VI SA/Wa 2155/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...][...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. w [...] od decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15 000,00 zł – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu [...] marca 2010 r. w [...] na [...] funkcjonariusz Wydziału Prewencji Komendy Rejonowej Policji [...] dokonał kontroli samochodu marki [...] o nr [...]. Pojazdem kierował J. W., który okazał do kontroli dowód osobisty, prawo jazdy, dowód rejestracyjny pojazdu, wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydanej dla przedsiębiorcy [...] Sp. z o.o. [...] ul. [...], paragon z kasy fiskalnej oraz zaświadczenie o spełnieniu wymagań określonych ustawą. W trakcie kontroli stwierdzono, że na dachu kontrolowanego pojazdu znajduje się urządzenie techniczne - baner reklamowy o treści: "[...]". Na boku pojazdu umieszczony był napis "[...]" a z tyłu pojazdu napis "[...]" Ponadto, ustalono, że w pojeździe zamontowane było urządzenie pomiarowe NOVITUS - przeliczające przejechane kilometry na sumę należną do zapłaty za wykonaną usługę, a więc posiadające takie same funkcje co taksometr. Z okazanych przez kierowcę dokumentów wykonano kserokopie oraz sporządzono dokumentację fotograficzną pojazdu. Z przeprowadzonej kontroli sporządzony został protokół, którego podpisania kierowca kontrolowanego pojazdu odmówił, nie podając przyczyn tej odmowy. Następnie przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał, że jest zatrudniony w firmie [...] Sp. z o.o. na umowę zlecenie. Samochód, którym wykonuje przewóz osób jest własnością tej firmy. Zlecenia na przewóz osób otrzymuje drogą radiową na terminal z centrali firmy, a przewożonym osobom wydaje paragon z kasy fiskalnej, która jest połączona z drogomierzem. Na wydrukach z kasy fiskalnej widnieje [...] Spółka z o.o. Kierowca potwierdził, że na dachu pojazdu zainstalowana jest belka reklamowa z napisem "[...]" i numerem telefonu "[...]", z tyłu pojazdu, na pokrywie bagażnika ma naklejony napis "[...]" i adres internetowy "[...]" Na pokrywie silnika ma naklejony napis "[...]", a na boku pojazdu z lewej strony napis "[...]" oraz "[...]", a z prawej strony "[...]" oraz "[...]". Tak oklejony pojazd kierowca otrzymał od firmy. Z uwagi na powyższe, wszczęte zostało z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, o czym poinformowana została [...] Sp. z o.o. W toku postępowania organ ustalił, że pojazd o numerze rejestracyjnym [...] nie został zgłoszony do licencji nr [...]. Natomiast organ wydający licencję pismem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. zaświadczył, że w dniu kontroli przedsiębiorstwo "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] posiadało licencję na wykonywanie przewozu drogowego osób, lecz kontrolowany pojazd nie był zgłoszony do licencji wystawionej na ww. przedsiębiorcę. W oparciu o powyższe ustalenia Komendant Rejonowy Policji [...] na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125 z 2007 r. poz. 874 ze zmianami, dalej jako u.t.d.) oraz na podstawie l.p. 1.2 i 2,9 pkt. 1, 2 i 3 załącznika do u.t.d. i zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli, decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] nałożył na [...] Sp. z o.o. karę pieniężną za: - wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji: - 8000 zł; - wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: - umieszczenia lub używanie w pojeździe taksometru (5 000 zł); - umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy; (5 000 zł); - umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (5 000 zł). Zgodnie z dyspozycją art. 92 ust. 2 pkt 1 u.t.d. kara została ograniczona do kwoty 15 000 zł. Odwołanie od powyższej decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. wniosła [...] Sp. z o.o., zarzucając decyzji organu pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 8 i 77 k.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 18 ust 5 lit. a, b i c u.t.d. Zdaniem skarżącej organ pierwszej instancji nie dowiódł, aby w momencie kontroli wykonywany był przewóz okazjonalny, a z faktu niezgłoszenia pojazdu do licencji w ocenie skarżącej wynikało tyle, że pojazd nie był przeznaczony do przewozów okazjonalnych, wskutek czego nie podlegał rygorom z u.t.d. Skarżący podniósł również, że w czasie kontroli nie zastosowano art. 55 par. 1 u.t.d. i nie wezwano przedsiębiorcy do udziału w czynnościach kontrolnych. Zarzucił również, że napisy znajdujące się na pojeździe nie są nazwą skarżącej, a organ nie udowodnił powiązań skarżącej z nazwą "[...]" lub "[...]". Skarżąca podniosła również, że urządzenie zainstalowane w pojeździe służące do obliczania należności za przewóz nie było taksometrem ponieważ nie spełniało licznych wymagań technicznych zawartych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych. Skarżąca zarzuciła również organowi, że nie wskazał dlaczego "baner" uznał za urządzenie techniczne o którym stanowi art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.e. oraz, że w decyzji nie opisano przedmiotu zainstalowanego na dachu pojazdu. Komendant [...] Policji, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego z materiału zebranego w sprawie, a w szczególności z protokołu kontroli, protokołu przesłuchania świadka (kierującego), jak również wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego przez skarżącego - wynika, że stroną przedmiotowego postępowania jest przedsiębiorstwo "[...]" Sp. z o.o. oraz że kontrolowany pojazd o numerze rejestracyjnym [...] nie był zgłoszony do licencji zgodnie z art. 14 ust. 1 u.t.d. Ponadto z dokumentacji tej wynika również, zdaniem organu, że w samochodzie poddanym kontroli zainstalowane było urządzenie elektroniczne NOVITUS połączone z kasą fiskalną, na podstawie którego kierujący rozlicza się z pasażerem po wykonaniu usługi przewozowej, a następnie drukuje paragon. Organ odwoławczy powołując definicję legalną taksometru określoną w § 3 pkt 20 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006 r. obowiązującego w dniu kontroli pojazdu, stwierdził, że organ pierwszej instancji słusznie zakwalifikował ujawnione podczas kontroli urządzenie jako taksometr, wskutek czego doszło do naruszenia art. 18 ust. 5 lit. a u.t.d. Ponadto w ocenie organu odwoławczego z wykonanej podczas kontroli pojazdu - dokumentacji fotograficznej i przeprowadzonego następnie postępowania w sposób ewidentny wynika, że doszło do również do naruszenia art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. oraz lit. c. Na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia z dnia [...] sierpnia 2010 r strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 18 ust. 5 lit a) u.t.d. poprzez błędną wykładnię, które miało wpływ na wynik sprawy i przyjęcie, iż urządzenie pomiarowe połączone z kasą fiskalną jest tożsame z urządzeniem zw. taksometrem, o którym mówi w/w przepis ustawy, albowiem "pełnią takie same funkcje"; - art. 15 ust. 5 lit. b) u.t.d. poprzez błędną jego wykładnię, które miało wpływ na wynik sprawy i przyjęcie, iż umieszczona na pojeździe nalepka opisana w uzasadnieniu decyzji - stanowi telefon lub nazwę przedsiębiorcy; - art. 18 ust. 5 lit c u.t.d. - poprzez błędną jego wykładnię, które miało wpływ na wynik sprawy i przyjęcie, iż z ustalonego materiału dowodowego w sprawie, wynika iż umieszczony na dachu pojazdu baner jest lampą i w związku z powyższym wypełnia hipotezę ww. normy prawnej. Skarżąca zarzuciła organowi również naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 kpa w zw. z art. 80 kpa poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, mającą istotny wpływ na wynika sprawy w szczególności poprzez przyjęcie, iż: • napis "[...] z napisem usunięto zgodnie z ust. "o transporcie drogowym" art. 18 ust. 5"[...]" – jest oznaczeniem telefonu przedsiębiorcy; • urządzenie pomiarowe połączone z kasą fiskalną pełni takie same funkcje jak taksometr, o którym stanowi art. 18 ust. 5 lit. a); • baner reklamowy umieszczony na dachu jest lampą, podczas gdy organ I instancji nie dokonał żadnych ustaleń w przedmiocie określenia funkcji przedmiotu znajdującego się na dachu, wskazując jedynie, iż "na dachu umieszczono baner reklamowy" podczas