VI SA/Wa 2155/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej też jako "organ" lub "GITD") pismem z dnia [...] marca 2018 r. zawiadomił M. W. (dalej też jako "skarżący" lub "strona") o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej podczas przejazdu w dniu [...] września 2017 r. pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...], poruszającego się wraz z przyczepą/naczepą o numerze rejestracyjnym [...], na odcinku drogi krajowej nr [...] węzeł [...] — węzeł [...] (zarejestrowanym przez urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym SO3_0291.3_PEF_0 (120) o godzinie 18:38:06). Skarżący pismem z dnia [...] marca 2018 roku zwrócił się o możliwość udostępnienia mu akt sprawy oraz poinformował, że nie doszło do przejazdu ww. pojazdem z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. GITD pismem z dnia [...] marca 2018 r. wezwał skarżącego do odpowiedzi na pytanie, czy w ww. pojeździe w dniu naruszenia znajdowało się urządzenie pokładowe viaBox przypisane do ww. numeru rejestracyjnego oraz przesłania dokumentów potwierdzających zawarcie umowy z operatorem elektronicznego systemu poboru opłat. Ponadto organ wskazał stronie jakie dokumenty znajdują się w aktach sprawy oraz poinformował o możliwości złożenia wniosku o wydanie uwierzytelnionych odpisów. Skarżący wyjaśnił, że urządzenie pokładowe viaBox, znajdujące się ww. pojeździe, wypożyczone było w firmie A. Z tego też powodu nie posiada informacji, do jakiego numeru rejestracyjnego było ono przypisane. Ponadto wnoszący pismo wskazał, że nie zajmuje się zawodowo transportem. W związku z powyższymi wyjaśnieniami, organ wezwał K. J. do odpowiedzi, czy wypożyczał skarżącemu urządzenie pokładowe viaBox oraz wskazanie numeru rejestracyjnego, do którego było przypisane ww. urządzenie. K. J. potwierdził fakt wypożyczenia urządzenia pokładowego viaBox skarżącemu oraz wskazał dwa numery rejestracyjne: [...] i [...], do których mogło w dniu naruszenia być przypisane ww. urządzenie. Organ, w oparciu o wyjaśnienia i dokumenty przekazane przez K. Sp. z o.o., ustalił, iż pojazd o numerze rejestracyjnym [...] został zarejestrowany w Elektronicznym Systemie Poboru Opłat w dniu [...] września 2017 r. o godzinie 12:56:17, czyli po dniu zarejestrowania naruszenia. Operator poinformował także, że użytkownik w dniu [...] września 2017 roku zamknął jednocześnie konto pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], dokonując zwrotu urządzenia przypisanego do tegoż pojazdu. Zwracane urządzenie zostało sklasyfikowane, jako funkcjonalne a z załączonych wykazów transakcji na koncie użytkownika wynika, że w dniu [...] września 2017 r. nie odnotowano operacji poboru opłat dla pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]. Ostatnia transakcja poboru opłaty dla pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] przed zarejestrowanym naruszeniem miała miejsce w dniu [...] sierpnia 2017 r. o godzinie 19:28:04. Następnie decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości pięciuset złotych za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 z późn. zm., dalej tez jako "udp".). Organ podkreślił, że zespół pojazdów, którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony, poruszał się w dniu [...] września 2017 r. po płatnym odcinku drogi krajowej, zaś z informacji pochodzących z systemu elektronicznego poboru opłat jednoznacznie wynika, iż za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata elektroniczna, ponieważ użytkownik nie posiadał podpisanej umowy z operatorem systemu. W chwili dokonania naruszenia nie istniała możliwość realizacji obowiązku określonego w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp poza krajowym systemem elektronicznego poboru opłat, a więc bez wykorzystania urządzenia pokładowego viaBox. Tym samym doszło do naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Biorąc bowiem pod uwagę informacje przekazane organowi przez operatora systemu, nie ma wątpliwości, że w dniu powstania naruszenia nie odnotowano żadnych transakcji poboru opłat na koncie użytkownika, również dla urządzenia pokładowego przypisanego do pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], które, według skarżącego, miało znajdować się w kontrolowanym pojeździe. Ponadto nie stwierdzono aby urządzenie przypisane do pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w dniu naruszenia w trakcie przejazdu po płatnych odcinkach dróg krajowych skomunikowało się z urządzeniem kontrolnym zamontowanym na bramownicy. Jednocześnie organ podkreślił, że zgodnie z ogólnymi warunkami korzystania z kont w systemie viaToll użytkownik zobowiązany jest do umieszczenia urządzenia viaBox wyłącznie w pojeździe przypisanym do niego przez operatora, zaś głównym identyfikatorem pojazdu jest jego numer rejestracyjny. Zatem posługiwanie się