem skarżącego podane w uzasadnieniu postanowienia powody odrzucenia wniosku są w jego odczuciu wynikiem złej woli szczególnie, że w podaniu złożonym do Urzędu zawarł oświadczenie o korzystaniu z prawa pierwszeństwa wraz z podaniem numeru i daty i państwa, w którym takie pierwszeństwo zostało uzyskane. Skarżący wskazał również, że do Urzędu został złożony oryginał dowodu pierwszeństwa w języku Czeskim oraz tłumaczenie przysięgłe tego dokumentu w dniu 9 maja 2016r,. gdyż wcześniej nie posiadał tych dokumentów – jedynie skan, który został wysłany w dniu 15 kwietnia 2016r. Zdaniem skarżącego organ winien był wezwać go do uzupełnienia dokonanego zgłoszenia wzoru użytkowego wyznaczając jednocześnie stosowny termin, czego nie uczynił mimo, iż miał świadomość, że skarżący działa bez profesjonalnego pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt.Dz. U. z 2016r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – jt. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – dalej p.p.s.a.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonym postanowieniu i poprzedzającym go postanowieniu Urzędu Patentowego RP z dnia [...] kwietnia 2016r. naruszenia prawa. Okoliczności stanu faktycznego sprawy - istotne dla jej rozstrzygnięcia, nie są między stronami sporne, nie ulega bowiem wątpliwości, że wniosek złożony do Urzędu przez skarżącego zawierał oświadczenie o korzystaniu z pierwszeństwa oraz nie zostały do niego załączone dokumenty potwierdzające to pierwszeństwo wymagane przez obowiązujące przepisy. Dokumenty takie zostały bowiem złożone dopiero w dniu 9 maja 2016r. Tak wiec spór w istocie dotyczy prawnej oceny wskazanego wyżej stanu faktycznego w świetle mających w sprawie zastosowanie przepisów. Zasadą jest, że pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji tak samo zresztą jak patentu czy prawa ochronnego, oznacza się, z zastrzeżeniem przepisów art. 14 i art. 151 p.w.p., według daty zgłoszenia wzoru użytkowego (odpowiednio wynalazku albo wzoru przemysłowego) w Urzędzie Patentowym (art. 13 ust. 1 p.w.p.). Poza tym typowym przypadkiem pierwszeństwa występują jeszcze dwa jego szczególne rodzaje określone mianem uprzedniego pierwszeństwa - wynikające ze zgłoszenia rozwiązania w zagranicznym urzędzie patentowym (tzw. konwencyjne) oraz z wystawienia go na wystawie międzynarodowej oficjalnej lub oficjalnie uznanej. W sprawie niniejszej skarżący dochodził przed Urzędem Patentowym przyznania uprzedniego pierwszeństwa wynikającego ze zgłoszenia wzoru użytkowego pt. "[...]" w Urzędzie Własności Przemysłowej Republiki Czeskiej w dniu 16 stycznia 2015r. Zgodnie z art. 14 p.w.p. pierwszeństwo to przysługuje na zasadach określonych w umowach międzynarodowych (w Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej – Dz. U. z 1975r. Nr 9, poz. 51- dalej: "Konwencja"), według daty pierwszego prawidłowego zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego albo przemysłowego we wskazanym państwie, jeżeli od tej daty zgłoszenie w Urzędzie Patentowym zostanie dokonane w okresie 12 miesięcy w przypadku zgłoszenia wynalazku i wzoru użytkowego i 6 miesięcy w przypadku zgłoszenia wzoru przemysłowego. Omawiane pierwszeństwo jest uregulowane w art. 4 Konwencji. W szczególności Konwencja upoważnia państwo członkowskie do określenia wymagań, od których zależy przyznanie prawa pierwszeństwa (art. 4.D ust. 3) oraz do określenia skutków niedopełnienia formalności w tym zakresie, z tym że skutki te nie mogą wykraczać poza utratę prawa pierwszeństwa (art. 4.D ust. 4). Wymagania takie na gruncie przepisów ustawy Prawo własności przemysłowej (p.w.p.) - stosownie do powyższych zasad - określa po stronie zgłaszającego, który chce skorzystać z uprzedniego pierwszeństwa art. 