gdy powyższe okoliczności nie wynikają ze zgromadzonego materiału dowodowego, zaś błędne ustalenia w tym zakresie skutkowały uznaniem, iż wskazane okoliczności stanowią delikt administracyjny określony w art. 18 ust. 5 lit. a, b i c. Ponadto skarżąca wskazała na naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 w zw. z art. 77 kpa oraz art. 107 kpa poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie materiału dowodowego w całości, nie ustalenie podstaw i faktów pozwalających na ustalenie spełnienia przesłanek wskazanych w art. 18 ust. 5 lit. a, b i c u.t.d., a także naruszenie art. 67, art. 68 w zw. z art. 75 kpa poprzez przyjęcie jako dowód w sprawie zeznań w charakterze świadka kierowcy J. W. zawartych w protokole kontroli z dnia [...] marca 2010 r. wobec okoliczności, iż zeznania świadka ani przebieg kontroli nie zostały przez świadka podpisane, a nie wskazano przyczyn braku podpisu. W konkluzji tak sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się zaś do zarzutów skarżącej podniósł w pierwszej kolejności, że skoro przewóz osób wykonywany przez skarżącą, stanowiący przedmiot niniejszego postępowania nie mieści się w kategorii przewozów profesjonalnych enumeratywnie wymienionych w u.t.d. – to stanowi przewóz okazjonalny. W szczególności, zdaniem organu, nie był to przewóz taksówkowy, gdyż skarżąca nie posiadała odpowiedniej licencji na ten rodzaj przewozu, choć w ocenie organu przewóz wykonywany przez skarżącą w sensie faktycznym był przewozem taksówkowym. Skarżąca jednak nie posiadała licencji na przewóz taksówką, natomiast licencja na przewóz drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką(art. 12 ust. Ib u.t.d.). Nadto, zdaniem organu konsekwencją odmienności charakteru powyższych przewozów osób są wprowadzone art. 18 ust. 5 u.t.d. zakazy: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy, umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, w przypadku, gdy pojazdem do 9 osób łącznie z kierowcą wykonywany jest przewóz okazjonalny w transporcie drogowym. Jeżeli zatem charakter przewozu wskazuje bezsprzecznie, że jest on zgodny z definicją przewozu okazjonalnego, przy wykonywaniu tego przewozu pojazd nie może być oznakowany ani wyposażony w urządzenia, które mogłyby wprowadzać w błąd, iż jest to przewóz taksówką. Naruszenie zakazu określonego w art. 18 ust. 5 cyt. ustawy sankcjonowane jest, zgodnie z lp. 2.9 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, karą pieniężną w wysokości 5000 zł za każde naruszenie. W ocenie organu, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału oraz poczynionych ustaleń - nie ulega wątpliwości, iż Skarżący wykonując przewóz okazjonalny, dopuścił się naruszenia powołanego wyżej art. 18 ust. 5 lit. a-c ustawy o transporcie drogowym, a zarzut skarżącego o naruszeniu powołanego wyżej przepisu przez organ jest bezpodstawny jako, że: • protokół kontroli, jak też dokumentacja fotograficzna potwierdza, że z napisów znajdujących się na samochodzie wyróżnić można nazwę przedsiębiorcy, co objęte jest zakazem wynikającym z art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. Przy czym, jak podniósł organ odróżnienie nawet tego jednego elementu stanowi naruszenie przepisów prawa; • zgodnie z przyjętym orzecznictwem sądów administracyjnych drogomierz jest urządzeniem, które służy temu samem celowi co taksometr, tj. obliczaniu według ustalonej taryfy należności za kurs pojazdu (wyrok NSA z dn. 13.05.2009 r., sygn. akt II GSK 911/08, Legalis, wyrok NSA z dn. 09.12.2009 r., sygn. akt II GSK 189/09, Legalis), a zatem także w tym zakresie spełnione zostały przesłanki do nałożenia kary pieniężnej; • w wyroku z dnia 28 października 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że umieszczenie na dachu pojazdu transparentu, nazywanego przez stronę banerem, spełnia kryteria zakazu zawartego w art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d. Za niezasadny, organ uznał również zarzut dotyczący naruszenia art. 7 i art. 77 oraz 107 k.p.a, a także art. 67 i 68 w zw. z art. 75 k.p.a. Przede wszystkim, jak podniósł organ - skarżący nie