VI SA/Wa 2160/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Pr, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz M. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej Główny Inspektor) postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r., działając na podstawie art. 59 § 1 i 2 w zw. z art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej k.p.a.), art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) odmówił M. S. przywrócenia terminu od wniesienia odwołania od decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego (dalej Wojewódzki Inspektor) z dnia [...] stycznia 2017 r. Do wydania niniejszego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z [...] stycznia 2017 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor nałożył na M. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M. S. [...] (dalej strona, skarżący) karę pieniężną w wysokości 15000 zł. Decyzja została doręczona stronie w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 2 lutego 2017 r. wraz z pouczeniem o terminie do wniesienia odwołania. Skarżący pismem z 5 lipca 2017 r. wniósł odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Podniósł, że w dniach kiedy dokonano awizowania przesyłki tzn. 19 i 27 stycznia 2017 r. przebywał wraz z żoną w domu, jednak nie otrzymał ani przesyłki ani awiza. Jego zdaniem, przy doręczaniu przesyłki doszło do nieprawidłowości, gdyż w wyniku niedbalstwa listonosza przesyłka został zwrócona do Wojewódzkiego Inspektora i pozostawiona w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Na potwierdzenie powyższego skarżący przedłożył reklamację złożoną do Naczelnika Urzędu Pocztowego w [...]. Ponadto podniósł, że nie miał świadomości o toczącym się postępowaniu albowiem zawiadomienie o wszczęciu postępowania także zostało doręczone w sposób zastępczy. O wydanej decyzji przez Wojewódzkiego Inspektora dowiedział się dopiero 28 czerwca 2017 r., kiedy otrzymał upomnienie do uregulowania nałożonej kary pieniężnej. Uzasadniając wspomniane na wstępie postanowienie Główny Inspektor wskazał, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 58 k.p.a., albowiem strona nie uprawdopodobniła braku winy – nie wykazała, że w dniach 19 stycznia 2017 r. i 27 stycznia 2017 r. nie pozostawiono żadnego awiza. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zgodnie z adnotacjami na zwrotnym potwierdzeniu odbioru i kopercie, pracownik placówki Poczty Polskiej dwukrotnie podejmował próbę doręczenia stronie przesyłki zawierającej przedmiotową decyzję, co potwierdza także pismo Urzędu Pocztowego w [...] z dnia 3 sierpnia 2017 r. organ uznał, że na podstawie art. 44 k.p.a. nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji stronie. W ocenie Głównego Inspektora w niniejszej sprawie nie może być mowy o przyczynach od strony niezależnych i braku jej winy. W skardze na powyższe postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: - naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło Wojewódzkiego Inspektora do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, dodatkowo zinterpretowanie stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenia zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony; - naruszenie art. 58 oraz art. 59 k.p.a. poprzez nie danie wiary wyjaśnieniom złożonym przez stronę; - naruszeniem art. 44 k.p.a. poprzez przyjęcie przez organ, iż wystarczające jest tylko samo dwukrotne awizowanie przesyłki, aby uznać ją za skutecznie doręczoną; - naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez brak podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej instancji, zrozumienie tych motywów a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób. Wobec tak sformułowanych zarzutów wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wymaga podkreślenia, to że Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwaną dalej p.p.s.a.). W niniejszej sprawie, co należy zauważyć, zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienie Głównego Inspektora z 10 sierpnia 2017 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania a nie decyzja Wojewódzkiego Inspektora z [...] stycznia 2017 r. nakładająca karę pieniężną w wysokości 15000 zł. Wobec powyższego wszelkie zarzuty dotyczące decyzji organu pierwszej instancji są zarzutami, które nie mogą zostać wzięte przez Sąd pod uwagę, gdyż pomiędzy decyzją pierwszej instancji a postanowieniem organu odwoławczego nie występuje tożsamość przedmiotowa, tożsamość podstawy prawnej i faktycznej a Główny Inspektor nie dokonywał merytorycznej kontroli decyzji Wojewódzkiego Inspektora. Przechodząc zaś do istoty sprawy, wskazać należy, że strony postępowania – zarówno skarżący, jak i organ, nie kwestionowały tego, że skarżący wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zachował termin, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a. oraz dopełnił czynności dla której określony był termin – prośbę o przywrócenie terminu wniósł w ciągu siedmiu dni od dnia ustania uchybienia terminu tzn. 5 lipca 2017 r., przyczyna uchybienia terminu ustała 28 czerwca 2017 r. Ponadto wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu dokonał czynności, dla której określony był termin tzn. wniósł odwołanie. Kwestią sporną, jest to, czy skarżący uprawdopodobnił brak swojej winy w uchybieniu terminu. W ocenie organu, skarżący nie przedstawił dowodów na dwukrotny brak pozostawienia awiza w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej. Natomiast zdaniem skarżącego doszło do nieprawidłowości podczas doręczania przesyłki albowiem strona nie otrzymała ani przesyłki ani nie pozostawiono żadnego awizo. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że na przesyłce zawierającej decyzję organu pierwszej instancji znajdują się następujące informacje: awizo I: nieczytelna data 18 poprawiny na 19 stycznia 2017 r. wraz z podpisem, II awizo 27 stycznia 2017 r. brak podpisu, zwrot 2 luty 2017 r. słowo zwrot zostało przekreślone. Ponadto na przesyłce tej znajduje się dodatkowa data dzienna 3 luty 2017 r. wraz z podpisem oraz informacją o zwrocie awizowanej przesyłki, która nie została podjęta w terminie. Natomiast z informacji widniejącej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru ww. przesyłki wynika, że przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w UP [...] w dniu 18 stycznia 2017 r., zwrot do nadawcy nastąpił 3 lutego 2017 r. Skarżący do wniosku o przywrócenie terminu dołączył reklamację dotyczącą listu poleconego. Odpowiedź na powyższą reklamację w formie zawiadomienia o rozpatrzeniu skargi, została dołączona do skargi na postanowienie. Wskazano, że przesyłkę 3 kwietnia 2017 r. jako awizowaną złożono w Urzędzie Pocztowym [...], powtórne zawiadomienie sporządzono w dniu 27 stycznia 2017 r. natomiast 3 lutego 2017 r. z powodu niepodjęcia w terminie dokonano jej zwrotu do urzędu nadania. Pismo to zostało podpisane przez Koordynatora ds. Skarg i Wniosków. Ponadto, w aktach administracyjnych znajduje się informacja Urzędu Pocztowego [...], z której wynika, że przesyłka była awizowana 19 stycznia 2017 r. awizo umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, natomiast drugie awizo było w dniu 27 stycznia 2017 r. W ocenie Sądu, wątpliwości dotyczące prawidłowego doręczenia przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję, w postaci różnych dat: - pierwszego awizowania tzn. data 18 stycznia poprawiona na 19 stycznia 2017 r. - na kopercie, data 18 stycznia 2017 r. jako data, od której pozostawiono przesyłkę w Urzędzie – na zwrotnym potwierdzeniu, nadpisana data 19 stycznia 2017 r. jako data, od której pozostawiono przesyłkę w Urzędzie – na kserokopii zwrotnego potwierdzenia odbioru, załączonego do pisma z 3 sierpnia 2017 r.; data 3 kwietnia 2017 r. wskazana w zawiadomieniu o rozpatrzeniu skargi; - brak podpisu przy informacji o drugim awizowaniu; - zwrotu przesyłki tzn. 2 luty 2017 r. (data wpisana odręcznie) na kopercie z przekreślonym słowem zwrot, pieczątka z datą 3 lutego 2017 r. podpisem oraz informacja "zwrot awizowana nie podjęto w terminie", - dają podstawy do przyjęcia, że podczas doręczenia przesyłki doszło do nieprawidłowości, których na obecnym etapie postępowania nie można usunąć i jednoznacznie stwierdzić, by w oddawczej skrzynce adresata zostało umieszczone pierwsze awizo z prawidłową datą, drugie awizo z prawidłową datą oraz to, że właściwego dnia przesyła została zwrócona do nadawcy. W myśl art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adr esata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2 p.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4 p.p.s.a.). Natomiast w myśl art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W ocenie Sądu uchybienie terminu w niniejszej sprawie nastąpiło bez winy skarżącego, wątpliwości dotyczące prawidłowego doręczenia zaskarżonej decyzji są jednoznaczne i nie zostały usunięte poprzez dopisanie na kserokopii zwrotnego potwierdzenia odbioru (stanowiącej załącznik do pisma z 3 sierpnia 2017 r.) innych dat niż tam widniejące przez kontrolera Urzędu Pocztowego [...]. Niezależnie od tego, czy daty te pozostały dopisane w później przez kontrolera czy też gdyby były dopisane później przez doręczającego przesyłkę listonosza, to i tak nie usunie to wątpliwości co do informacji (możliwych datach odbioru przesyłki) jakie zostały umieszczone na awizach, które pozostawiono w skrzynce odbiorczej skarżącego. Tym bardziej, że skarżący twierdzi, że w tych dniach przebywał z żoną w domu, a pomimo tego nie otrzymał przesyłki, jak również awizo nie zostało pozostawione przez listonosza. Wobec powyższego zdaniem Sądu organ naruszył art. 58 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., albowiem skarżący uprawdopodobnił, że uchylenie nastąpiło bez jego winy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit c oraz art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.