100 w zw. z art. 35 p.w.p. Wskazany przepis stanowi, że jeżeli zgłaszający chce skorzystać z uprzedniego pierwszeństwa, powinien w podaniu złożyć stosowne oświadczenie oraz dołączyć dowód potwierdzający zgłoszenie wynalazku (wzoru użytkowego – jak w niniejszej sprawie) we wskazanym państwie bądź wystawienie go na określonej wystawie. Dowód taki może być również złożony w ciągu trzech miesięcy od daty zgłoszenia. Późniejsze złożenie takiego oświadczenia albo dowodu nie skutkuje przyznaniem pierwszeństwa (ust.1). Nadto zgodnie z ust. 4 wskazanego przepisu zgłaszający obowiązany jest w terminie trzech miesięcy od daty zgłoszenia wynalazku nadesłać tłumaczenie dowodu, o którym mowa w ust. 1, na język polski lub na inny język, jeżeli wynika to z umowy międzynarodowej lub przepisów, o których mowa w art. 4. Urząd Patentowy wzywa postanowieniem, pod rygorem odmowy przyznania uprzedniego pierwszeństwa, do uzupełnienia zgłoszenia wynalazku w wyznaczonym terminie, jeżeli stwierdzi, że nie zawiera ono tłumaczenia, o którym mowa w ust. 4. (ust. 5). Jak z powyższego wynika wskazany przepis w szczególności w ust.1 obwarowuje niespełnienie zawartych w nim wymagań skutkiem nieprzyznania pierwszeństwa. Dodać również należy, że szczegółowe wymagania dotyczące dokumentów, jakie zgłaszający stosownie do tego przepisu winien złożyć ubiegając się o przyznanie uprzedniego pierwszeństwa (dowód pierwszeństwa: kopia lub odpis zgłoszenia, poświadczona za zgodność z oryginałem przez właściwy organ, w którym dokonano zgłoszenia; zaświadczenie wydane przez organ w którym dokonano zgłoszenia, wskazujące datę dokonania zgłoszenia oraz, jeżeli dotyczy, także datę wystawienia wynalazku lub wzoru użytkowego na wystawie, o której mowa w art. 16 ustawy), zostały określone w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 września 2001 r. w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych (Dz.U. nr 102, poz. 1119 z późn. zm. – por. przepisy § 14 rozporządzenia, w zw. z ust. 1 i 7 załącznika nr 2 do rozporządzenia). Skarżący w złożonym w dniu 16 listopada 2015r. w Urzędzie podaniu, którym dokonano zgłoszenia wzoru użytkowego pt.: " Turbina wiatrowa z łapaczami wiatru" zawarł oświadczenie o korzystaniu z pierwszeństwa zgłoszonego wcześniej tj. 16 stycznia 2015r. w Republice Czeskiej za numerem [...] dołączając do podania kserokopię potwierdzenia przyjęcia zgłoszenia wynalazku w Urzędzie Własności Przemysłowej w Czechach. Jednocześnie, jak wynika z akt sprawy, dopiero w dniu 12 maja 2016 (przesyłka nadana w dniu 10 maja 2016r. w Urzędzie Pocztowym), a zatem już po wydaniu przez Urząd postanowienia z dnia [...] kwietnia 2016r., do organu wpłynęło zaświadczenie wystawione przez Urząd Własności Przemysłowej Republiki Czeskiej potwierdzające dokonanie zgłoszenia przez T. S. wynalazku pod sygnaturą akt [...]. Wzmiankowane wyżej okoliczności faktycznoprawne rozpoznawanej sprawy, a przede wszystkim odnoszące się do pierwszeństwa, mają zasadnicze znaczenie dla oceny podjętego przez organ rozstrzygnięcia, a to wobec sformalizowanego charakteru zgłoszenia wzoru użytkowego, możliwości uzupełnienia przedmiotu zgłoszenia objętego przepisami art. 35-37, 39-40 p.w.p., w związku z przepisami ww. rozporządzenia w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych - wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art.101 ust. 2 p.w.p. W przepisach tych ustawodawca jednoznacznie określił też wymogi niezbędne dla zgłoszenia wzoru użytkowego korzystającego z uprzedniego pierwszeństwa. W szczególności cytowany już wyżej art. 35 ust. 1 p.w.p. stanowi o obowiązkach zgłaszającego, który chce skorzystać z uprzedniego pierwszeństwa. I tak winien on 1) złożyć stosowne oświadczenie oraz 2) dołączyć dowód potwierdzający zgłoszenie wzoru użytkowego we wskazanym państwie bądź wystawienie go na określonej wystawie; przy czym dowód taki może być również złożony w ciągu trzech miesięcy od daty zgłoszenia. Późniejsze złożenie takiego oświadczenia albo dowodu nie skutkuje przyznaniem pierwszeństwa. Przewidziany w wymienionym przepisie trzymiesięczny termin na złożenie dowodu i oświadczenia jest terminem zawitym (prekluzyjnym) prawa materialnego. Zakreśla on bowiem czasowe granice dla realizacji prawa, a z chwilą bezskutecznego upływu realizacja ta zostaje wyłączona. Innymi słowy, zgłaszający traci możność uzyskania prawa do uprzedniego pierwszeństwa (por. w tym względzie postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1976 r. III CRN 202/76, publ. w OSNC 1977/10/186). Skutkiem jego trwającej przez czas w ustawie oznaczony bezczynności gaśnie przysługujące mu prawo podmiotowe do uprzedniego pierwszeństwa. Termin prawa materialnego jest nieprzekraczalny. Nie podlega też przywróceniu ani przedłużeniu. Czynności objęte tym terminem nie podlegają uzupełnieniu w trybie uzupełnienia/usunięcia braków - na co słusznie wskazał organ w skarżonym orzeczeniu- gdyż organ stwierdza tylko nieterminowość wymaganej ustawą czynności i stosuje sankcję odmowy przyznania dochodzonego prawa, które czynność ta warunkuje. W tym sensie nie ma zatem racji skarżący, który podniósł w skardze zarzut naruszenia przez organ art. 35 ust. 5 p.w.p. przez niewezwanie go do uzupełnienia braku wniosku i nie wyznaczenia mu na tę czynność terminu. Należy bowiem wyjaśnić, że termin oraz postanowienie, o którym mowa we wskazanym przepisie nie odnosi się do możliwości uzupełnienia wszystkich braków złożonego wniosku, które nie zostaną uzupełnione w terminie 3 miesięcy od jego złożenia ale dotyczy on uchybienia 3 miesięcznego terminu do nadesłania tłumaczenia dowodu pierwszeństwa, gdy takie tłumaczenie jest wymagane. W niniejszej sprawie wydanie postanowienia wyznaczającego dodatkowy termin do nadesłania tłumaczenia dowodu pierwszeństwa było niezasadne, bowiem w terminie 3 miesięcy (tj. do 16 lutego 2016r.) od złożenia podania nie został nadesłany do organu dowód pierwszeństwa. Fakt ten oznacza utratę możliwości powoływania się na uprzednie pierwszeństwo. Tym samym bezcelowe wyłoby wydawanie postanowienia, o którym mowa we wskazanym przepisie, wzywającego do przedłożenia tłumaczenia, gdyż dowód pierwszeństwa nie został w terminie zakreślonym art. 35 ust.1 p.w.p., złożony. Jak wskazano powyżej organ nie miał podstawy prawnej do wzywania skarżącego do złożenia przedmiotowego dowodu pierwszeństwa w trybie uzupełnienia braków (z uwagi na termin jego złożenia, który jest terminem prawa materialnego - nieprzedłużalnym, nieprzekraczalnym i nieprzywracalnym). Brak również w tej sytuacji podstaw do stawiania organowi zarzutu naruszenia w przeprowadzonym postępowaniu art. 9 k.p.a. przez niewskazanie i nieprzypomnienie skarżącemu w piśmie z dnia 16 listopada 2015r. zatytułowanym "Potwierdzenie" o obowiązku złożenia dowodów pierwszeństwa. Nadto zauważyć również należy, że organ sprostał wymaganiu § 25 rozporządzenia, gdyż pismem z dnia 5 kwietnia 2016r. (po upływie 3 miesięcznego terminu do uzupełnienia braku w postaci dowodu pierwszeństwa), zawiadomił skarżącego, przed wydaniem postanowienia o przeszkodach przyznania uprzedniego pierwszeństwa do których zgodnie z art. 48 pkt 5 p.w.p. zaliczany jest upływ terminu do złożenia dowodu pierwszeństwa, zakreślając jednocześnie termin do złożenia wyjaśnień w tym względzie. Wskazanym pismem skarżący nie był wzywany do uzupełnia braków, lecz informowany o przeszkodach w przyznaniu uprzedniego pierwszeństwa przed wydaniem w sprawie