w danym pojeździe urządzeniem pokładowym viaBox przypisanym do innego numeru rejestracyjnego oznacza używanie tegoż urządzenia niezgodnie z przeznaczeniem, co skutkować może nałożeniem kary, jeżeli prowadzi do uiszczenia opłaty elektronicznej w niepełnej wysokości. W odniesieniu do wyjaśnień skarżącego, że nie zajmuje się on zawodowo transportem, organ wyjaśnił, że obowiązek uiszczenia opłaty za korzystanie z dróg publicznych uzależniony jest od dopuszczalnej masy całkowitej lub rodzaju pojazdu (autobusy), natomiast nie ma na niego wpływu sytuacja korzystającego z dróg publicznych. Żaden przepis nie przewiduje normy, która adresowałaby obowiązek uiszczenia opłaty do określonego kręgu adresatów. np. zajmujących się zawodowo transportem drogowym. Ustawodawca nie rozróżnia bowiem korzystających z dróg publicznych w celach prywatnych oraz zarobkowych. Tym samym bez wpływu na fakt naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych pozostaje okoliczność wynikająca z charakteru przejazdu. Organ zaznaczył, że decyzje w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczania opłat elektronicznych mają charakter decyzji związanych. Organ rozstrzygając sprawę nie ma zatem możliwości wydania decyzji o innej treści niż ta, którą przewidują przepisy prawa, o ile zaistniał określony w tych przepisach stan faktyczny. Organ nie znalazł również przesłanek do zastosowania przepisów art. 189e i art. 189f § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm. — zwanej dalej "k.p.a."). W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy art. 73 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków w sprawie możliwości brania czynnego udziału w sprawie i zapoznaniu się z materiałem dowodowym w oryginale, znajdującym się w aktach przedmiotowej sprawy w pobliżu miejsca zamieszkania skarżącego w lokalu organu administracji publicznej w obecności pracownika tego organu. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji z powodu wskazanego naruszenia, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, oraz zasądzenie na jego rzecz, zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniósł, że zwrócił się do organu o udostępnienie mu akt sprawy w oryginale, do wglądu, z uwzględnieniem jego miejsca zamieszkania. Wniosek ten został uzasadniony i skutecznie doręczony. Następnie kolejnymi pismami wnosił o umożliwienie mu brania czynnego udziału w sprawie poprzez umożliwienie mi zapoznanie się z materiałami dowodowymi w sprawie w oryginale z uwzględnieniem jego miejsca zamieszkania oraz wyjaśnienia, dlaczego nie otrzymał odpowiedzi na swój poprzedni wniosek. Zwrócił uwagę, że Główny Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu skarżonej decyzji potwierdził otrzymanie kierowanych przez niego pism, lecz nie wypowiedział się, co do złożonych wniosków. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, organ wydający zaskarżoną decyzję ustalił stan faktyczny jedynie na podstawie swoich ustaleń, gdzie pośrednio jest zainteresowany w sprawie, nie dając mu możliwości czynnego udziału, co stanowi istotną wadę przeprowadzonego postępowania, która miała wpływ na treść wydanej decyzji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Podejmując to rozstrzygnięcie organ dochował zadość regułom postępowania administracyjnego przewidzianym w art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada kryteriom art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 pkt 3 udp korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy, o dopuszczalnej masie całkowitej (dmc) powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. W myśl art. 13ha ust. 1 udp opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, zwana dalej "opłatą elektroniczną", jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6. Wysokość tej opłaty ustala się jako iloczyn liczby kilometrów przejazdu i stawki tej opłaty za kilometr dla danej kategorii pojazdu (art. 13 ha ust. 2 udp). Co do zasady uiszczenie opłaty elektronicznej następuje w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i (art. 13hc ust. 1 udp). Zasadą jest również, że pobranie tej opłaty następuje poprzez urządzenie instalowane w tym celu w pojeździe samochodowym. Obowiązek oferowania takiego urządzenia (na potrzeby pobierania opłat) spoczywa na podmiotach pobierających opłaty z wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru, zgodnie z art. 13i ust. 3 udp. Kierujący pojazdem samochodowym wyposażonym w urządzenie na potrzeby pobierania opłat elektronicznych, z mocy art. 13i ust. 4a ustawy udp, obowiązany jest do wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o kategorii pojazdu, o której mowa w art. 13ha ust. 3 udp (odpowiednia kategoria pojazdu). Zasady wnoszenia opłat elektronicznych oraz ich rozliczania reguluje wydane na podstawie art. 40a ust. 5 udp rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 27 sierpnia 2015 r. w sprawie wnoszenia i rozliczania opłat elektronicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1406). Stosownie do treści art. 13k ust. 1 udp za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, wymierza się karę pieniężną w wysokości: 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy (pkt 1), 1500 zł - w pozostałych przypadkach (pkt 2). W myśl art. 13l ust. 1 udp do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz urządzenia, o którym mowa w art. 16l ust. 1, a także nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, jest uprawniony Główny Inspektor Transportu Drogowego. Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że dopuszczalna masa całkowita (dmc) skontrolowanego zespołu pojazdów, składającego się z samochodu osobowego marki [...] nr rej. [...] (o dopuszczalnej masie całkowitej 2900 kg) oraz przyczepy [...] nr rej. [...] (o dopuszczalnej masie całkowitej 1500 kg), pozostającego w dyspozycji skarżącego (p. pismo [...] z dnia [...] lutego 2108 roku), przekraczała 3,5 t. Zespół pojazdów nie podlegał też zwolnieniom, o których mowa w art. 13 ust. 3a udp. Nałożona kara pieniężna dotyczyła przejazdu w dniu [...] września 2017 r. odcinkiem drogi krajowej nr [...] węzeł [...]— węzeł [...], na którym pobiera się opłatę elektroniczną. GITD prawidłowo uznał, że istnieje podstawa do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 500 złotych, w oparciu o przepis art. 13k ust. 1 pkt 1 udp, zgodnie z którym za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, wymierza się karę pieniężną w wysokości 500 zł, w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony (w tym przypadku 2,9 tony) oraz przyczepy. W świetle przywołanego przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 udp., korzystający z dróg publicznych zobowiązani są do uiszczania opłat elektronicznych, jeżeli poruszają się po nich m.in. zespołem pojazdów, o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, zaś niezbędnym warunkiem do uiszczenia opłaty jest posiadanie w samochodzie urządzenia viabox, które służy do poboru tej opłaty. Tymczasem przeprowadzona kontrola stacjonarna wykazała, że skarżący nie posiadał w samochodzie zainstalowanego urządzenia viabox, służącego do elektronicznego poboru opłat za przejazd odcinkiem płatnym. Należy wskazać, że obowiązek posiadania urządzenia do poboru opłat elektronicznych jest obowiązkiem o charakterze bezwzględnym. Obowiązujący system pozwala bowiem na naliczanie i pobieranie opłaty elektronicznej wyłącznie za pośrednictwem zainstalowanego w pojeździe urządzenia, a co za tym idzie - brak zainstalowanego w pojeździe urządzenia viabox uniemożliwia uiszczenie opłaty elektronicznej. Z całą pewnością za wypełnienie powyższego obowiązku nie może zostać przy tym uznane przewożenie w samochodzie nieaktywnego urządzenia viaBOX, przypisanego do innego samochodu na podstawie umowy zawartej z operatorem systemu przez K.J. W ocenie Sądu, argumentacja skarżącego, że nie zajmuje się zawodowo transportem, nie może zostać uwzględniona. Istotą kary administracyjnej, o której mowa w art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. jest bowiem przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Konieczność zastosowania prawem przewidzianych dolegliwości wobec podmiotów wykonujących przejazd po drogach publicznych bez dopełnienia stosownego obowiązku opłat, które nakładają na nich przepisy u.d.p., jest konsekwencją samego faktu naruszenia obowiązującego prawa. To obiektywny fakt naruszenia prawa jest w takim stanie rzeczy podstawą zastosowania sankcji. Organy Inspekcji Transportu Drogowego, w toku postępowania administracyjnego, dokonują jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustalą naruszenie przepisów prawa, mają obowiązek zastosowania ściśle określonych sankcji, przy uwzględnieniu tych okoliczności, które mogą znosić odpowiedzialność za powstałe naruszenia. Tym samym odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny i jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Podkreślenia wymaga także, że ustawodawca nie uzależnił obowiązku pobierania opłaty elektronicznej od celu wykonywanego przejazdu. Nie ma znaczenia, w jakim celu był wykonywany kontrolowany przejazd, w szczególności, czy przejazd był realizowany w celu prywatnym, czy też w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 stycznia 2016 r., VI SA/Łd 2147/15; wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r., II GSK 2406/14; wyrok NSA dnia 15 czerwca 2016 r, II GSK 67/15 – www.cbois.nsa.gov.pl). Podkreślić należy, że nie zmienia charakteru odpowiedzialności administracyjnej za delikt administracyjny na odpowiedzialność subiektywną determinowaną winą i przyczynami naruszenia, przepis art. 189e Kpa. Przepis ten