wykazał na czym polegają uchybienia organu dotyczące przepisów art. 7, 77 i 107 kpa. Zdaniem organu – w toku postępowania organ wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy mające znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, a strona została prawidłowo zawiadomiona o wszczęciu postępowania i prawie strony do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszania żądań. Jak podniósł organ strona nie skorzystała z tej możliwości, nie wskazała również dowodów, które mogłyby w sposób radykalny zmienić ustalenia faktyczne poczynione przez organ w przedmiotowej sprawie, co pozwala przypuszczać, iż strona skarżąca takimi dowodami nie dysponuje, a ustalony przez organ stan faktyczny odpowiada stanowi rzeczywistemu. Odnosząc się natomiast do zarzutu, iż organ oparł swoje rozstrzygnięcie na niepodpisanym przez świadka zeznaniach zawartych w protokole kontroli, organ podniósł, że w protokole z kontroli wskazano, iż kierujący pojazdem odmówił jego podpisania, co stanowi wystarczające wyjaśnienie braku podpisu. Ponadto w aktach sprawy znajduje się protokół z przesłuchania świadka, który został przez świadka podpisany. Mając powyższe na uwadze oba dokumenty uznać należy za w pełni wartościowe dowody w sprawie, i również te zarzuty uznać należy w ocenie organu za bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpoznając przedmiotową sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia [...] czerwca 2010 r. nie naruszają przepisów prawa materialnego, na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Przechodząc do merytorycznej oceny podjętego w sprawie rozstrzygnięcia stwierdzić należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 14 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 92 ust. 1 i 2 u.t.d. oraz art. 18 ust. 5 lit. a, b i c u.t.d. w związku z art. 92 ust. 1 i 2 u.t.d. Zgodnie z art. 14 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 4 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany liczby pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca, w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Zgodnie z art. 5 ust. 1 i art. 18 ust. 5 lit. a, b i c u.t.d. przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Stosownie zaś do art. 92 ust. 1 i 2 pkt 1 u.t.d kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów u.t.d lub przepisów innych ustaw enumeratywnie wymienionych w tym przepisie - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty 15.000 złotych - w odniesieniu do kontroli drogowej. Ocena akt administracyjnych sprawy prowadzi do wniosku, że organy administracji drogowej obu instancji, powołując się na prawidłowo zebrany w toku postępowania i wyczerpujący materiał dowodowy zasadnie zastosowały w rozpoznawanej sprawie powołane wyżej przepisy. Z materiału dowodowego sprawy, a w szczególności z protokołu kontroli, protokołu przesłuchania świadka (kierującego), wypisu z licencji, wydruku z kasy fiskalnej oraz dokumentacji fotograficznej – w ocenie Sądu, w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, wynika, że w dniu kontroli tj. [...] marca 2010 r. skarżąca spółka [...] wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, niezgłoszonym do licencji oraz z naruszeniem zakazów określonych w art. 18 ust. 5 lit. a, b i c u.t.d. W myśl art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, stosownie do art. 5 ust. 1 tej ustawy, wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji. W świetle art. 6 ust. 1 u.t.d. wykonywanie transportu drogowego taksówką wymaga licencji, której udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie. Licencja ta udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto [...] - związek komunalny (art. 6 ust. 4 ustawy). Według ustaleń organów administracji dokonanych w niniejszej sprawie, skarżąca spółka posiada licencję nr [...], uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, której stosownym wypisem legitymował się podczas kontroli kierujący pojazdem (w aktach administracyjnych sprawy znajduje się kserokopia wypisu Nr [...] z licencji nr [...] wydanej spółce [...]), jednakże kontrolowany