stosownego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższy stan faktyczny sprawy a także obowiązujące przepisy Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 35 ust.1 a także art. 243 ust. 6 p.w.p. Należy bowiem podkreślić, na co Sąd wskazywał już powyżej, że skoro dowód uprzedniego pierwszeństwa nie został złożony wraz z podaniem lub w nieprzekraczalnym terminie 3 miesięcy od wpłynięcia podania to skarżący utracił prawo powoływania się na uprzednie pierwszeństwo. Tym samym wydane przez organ rozstrzygniecie odmawiające przyznania uprzedniego pierwszeństwa jest prawidłowe. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 243 ust. 6 p.w.p. Sąd powyższy zarzut również uznał za niezasadny. Należy bowiem wskazać, że wskazany przepis stanowi, iż do terminów, do których nie ma zastosowania przepis ust. 1 (tj. terminów do dokonania czynności warunkującej, zgodnie z ustawą, bieg postępowania), uchybionych z powodu nadzwyczajnych okoliczności, stosuje się odpowiednio przepisy o zawieszeniu biegu przedawnienia z powodu siły wyższej. W sprawach tych Urząd Patentowy wydaje, po przedstawieniu przez zainteresowanego odpowiednich dowodów, postanowienie. W niniejszej sprawie brak jest jednak podstaw do uznania, że uchybienie terminu do złożenia dowodu pierwszeństwa nastąpiło ze względu na nadzwyczajne okoliczności. Jak słusznie bowiem wskazał w odpowiedzi na skargę organ, zgodnie z utrwalonym w tym zakresie orzecznictwem, nadzwyczajne okoliczności to takie, które zostały spowodowane przez zdarzenia o charakterze zewnętrznym, które mają charakter nadzwyczajny i którym nie można zapobiec ani ich przewidzieć. Do niniejszej kategorii zalicza się zdarzenia o charakterze katastrof przyrodniczych (np. powodzie, huragany, trzęsienia ziemi) lub nadzwyczajnych zaburzeń życia zbiorowego (np. wojna, rozruchy), które uniemożliwiają uprawnionemu dokonanie określonych czynności. Natomiast w niniejszej sprawie za takie okoliczności nie można uznać subiektywnego przekonania skarżącego, że został przez organ wprowadzony w błąd. Treść pism kierowanych do skarżącego w tym w szczególności zawiadomienia z dnia 5 kwietnia 2016r. nie budzi bowiem wątpliwości co do treści w nim zawartych. Również za nadzwyczajną okoliczność nie może być uznany fakt, że w dniu otrzymania przez skarżącego w/w zawiadomienia nie dysponował on dokumentem pierwszeństwa. Na marginesie jedynie, bowiem nie ma to wpływu na prawidłowość wydanego w sprawie przez organ rozstrzygnięcia Sąd wskazuje, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do zastosowania przez organ wskazanego powyżej trybu określonego w art. 243 ust. 6 p.w.p., gdyż treść wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jak również treść pisma z dnia 31 maja 2016r. nie dawała podstaw do przyjęcia, iż zamiarem strony było domaganie się zastosowania przepisów o zawieszeniu biegu przedawnienia z powodu siły wyższej. Nie sposób zatem postawić organowi zarzutu uchybienia przepisowi art. 243 ust. 6 p.w.p. poprzez uznanie, że nie zaszły nadzwyczajne okoliczności w niniejszej sprawie. Wskazywane bowiem przez skarżącego okoliczności nie podważały ustaleń organu w zakresie istnienia przesłanek istotnych w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia patentu. Reasumując, skoro skarżący nie przedłożył dokumentu pierwszeństwa w terminie zawitym wskazanym w art. 35 ust.1 p.w.p., to organ miał prawo odmówić skarżącemu przyznania dochodzonego przezeń uprzedniego pierwszeństwa. Użyta na uzasadnienie tej odmowy argumentacja znajduje oparcie w mających zastosowanie w sprawie, a wyżej też przez Sąd analizowanych, przepisach prawa. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za nieuzasadnioną i na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.