VI SA/Wa 2153/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia zawodnika ubiegającego się o tytuł instruktora dyscypliny sportu z wymogu posiadania średniego wykształcenia oddala skargę Minister Sportu i Turystyki – dalej organ – decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej Kpa. oraz § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie kwalifikacji, stopni i tytułów zawodowych w dziedzinie kultury fizycznej oraz szczegółowych zasad i trybu ich uzyskiwania (Dz. U. Nr 71, poz. 738, ze zm.) – dalej rozporządzenie, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r. o odmowie zwolnienia A. M. – wnioskodawca – z wymogu posiadania średniego wykształcenia. Wnioskodawca, złożył wniosek rozpatrzenie sprawy dotyczącej zwolnienia go z wymogu posiadania średniego wykształcenia, o którym mowa w § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie kwalifikacji, stopni i tytułów zawodowych w dziedzinie kultury fizycznej oraz szczegółowych zasad i trybu ich uzyskiwania. Organ decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. odmówił wnioskodawcy zwolnienia go z wymogu posiadania średniego wykształcenia. Wnioskodawca złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując, że organ nie ustosunkował się do złożonych dowodów w sprawie oraz nie wskazał żadnych dowodów, na podstawie których odmówił pozytywnego załatwienia wniosku. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. organ wskazał, że zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia, minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu, może zwolnić zawodnika ubiegającego się o tytuł instruktora dyscypliny sportu, z wymogu posiadania średniego wykształcenia, pod warunkiem osiągnięcia przez niego wyników o szczególnym znaczeniu dla sportu polskiego, po przedstawieniu stosownego wniosku wraz z opinią właściwego polskiego związku sportowego. Zdaniem organu wnioskodawca nie spełnia żadnego z wymogów uprawniających do bycia instruktorem dyscypliny sportu, określonych w § 6 rozporządzenia. W przestawionych opiniach: Okręgowego Związku Bokserskiego, w kserokopii (niepotwierdzonej za zgodność z oryginałem) pisma gratulacyjnego Prezydenta Miasta [...] za zdobycie tytułu Zawodowego Mistrza Świata w boksie w wadze lekkośredniej w wersji WAA, nie potwierdzono konkretnych osiągnięć wnioskodawcy. Z kolei Polski Związek Bokserski potwierdził następujące osiągnięcia sportowe wnioskodawcy, a mianowicie w [...] - 3. miejsce na Mistrzostwach Polski Kadetów i 1. miejsce na Międzynarodowym Turnieju "[...]". 1996 r. oraz miejsca medalowe w następujących turniejach: * Ogólnopolskim Turnieju młodzików im. [...] (1994 r.), * Międzynarodowym Turnieju bokserskim "[...]" (Dania 1995 r.), * Pucharze Polski kadetów ([...] r.), * Pucharze Ziem [...] (1996 r., 1997 r. i 1998 r.), * Międzynarodowym Turnieju juniorów "[...]" (1996 r.). * Pucharze Polski juniorów ([...] i [...] r.) * Międzynarodowym Turnieju "[...]" ( Niemcy, 1997 r.). W piśmie Polskiego Związku Bokserskiego, w wykazie osiągnięć wnioskodawcy, nie wymienia się tytułu Zawodowego Mistrza Świata w boksie w wadze lekkośredniej w wersji WAA. Zdaniem organu wnioskodawca osiągał sukcesy sportowe we współzawodnictwie młodzieżowym, na arenie krajowej. Będąc zawodnikiem kadry narodowej nie miał znaczących osiągnięć na arenie międzynarodowej. Wyników uzyskanych w boksie zawodowym nie można uznać jako szczególnie znaczących dla sportu polskiego. Za wyniki o wyjątkowym znaczeniu dla sporu polskiego, w ocenie organu, uważa się w szczególności miejsca medalowe zdobyte na zawodach międzynarodowych najwyższej rangi (np. igrzyskach olimpijskich). Analizując ponownie całokształt osiągnięć sportowych wnioskodawcy, Minister Sportu i Turystyki uznał, że są one niewystarczające do zwolnienia na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia. Z tego powodu organ utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r. o odmowie zwolnienia wnioskodawcy z wymogu posiadania średniego wykształcenia określonego w § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. W skardze do sądu A. M. – dalej skarżący, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] sierpnia 2010 roku oraz decyzji ją poprzedzającej o odmowie zwolnienia skarżącego z wymogu posiadania średniego wykształcenia koniecznego dla uzyskania tytułu instruktora dyscypliny sportu. Wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania. Wskazał, że złożył do Ministra Sportu i Turystki wniosek o zwolnienie z wymogu posiadania średniego wykształcenia niezbędnego, aby mógł zostać instruktorem dyscypliny sportu, wskazując, iż jest zawodnikiem, który osiągnął wyniki o szczególnym znaczeniu dla polskiego boksu. Do wniosku tego załączył opinię Okręgowego Związku Bokserskiego. Uznał, iż wydane decyzje stanowią obrazę przepisu § 6 ust. 2 rozporządzenia, przepisu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 roku o kulturze fizycznej, a także przepisu art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jego zdaniem nie budzi wątpliwości, że wskazał osiągnięcia w boksie amatorskim i zawodowym, a opinia Okręgowego Związku Bokserskiego, potwierdzała, że był wielokrotnym medalistą Mistrzostw Polski i Pucharu Polski w różnych kategoriach wiekowych i wagowych, a nadto zdobywcą pierwszych miejsc turniejów ogólnopolskich i międzynarodowych. Jego zdaniem przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia wskazuje, że chodzi o istotne wyniki dla polskiego sportu. Jak stanowi zaś przepis art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 roku o kulturze fizycznej, sport jest formą aktywności człowieka, mającą na celu doskonalenie jego sił psychofizycznych, indywidualnie lub zbiorowo, według reguł umownych. Skoro więc mowa o polskim sporcie należy przeto rozumieć aktywność człowieka w określonej dyscyplinie, mającą miejsce na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej lub wykonywaną przez osoby posiadające polskie obywatelstwo. Skoro zaś mowa o "wynikach o szczególnym znaczeniu", to zgodnie z regułami języka polskiego, należy przez nie rozumieć osiągnięcia (rezultaty) o dużej wadze, istotne w danej dyscyplinie, wyróżniające się spośród innych. Z tego powodu nie podzielił stanowiska organu, że w przepisach chodzi o wyniki w zawodach międzynarodowych, a nadto w zawodach najwyższej rangi, abstrahując od tego, że są to także zwroty niedookreślone (niejasne), a Minister Sportu i Turystyki w żaden sposób ich nie wyjaśnia. Uznał, że rezultaty osiągnięte przez niego w boksie zarówno amatorskim, jak i zawodowym, zarówno na szczeblu krajowym, jak i międzynarodowym, są istotne, w związku z czym jako sportowiec może być wzorem do naśladowania, a przy tym osobą, zdolną przekazać swoją szeroką wiedzę i bogate doświadczenie osobom, które stawiają swoje pierwsze kroki w boksie. Wskazał, że od 1993 roku zwyciężył w ponad 90 pojedynkach (na ponad 120 stoczonych) i wielokrotnie stawał na podium zawodów ogólnopolskich, w tym Mistrzostw Polski i Pucharu Polski, a dodatkowo zwyciężał w turniejach międzynarodowych, zaś po rozpoczęciu kariery zawodowej, jako reprezentant Polski, zdobył w [...] roku Mistrzostwo Świata Federacji WAA w kategorii 69,8 kg. Podkreślił w związku z tym, że osiągnięcia te są wystarczające, by uznać je za "wyniki o szczególnym znaczeniu dla polskiego sportu". Jego zdaniem, w rozpatrywanej przez organ sprawie zastosowano zasadę uznania administracyjnego, które jednak nie powinno oznaczać prawa do dowolności działania. Instytucja ta jest działaniem, które powinno być uzasadnione wszelkimi ustalonymi przesłankami faktycznymi i celowościowymi. Doszło więc, w ocenie skarżącego, do przekroczenia granic uznania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania jest