pojazd o numerze rejestracyjnym [...] nie został zgłoszony do tej licencji zgodnie z dyspozycją art. 14 ust. 1 u.t.d.. Nadto zauważyć należy, że posiadana przez skarżącą spółkę licencja - niewątpliwie nie spełnia warunków określonych w art. 6 ust. 4 ustawy dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Nie została bowiem wydana na kontrolowany pojazd oraz nie precyzuje – zgodnie z tym przepisem - obszaru, na którym przedsiębiorca uprawniony byłby do świadczenia usług transportowych osób. Zatem została prawidłowo uznana przez organy, abstrahując od faktu, że kontrolowanego pojazdu licencja ta nie obejmowała, za uprawniającą wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 ustawy, jako przewozy osób, które nie stanowią przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w u.t.d. art. 18 ust. 5 lit. a - c, określonych zakazów mających na celu eliminację prób identyfikacji pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych z pojazdami wykonującymi przewozy taksówkowe. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organy obu instancji słusznie uznały, że skarżąca wykonywała transport drogowy pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą - nie zgłoszonym do posiadanej przez skarżącą licencji uprawniającej wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych oraz, że wykonując transport powyższym pojazdem naruszyła zakazy stypizowane w art. 18 ust. 5 lit. a, b, i c poprzez umieszczenie i używanie w pojeździe taksometru, umieszczenie na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz poprzez umieszczenie na dachu pojazdu lampy lub innych urządzeń technicznych. Sąd uznał za nietrafne zarzuty skargi podważające prawidłowość ustaleń dokonanych przez organy. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko organu poparte orzecznictwem sądowoadministracyjnym (vide: wyroki NSA: z 13 maja 2009 r. II GSK 911/08 i z 16 grudnia 2009 r. II GSK 202/09), że drogomierz (dalmierz) połączony z kasą fiskalną jest urządzeniem równoważnym dla taksometru w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. a u.t.d., gdyż służy temu samemu celowi co taksometr, a więc dla wyliczania, według ustalonej taryfy, należności za wykonywany taksówką przewóz osób. Ustalając na podstawie prawidłowo zebranych dowodów fakt zamontowania w pojeździe ww. drogomierza marki NOVITUS połączonego przewodem elektrycznym z kasą fiskalną, organy miały w tej sytuacji prawo do zastosowania w sprawie art. 18 ust. 5 lit. a. u.t.d. Również z zarzutem skargi o naruszeniu przez organ art. 15 ust. 5 lit. b) u.t.d. w świetle zebranego materiału dowodowego nie sposób się zgodzić. Z dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy wyraźnie bowiem wynika, że kontrolowany pojazd został oznakowany w sposób sugerujący transport drogowy osób taksówką. Usunięcie zaś z numeru telefonu przedsiębiorcy z ciągu cyfr "4" jednej cyfry a w jej miejsce wpisanie "usunięto" - jest jedynie nieudolną próbą ominięcia zakazu z art. 18 ust. 5 lit. b, a nie rzeczywistą formą jego respektowania. Ponadto zarzut, że skarżąca posługuje się firmą [...] Sp. z o.o. podczas gdy na pojeździe widnieje jedynie nazwa "[...]", "[...]" również uznać należy za bezpodstawny, zgodnie bowiem z wyrokiem NSA z dnia 20.10.2009r., który Sąd w pełni podziela "przepis art. 18 ust. 5 b u.t.d nie może być rozumiany w taki sposób, że do naruszenia zawartego w nim zakazu dochodzi tylko wtedy, gdy nazwa przedsiębiorcy umieszczona na pojeździe jest tożsama z firmą pod jaką przedsiębiorca figuruje we właściwym rejestrze. W przepisie tym ustawodawca nie posłużył się bowiem pojęciem "firmy" lecz "nazwy", która może być nadana przez przedsiębiorcę wyodrębnionym składnikom majątkowym i różnić się od jego firmy. art. 18 ust. 5 u.t.d." W świetle powyższego w ocenie Sądu, organy w sposób zasadny przyjęły, że skarżący w niniejszej sprawie naruszył zakaz z art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. Należy również dodać, że wbrew zarzutowi skargi na tle zastosowania przez organy art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d. – organy w sprawie nie utożsamiły