VI SA/Wa 2161/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Fyda-Kawula Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Marek Maliński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 marca 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji oddala skargę Zaskarżoną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ) z dnia 29 kwietnia 2025 r. nr [...], w wyniku rozpatrzenia wniosku [...]Sp. z o.o. z siedzibą w S. B. (dalej: Skarżący, Strona) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji GITD z dnia 12 marca 2025 r. nr [...]o stwierdzeniu utraty dobrej reputacji przez Stronę, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zaskarżonej decyzja wydana została na postawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, zwanej dalej: k.p.a.), art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. a i b, ust. 4, ust. 5 pkt 2 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1539 ze zm., zwanej dalej: u.t.d.), art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.Urz.UE.L 2009 Nr 300, str. 51, zwanego dalej: rozporządzeniem 1071/2009), Ip. 7 grupy 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8, zwanego dalej: rozporządzeniem 2016/403). Jak wynika z akt sprawy Strona posiada zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nr [...] udzielone jej 4 kwietnia 2022 r. przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Decyzją z 11 października 2024 r. nr [...][...]Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: WITD) nałożył na Stronę karę pieniężną za popełnienie dwukrotności naruszenia określonego w Ip. 5.2.4 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. za przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone, za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut. Opisane naruszenie stanowi – zdaniem organu - najpoważniejsze naruszenie opisane w grupie 1 pod numerem 7 załącznika I do rozporządzenia 2016/403, tj. przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu wynoszącego 10 godz. o 50 % lub więcej. Powyższą decyzją nałożono na stronę także kary pieniężne za popełnienie 731 bardzo poważnych naruszeń (BPN) i 29 poważnych naruszeń (PN). Jak zaznaczył GITD decyzja WITD z 11 października 2024 r. jest wykonalna, a kara z niej wynikająca na dzień 11 grudnia 2024 r. nie została zapłacona. Pismem z 16 grudnia 2024 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania z urzędu w zakresie spełniania przez nią wymogu dobrej reputacji w związku z popełnieniem naruszeń o charakterze najpoważniejszym. Zawiadomienie zawierało informacje na temat przesłanek, jakie organ będzie brał pod uwagę przy ocenie dobrej reputacji strony. Pismo zawierało również wezwanie do przedstawienia wyjaśnień i dokumentów. W odpowiedzi Strona pismem, które wpłynęło do organu 8 stycznia 2025 r., wskazała, że: 1) w okresie od 20 września do 20 grudnia 2024 r. wykonała 518 operacji transportowych; 2) w ww. okresie zatrudniała 10 kierowców; 3) w przedsiębiorstwie została wprowadzona procedura nadzoru nad kierowcami. Strona nie wykazała, że jest członkiem polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych. Organ ustalił, na podstawie danych z rejestru KREPTD, że Strona zgłosiła do licencji wspólnotowej 8 pojazdów. Następnie 25 lutego 2025 r. Strona przesłała dodatkowe dokumenty w sprawie mające potwierdzać wdrożenie w jej przedsiębiorstwie procedury nadzoru nad kierowcami: oświadczenie o odbyciu szkolenia przez kierowcę M. B.; oświadczenie kierowcy M. B. o przestrzeganiu zasad czasu pracy; oświadczenie kierowcy o zapoznaniu się z procedurą; raport okresowy/analiza zgodności z przepisami za okres od 1 października do 31 grudnia 2024 r.; oświadczenia o odbyciu szkolenia przez kierowców Strony; oświadczenia o kontroli stanu technicznego pojazdów przed wyjazdem w trasę. Decyzją GITD z dnia 12 marca 2025 r. GITD stwierdził utratę dobrej reputacji przez Stronę. W wyniku rozpoznania wniosku Strony o ponowne rozpatrzenie sprawy GITD – decyzją z dnia 29 kwietnia 2025 r. