VI SA/Wa 2161/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2008 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na odprowadzenie ścieków do rowu przydrożnego drogi krajowej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. stwierdza, że decyzja, o której mowa w pkt. 1 nie podlega wykonaniu W wyniku rozpatrzenia wniosku A. i W. K., Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad oddział we W., decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...] nie wyraził zgody na odprowadzanie ścieków z terenu stacji paliw w miejscowości P. Nr [...] do przydrożnego rowu w ciągu drogi krajowej nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zabrania się odprowadzania wody do rowów przydrożnych. W odwołaniu od tej decyzji, złożonym dnia [...] sierpnia 2007 r. A. i W. K. wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc iż ze względu na ukształtowanie terenu inny sposób odprowadzania wód deszczowych i roztopowych z ww. stacji paliw jak i terenów przyległych, niż do rowu przydrożnego przy drodze krajowej nr [...], jest niemożliwy. Wskazali, że nachylenie terenu w kierunku drogi jest naturalne i wynikające z budowy i ukształtowania terenu. Podkreślili, że wprowadzanie wód deszczowych do rowu nie jest niczym nowym i trwało od zawsze, a niniejszy wniosek miał usankcjonować stan istniejący. Dodatkowo zaznaczyli, iż na stacji będą funkcjonować 2 separatory betonowe - wyłącznie dla odprowadzania wód deszczowych, co uczyni ścieki zupełnie nieszkodliwe dla środowiska naturalnego. Po rozpatrzeniu odwołania A. i W. K., decyzją z dnia [...] października 2007 r., Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu, organ powołał się na art. 39 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2086 ze zmianami) i podkreślił, że w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż uchylenie zaskarżonej decyzji spowodowałoby naruszenie cytowanego przepisu. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W. K. (zwany dalej skarżącym). Domagał się uchylenia decyzji w całości i wyrażenia zgody na odprowadzanie wód deszczowych i roztopowych z terenu stacji paliw do systemu odwodnienia drogi. W uzasadnieniu powtórzył, iż ze względu na ukształtowanie terenu inny sposób odprowadzania ścieków deszczowych niż do przydrożnego rowu nie jest niemożliwy albo bardzo skomplikowany technicznie, ponadto ekonomicznie i energetycznie nieopłacalny. Według strony skarżącej odprowadzenie wód deszczowych do rowu, to jedyna możliwa forma odprowadzania, tym bardziej, że nachylenie terenu w kierunku drogi jest naturalne i wynikające z budowy i naturalnego ukształtowania ziemi. Skarżący wskazał również, iż czyni to od początku funkcjonowania stacji paliw czyli od [...] roku. Kilkakrotnie podkreślał, iż działał zgodnie z art. 39 cytowanej ustawy, nie wpływając na trwałość drogi i jej urządzenia, ani też na naturalny spływ wód i całą infrastrukturę drogową. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu podkreślił, iż uregulowanie art. 39 ust. 1 pkt 9 wprowadza bezwzględny zakaz udzielania zezwoleń przez zarządcę drogi na tego typu działanie. Natomiast przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska wymagają uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie cieków do wód lub ziemi. Organ podniósł, iż strona skarżąca nie uzyskała pozwolenia na odprowadzanie wód opadowych z terenu stacji paliw do rowu przydrożnego w ciągu drogi krajowej nr [...]. Jedną z przyczyn odmowy było zaproponowanie przez stronę skarżącą zainstalowania separatorów węglowodorów ropopochodnych, które stanowią własne rozwiązanie, nie posiadające wymaganej aprobaty technicznej. Natomiast zgodnie z obowiązującymi przepisami w tym ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz. U. z 2004 r., Nr 92, poz. 881) wyroby własne mogą mieć zastosowanie jeżeli zostaną wprowadzone do obrotu zgodnie z ww. ustawą. Rozwiązania niesprawdzone, które nie posiadają wymaganych przez przepisy prawne aprobat technicznych mogą spowodować, że odprowadzane wody opadowe nie będą należycie oczyszczone. Dnia [...] lutego 2008 r., wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pismo w którym skarżący ustosunkował się do nadesłanej przez organ odpowiedzi na skargę, w którym to podkreślił, iż zastosowane rozwiązanie "to nic innego jak wymurowana komora wypełniona koksem". Dodano, że "nie jest to żadne skomplikowane technicznie rozwiązanie, wszystkie materiały są pochodzenia naturalnego, żadnej zastosowanej toksycznej chemii bądź zastosowania rozwiązań wątpliwych z punktu widzenia ochrony środowiska". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1), zaś kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga oceniana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, lecz z powodów innych, niż w niej podniesione. Sąd za skarżącego potraktował jedynie W. K. ponieważ tylko on podpisał skargę, a przedłożone pełnomocnictwo upoważnia go jedynie do reprezentowania interesów A. K. przed sądem a nie do podpisania skargi. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy A. i W. K. wniesiony od decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2007 r. które wpłynęło do organu w dniu [...] sierpnia 2007 r., nie został przez odwołujących się podpisane. Stosownie do treści art. 128 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji -Przepisy szczególne mogą ustalać inne wymogi co do treści odwołania. Stosownie zaś do art.127§3 k.p.a. do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy stosuje się przepisy dotyczące odwołania. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego cechuje zatem zasada ograniczonego formalizmu nie tylko co do treści, lecz przejawia się także w odformalizowaniu formy podań (odwołań, żądań, wyjaśnień, zażaleń). Odwołanie jest podaniem w rozumieniu art. 63 § 1 zawierać elementy określone w art. 63 § 2 i § 3, a w szczególności wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz powinno czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych, a nadto, wniesione pisemnie, powinno być podpisane przez wnoszącego. Podpis wskazuje bowiem osobę wnoszącego i pozwala zbadać, czy odwołanie pochodzi od podmiotu legitymowanego. Zgodnie z przepisem art. 64 § 1 k.p.a. odwołanie pozostawia się bez rozpoznania, jeżeli nie wskazano w nim adresu wnoszącego i nie ma możliwości ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych oraz zgodnie z art. 64 § 2, odwołujący się nie usunie w terminie braków pomimo wezwania go przez organ. W rozpatrywanej sprawie organ Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, do którego wpłynął wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożony przez A. i W. K. nie zastosował się do obowiązku wynikającego z powołanego wyżej przepisu, , wydając decyzję utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję mimo ,że odwołujący się nie podpisali osobiście odwołania. W ocenie Sądu odwołanie bez podpisu, a więc określonych w art. 63 § 3 k.p.a. wymogów, nie jest odwołaniem w rozumieniu art. 127 § 1 i art. 128 k.p.a. W tej sytuacji, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, niejako z urzędu, rozpoznał ponownie sprawę, dopuszczając się rażącego naruszenia określonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), co skutkuje stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., SA/Gd 2365/93, POP 1997, nr 3, poz. 62). Wobec treści rozstrzygnięcia zbyteczne są rozważenia w zakresie zarzutów podniesionych w skardze. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Organ przy powtórnym rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wezwie odwołujących się do złożenia podpisu pod wnioskiem zgodnie z art. 64k.p.a. i dalej będzie procesował biorąc pod uwagę wytyczne tego artykułu i powyższe rozważania.