zamieszczonego na dachu kontrolowanego pojazdu baneru reklamowego z lampą, a jedynie ograniczyły się do stwierdzenia, że takowy baner został zamieszczony na pojedzie i że jest on urządzeniem technicznym stanowiącym nośnik reklamy, mającym na celu przekazanie pewnego rodzaju informacji. W tym miejscu wskazać należy, że fakt niepodświetlenia (czy niepodłączenia) urządzenia podczas kontroli pozostaje bez wpływu na stosowanie art. 18 ust. 5 lit. c ustawy, skoro przepis ten zabrania wyłącznie umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych i nie wspomina nic o aktywności tych urządzeń w postaci podświetlenia. W świetle tego przepisu nie ma znaczenia po co urządzenie to zostało zainstalowane. Jego celem jest natomiast zakazanie prób identyfikowania pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych z pojazdami wykonującymi przewozy taksówkowe, jako że tylko te ostatnie są uprawnione do instalacji takich urządzeń. Innymi słowy celem omawianego unormowania jest uniemożliwienie przedsiębiorcom wykonującym przewozy okazjonalne osób, wykonywania transportu drogowego tak jak taksówką. Odnosząc się do zarzutów naruszenia zasad postępowania administracyjnego, Sąd nie znalazł podstaw aby zakwestionować czynności organów podejmowane w toku sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. W szczególności organy obu instancji wyczerpująco zbadały istotne w sprawie okoliczności, przeprowadzając w tym celu dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Zdaniem Sądu dokonana przez organy ocena dowodów nie wykracza, poza ramy swobodnej oceny dowodów zakreślone normami k.p.a. i tym samym nie nosi znamion dowolności. Z akt administracyjnych nie wynika, żeby stronie skarżącej ograniczano możliwość wyrażania stanowiska w sprawie. Dokumentacja fotograficzna skontrolowanego pojazdu, zeznanie kierowcy oraz utrwalone w protokole kontroli stwierdzenia osoby kontrolującej, wynikające z oględzin pojazdu, stanowią wystarczający materiał dowodowy dla wykazania naruszeń, o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. a - c ustawy, bez konieczności potwierdzania ich innymi dowodami. Nie ma przy tym racji strona skarżąca kwestionując wartość dowodową protokołu z kontroli z uwagi na jego niepodpisanie przez kierowcę kontrolowanego pojazdu. Jak wynika z uwag do protokołu, kierowca pojazdu J. W. nie podał przyczyn swojej odmowy, w szczególności nie zakwestionował poczynionych ustaleń, wskutek czego nie można odmówić mocy dowodowej temu środkowi dowodowemu z powyższego powodu. Przy czym Sąd zauważa, że treść zeznań przesłuchanego następnie w charakterze świadka J. W. w pełni koresponduje z ustaleniami niepodpisanego przez niego protokołu kontroli, a protokół kontroli i wzmiankowane zeznania ze zgromadzoną w aktach administracyjnych sprawy dokumentacją fotograficzną skontrolowanego pojazdu. Wbrew twierdzeniom skargi protokół przesłuchania świadka został podpisany przez J. W.. Za niesłuszny Sąd uznaje również zarzut skarżącej o niedołączeniu do protokołu kontroli opisu stwierdzonych naruszeń. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się bowiem protokół kontroli nr [...], którego integralną część stanowi załącznik zawierający opis stwierdzonych naruszeń. Reasumując, skoro przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą był wykonywany w dniu [...] marca 2010 r. przez skarżącą spółkę pojazdem niezgłoszonym do licencji oraz z ewidentnym naruszeniem zakazu umieszczania i używania w pojeździe taksometru, zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą i telefonem przedsiębiorcy oraz zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, organy administracji drogowej prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 1.2 oraz 2.9. pkt 1, 2 i 3 załącznika do tej ustawy z ograniczeniem wysokości kary pieniężnej do kwoty 15 000,00 zł, nakładając na spółkę karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych. Zdaniem Sądu organy oparły się na materiale prawidłowo i wyczerpująco zebranym w toku kontroli, dokonując jego odpowiedniej oceny, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.