decyzja Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] sierpnia 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2010 r. o odmowie zwolnienia A. M. z wymogu posiadania średniego wykształcenia. Zgodnie z przepisem § 6 rozporządzenia, instruktorem dyscypliny sportu może być osoba, która: 1) ukończyła studia wyższe na kierunku wychowanie fizyczne i uzyskała oceną bardzo dobrą z końcowego zaliczenia lub egzaminu z zająć prowadzonych w danej dyscyplinie sportu, w wymiarze, co najmniej 60 godzin, łub ukończyła specjalność instruktorską w wymiarze 60 godzin w danej dyscyplinie sportu albo 2) ukończyła studio, wyższe na kierunku turystyka i rekreacja ze specjalnością instruktorską, w wymiarze, co najmniej 80 godzin w danej dyscyplinie sportu, albo 3) posiada co najmniej średnie wykształcenie oraz ukończyła specjalistyczny kurs instruktorów w danej dyscyplinie sportu i zdała egzamin końcowy. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu może zwolnić zawodnika, który osiągnął wyniki o szczególnym znaczeniu dla sportu polskiego, z wymogu posiadania wykształcenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, na jego wniosek przedstawiony wraz z opinią właściwego polskiego związku sportowego. Oznacza to, że instruktorem sportu może być osoba, która spełnia jedną z ww. przesłanek. W szczególnie uzasadnionych okolicznościach osoba, która nie spełnia wymogu posiadania wykształcenia średniego wynikającego z § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, może zostać z niego zwolniona. Użycie w § 6 ust. 2 rozporządzenia zwrotu "może zwolnić" świadczy o tym, że zwolnienie przez Ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu zawodnika, który osiągnął wyniki o szczególnym znaczeniu dla sportu polskiego z wymogu posiadania wykształcenia średniego, jest instytucją uznaniową. To Minister uznaje, czy dana osoba zalicza się do kategorii "osoby osiągającej wyniki o szczególnym znaczeniu dla sportu polskiego" i czy zostanie ona zwolniona z wymogu posiadania wykształcenia, o którym mowa w § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Wskazać należy, że nie istnieje definicja pojęcia "osoby osiągającej wyniki o szczególnym znaczeniu dla sportu polskiego". Oznacza to, że organ może po zbadaniu całości dokumentacji zwolnić określoną osobę z ustawowego obowiązku. Takie działanie przybiera postać tzw. uznania administracyjnego i jest ściśle związane z treścią art. 7 Kpa, który stanowi, że w toku postępowaniu organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zdaniem Sądu przy wydawaniu decyzji administracyjnej zostały wzięte pod uwagę wszelkie przesłanki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ podejmując decyzję korzystał z opinii swojego organu opiniodawczo – doradczego, tj. Rady ds. Kształcenia i Doskonalenia Kadr Kultury Fizycznej, w której skład wchodzą wybitni teoretycy i praktycy w zakresie sportu. Użyte w § 6 ust. 2 rozporządzenia określenie "o szczególnym znaczeniu dla sportu polskiego" ma charakter ogólny i nie może odnosić się jedynie do osiągnięć uzyskanych w lokalnych zawodach sportowych, a tym bardziej w kategorii młodzieżowca, czy też juniora. Zdaniem Sądu, organ prawidło ustalił, że skarżący nie osiągnął ponadprzeciętnych wyników sportowych, które uzasadniałyby podjęcie przez organ decyzji o odstąpieniu od konieczności spełnienia przez niego warunku posiadania średniego wykształcenia. Przedstawiona w skardze próba zastosowania wykładni słowa "sport" jest uznana słusznie przez organ jako nieuzasadniona i nieuprawniona. Przepisy rozporządzenia w żadnym miejscu nie odwołują się do wskazanego w treści skargi art. 3 pkt 3 ustawy o kulturze fizycznej. Zdaniem Sądu należy uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 Kpa.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 Kpa. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.