VI SA/Wa 2158/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu P. Sp. j. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia: przywrócić termin do wniesienia sprzeciwu P. Sp. j. z siedzibą w S. w dniu 14 września 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2017 r., wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, dalej "k.p.a."). Skarga została wniesiona zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonej decyzji, z zachowaniem wskazanego przez organ trybu i terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 października 2017 r. odrzucił ww. skargę. Przesyłka zawierająca odpis postanowienia została prawidłowo doręczona skarżącej, w dniu 13 listopada 2017 r. W piśmie z dnia 20 listopada 2017 r., nadanym w placówce Poczty Polskiej do organu, skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, argumentując, że jej przekonanie o zachowaniu terminu do wniesienia środka zaskarżenia od decyzji wynikało z błędnego pouczenia organu o przysługującej skardze i trzydziestodniowym terminie do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W myśl art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli uchybienie terminowi nie było zawinione Sąd na wniosek strony postanowi o jego przywróceniu. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Natomiast w myśl § 3, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Z kolei art. 64b § 1 p.p.s.a. stanowi, że do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W trybie określonym w art. 87 § 3 p.p.s.a., wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Przyjmując, że o fakcie uchybienia terminu do wniesienia skargi skarżąca dowiedziała się z postanowienia o odrzuceniu skargi, które zostało jej doręczone w dniu 13 listopada 2017 r., to złożony przez nią przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu, w dniu 20 listopada 2017 r., został wniesiony z zachowaniem ustawowego, siedmiodniowego terminu. Odnosząc się natomiast do uprawdopodobnienia przez skarżącą braku winy w uchybieniu terminu, stwierdzić należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że kryterium braku winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Artykuł 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (vide: postanowienie SN z 22 lipca 1999 r., I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757; Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2005 r. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis str. 333). Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 270; M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2011 s. 409; postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 580/08). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie skarżąca w sposób wystarczający uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia sprzeciwu. Zgodnie bowiem z ustanowioną w art. 112 k.p.a. zasadą, błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Zaskarżona decyzja zawierała w istocie błędne pouczenie, a skarżąca zastosowała się do niego i w zakreślonym terminie, wniosła środek zaskarżenia o jakim została błędnie pouczona tj. skargę. W świetle powyższego, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji orzeczenia.