jedynie wyłącza możliwość ukarania strony w bardzo szczególnej sytuacji, jaką jest siła wyższa. Z kolei art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. obliguje organ do odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Nie zmienia to jednak samej zasady zastosowania przez organ prawem przewidzianych dolegliwości wobec podmiotów wykonujących przejazd po drogach publicznych bez dopełnienia stosownego obowiązku opłaty, jako wyłącznie konsekwencji samego faktu naruszenia obowiązującego prawa. Fakt naruszenia prawa jest w takim stanie rzeczy podstawą zastosowania sankcji, jako skutku zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, jednakże przy równoczesnym rozważeniu wystąpienia szczególnych sytuacji, o których mowa w ww. przepisach k.p.a. i ich wpływu na odpowiedzialność strony. Organy Inspekcji Transportu Drogowego obowiązane są, w toku postępowania administracyjnego, zbadać okoliczności, które takie sytuacje kreują i ocenić ich konsekwencje dla odpowiedzialności strony w kwestii ustalonego naruszenia. W tej sprawie obowiązek ten został wykonany. W świetle ustalonego w sprawie stanu faktycznoprawnego organ miał podstawy do ustalenia nie występowania w niej zarówno szczególnej sytuacji z art. 189e, jak również z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie Sądu waga nieuiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd nie może zostać uznana za znikomą, skoro obwiązek ten należy do podstawowych obowiązków korzystającego z drogi publicznej. Należyta staranność w przygotowaniu przejazdu po takiej drodze winna być udziałem każdego, kto skutecznie dba o swoje interesy. Sąd nie znajduje tez podstaw, by zakwestionować czynności organu administracji publicznej podejmowane w toku niniejszej sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. W szczególności Sąd uznał, że zostały wyczerpująco zbadane wszelkie istotne w sprawie okoliczności, które poprzedzono przeprowadzeniem stosownych dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 Kpa.). Zdaniem Sądu, zapis ewidencyjny utrwalony w systemie elektronicznego poboru opłat oraz zebrana w sprawie dokumentacja, stanowią wystarczający materiał dowodowy dla wykazania naruszenia, o którym mowa w treści zaskarżonej decyzji. Zasadności powyższego nie podważają w ocenie Sądu podnoszone przez skarżącego zarzuty. W szczególności nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 73 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków skarżącego w sprawie możliwości brania czynnego udziału w sprawie i zapoznaniu się z materiałem dowodowym w oryginale, znajdującym się w aktach przedmiotowej sprawy w pobliżu miejsca zamieszkania skarżącego w lokalu organu administracji publicznej w obecności pracownika tego organu. Otóż zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. Główny Inspektor Transportu Drogowego, jako organ administracji publicznej, obowiązany był zapewnić skarżącemu, jako stronie niniejszego postępowania, czynny udział w każdym jego stadium, a przed wydaniem decyzji umożliwić mu wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z akt sprawy wynika, że organ kilkukrotnie informował skarżącego o prawie wypowiedzenia się, między innymi w piśmie z dnia [...] marca 2018 roku, [...] marca 2018 roku, czy też [...] czerwca 2018 roku. Sąd zauważa, że Główny Inspektor Transportu Drogowego, nie miał obowiązku zadośćuczynienia żądaniu skarżącego umożliwienia mu wglądu do akt sprawy w pobliżu miejsca jego zamieszkania. Przepis art. 73 § 1 k.p.a. stanowi bowiem, że strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Czynności określone w § 1 są dokonywane w lokalu organu administracji publicznej w obecności pracownika tego organu (art. 73 § 1a k.p.a.). Brak jest więc podstaw prawnych do domagania się przez stronę wydania akt poza siedzibę organu (p. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1890/16). Reasumując, Sąd uznał, że poczynione przez organ administracji ustalenia w zakresie stwierdzonych podstaw do nałożenia wspomnianej kary pieniężnej wynikają z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez organ ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego, nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Organ oparł swoje rozstrzygnięcie na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji organ uzasadnił w sposób prawidłowy, przestrzegając zasad określonych szczegółowo przez ustawodawcę w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona przez organ argumentacja w tym zakresie jest wyczerpująca. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne, skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. - w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. W takim stanie rzeczy, wydaną w sprawie decyzję należy uznać za prawidłową, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.