VI SA/Wa 2159/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 roku Minister Infrastruktury na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 kpa w zw. z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r., nr 125, poz. 874 ze zm.) i art. 8 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 roku w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich (Dz.U. L 95 z 9.4.1992) po rozpatrzeniu wniosku B. J. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2008 roku cofającą wyżej wymienionemu licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Uzasadniając swoje stanowisko organ wyjaśnił, iż w dniu [...] kwietnia 2008 roku otrzymał informację z Krajowego Rejestru Karnego, o skazaniu B. J. na mocy prawomocnych wyroków Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2005 roku w sprawie o sygn. akt [...] za przestępstwa z art. 270 § 1 kk oraz z dnia [...] lutego 2006 roku sygn. akt [...] za przestępstwo m. in. z art. 218 § 1 i art. 284 § 2 kk. Przestępstwa te mają charakter przestępstw umyślnych a zatem w/w stracił przymiot dobrej reputacji w rozumieniu art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.). Minister Infrastruktury wskazał, iż zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich licencja wspólnotowa wydawana jest przez Państwo Członkowskie, zgodnie z art. 5 i 7, każdemu przewoźnikowi wykonującemu zarobkowo drogowy przewóz rzeczy, który prowadzi działalność w Państwie Członkowskim zgodnie z przepisami tego Państwa i jest uprawniony zgodnie z przepisami Wspólnoty oraz tego państwa dotyczącymi, dopuszczenia do zawodu przewoźnika drogowego transportu rzeczy w celu wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy. Natomiast w myśl art. 8 ust. 2 cyt. Rozporządzenia Rady właściwe władze cofają licencją wspólnotową w przypadku, gdy jej posiadacz przestał spełniać warunki ustanowione w art. 3 ust. 2. Organ przytoczył treść art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym zgodnie z którym przedsiębiorcy udziela się licencji, jeżeli członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą, spełniają wymogi dobrej reputacji. Wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby, jeżeli zostały one skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu. Minister podkreślił, iż fakt skazania B. J. za przestępstwa umyślne przeciwko wiarygodności dokumentów, prawom pracownika oraz przeciwko mieniu jest bezsporny a zatem należy uznać, iż przestał on spełniać wymóg dobrej reputacji, a co za tym idzie nie spełnia warunków wykonywania działalności objętej licencją transportową. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. J., zwany dalej skarżącym, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, iż wyrok karny nie zakazywał mu wykonywania działalności gospodarczej a nadto Minister błędnie powołał w decyzji art. 138 § 1 kpa. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Rozpoznając skargę należało przede wszystkim zauważyć, iż okoliczności faktyczne w sprawie, nie kwestionowane zresztą przez skarżącego, nie budzą wątpliwości. Jak wynika z informacji z Krajowego Rejestru Karnego skarżący został prawomocnie skazany wyrokami Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2005 roku w sprawie o sygn. akt [...] za przestępstwo z art. 270 § 1 kk – przeciwko dokumentom, oraz z dnia [...] lutego 2006 roku sygn. akt [...] za przestępstwo m. in. z art. 218 § 1- przeciwko uprawnieniom pracowniczym i z art. 284 § 2 kk.- przeciwko mieniu. Powyższa okoliczność obligowała organ do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Treść przepisów regulujących tę materię jest jednoznaczna i nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych. Zasady udzielania licencji wspólnotowej zostały określone w 3 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich. Jednym z warunków uzyskania takiej licencji jest posiadanie przez przedsiębiorcę cech pozwalających na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego zgodnie z prawem krajowym Państwa Członkowskiego a więc zgodnie z normami określonymi w ustawie z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym. Natomiast art. 8 ust. 2 wskazanego Rozporządzenia Rady nakazuje cofniecie udzielonej licencji w przypadku zaprzestania spełniania warunków z art. 3 ust. 2 rozporządzenia . W myśl art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a) ustawy o transporcie drogowym organ licencyjny cofa licencję, jeżeli przedsiębiorca, któremu została ona udzielona nie spełnia wymagań ustawowych koniecznych do jej uzyskania. A zatem przepis ten nawiązuje do art. 5 i 6 cyt. wyżej ustawy, które zawierają wymogi, jakie musi spełniać przedsiębiorca ubiegający się o licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy Jednym z takich koniecznych warunków jest niekaralność za przestępstwa tam określone m. in. za przestępstwa umyślne przeciwko mieniu, wiarygodności dokumentów lub warunkom pracy i płacy Skoro zaś skarżący za takie przestępstwo został skazany, organ był zobligowany do cofnięcia licencji. Tym samym ustalona sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały wydanie przez Ministra Infrastruktury decyzji cofającej skarżącemu licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej pozostaje nie orzeczenie przez sąd powszechny zakazu wykonywania działalności gospodarczej. Natomiast powołanie przez Ministra Infrastruktury w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji obok art. art. 127 § 3 kpa również art. 138 § 1 kpa nie narusza prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.