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że zgodnie z pkt 1 załącznika nr II do rozporządzenia 2016/403 poważne naruszenia (PN) i bardzo poważne naruszenia (BPN) wymienione w załączniku I, jeżeli popełniane są wielokrotnie, uznawane są za poważniejsze przez właściwy organ państwa członkowskiego prowadzenia przedsiębiorstwa. Przy obliczaniu częstotliwości występowania wielokrotnych naruszeń państwa członkowskie biorą pod uwagę następujące czynniki: a) wagę naruszenia (PN lub BPN); b) czas (okres przynajmniej roku od daty kontroli); c) liczbę pojazdów wykonujących operacje transportowe, którymi kieruje zarządzający transportem (średnio na rok). Stosownie do pkt 2 załącznika nr II do rozporządzenia 2016/403 biorąc pod uwagę potencjał stworzenia zagrożenia dla bezpieczeństwa drogowego, maksymalna częstotliwość poważnych naruszeń, powyżej której powinny one być uznawane za poważniejsze, ustalana jest w następujący sposób: 3 PN/na pojazd/na rok = 1 BPN; 3 BPN/na pojazd/na rok = uruchomienie krajowej procedury w sprawie oceny dobrej reputacji. W związku z powyższym organ ustalił następujące wartości: 29 PN/8 pojazdów/na rok = 3,62 PN/na pojazd/na rok, 731 BPN/8 pojazdów/na rok = 91,37 BPN/na pojazd/na rok. W ocenie GITD same naruszenia BPN popełnione przez Stronę mogły stanowić podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie dobrej reputacji przewoźnika drogowego na podstawie załącznika II do rozporządzenia 2016/403 oraz art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d., niezależnie od popełnionych przez Stronę dodatkowo 2 NN. Organ zaznaczył, że wziął pod uwagę deklarowane przez Stronę działania w postaci wprowadzenia procedury nadzoru nad kierowcami i uznał, że mogą one wpłynąć na uniknięcie popełniania niektórych naruszeń w jej przedsiębiorstwie, jednakże z uwagi na skalę popełnianych do tej pory w przedsiębiorstwie Strony naruszeń z zakresu czasu pracy kierowców nie dają pewności co do wyeliminowania ich popełniania w przyszłości, w szczególności w sytuacji, gdy plan naprawczy nie przewiduje procedury dyscyplinowania kierowców popełniających naruszenia. GITD podkreślił, że Strona dopuściła się popełnienia 2 NN, 731 BPN i 29 PN, a wszystkie te naruszenia dotyczyły nieprzestrzegania przez kierowców norm czasu pracy kierowców. Tak duża skala naruszeń czasu pracy kierowców świadczy o nieprawidłowej organizacji pracy w przedsiębiorstwie Strony i akceptowaniu przez przedsiębiorcę nieprzestrzegania norm w tym zakresie, której nie wyeliminuje tylko wprowadzenie procedury nadzoru obejmującej m.in. przeprowadzanie szkoleń kierowców, czy kontroli stanu technicznego pojazdów, szczególnie w sytuacji, gdy stan techniczny pojazdów Strony nie był podstawą stwierdzenia naruszeń przepisów prawa transportowego. W ocenie organu, podjęte przez Stronę działania naprawcze mogą zmniejszyć skalę popełnianych naruszeń z zakresu czasu pracy kierowców, ale brak jest podstaw do uznania, że procedura nadzoru całkowicie wyeliminuje ich popełnianie w przedsiębiorstwie Strony. GITD uznał, że odebranie Stronie dobrej reputacji będzie proporcjonalną reakcją na stwierdzone naruszenia w postaci 2 NN, 731 BPN i 29 PN. Organ wziął pod uwagę ilość realizowanych przez stronę operacji transportowych (518 operacji transportowych od 20 września do 20 grudnia 2024 r., czyli ok. 173 operacje transportowe na miesiąc) oraz charakter stwierdzonych naruszeń. Zdaniem organu można uznać, że liczba stwierdzonych naruszeń w stosunku do liczby operacji transportowych jest znaczna. Dokonując oceny dobrej reputacji Strony organ uwzględnił także kwestię interesu społecznego w kontynuacji przez Stronę działalności transportowej. Jak ustalono na podstawie "Barometru zawodów" (https://barometrzawodow.pl) prowadzonego przez Wojewódzki Urząd Pracy w K., zawody kierowcy samochodów ciężarowych i kierowcy ciągników siodłowych, według prognozy na 2024 r. dla powiatu koszalińskiego i województwa zachodniopomorskiego, zostały zakwalifikowane do grupy zawodów o dużym deficycie. W ocenie organu nie istnieje zatem interes społeczny w kontynuacji działalności gospodarczej przez Skarżącego. Organ wziął pod uwagę przy ocenie reputacji, iż Strona nie zadeklarowała, że jest członkiem organizacji o zasięgu ogólnopolskim zrzeszającej przewoźników drogowych. Odnosząc się do stanowiska Strony organ wyjaśnił, że przepis art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1071/2009 nie stanowił podstawy odebrania przedsiębiorcy dobrej reputacji, wobec czego nie został on przez organ naruszony. Strona nie dopuściła się bowiem popełnienia przestępstwa bądź naruszenia w dziedzinie prawa handlowego, upadłościowego, płac i warunków zatrudnienia w zawodzie, prawa o ruchu drogowym, odpowiedzialności zawodowej, handlu ludźmi lub narkotykami, czy prawa podatkowego. Podstawą odebrania stronie dobrej reputacji był art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia pkt (i) rozporządzenia 1071/2009. Końcowo organ stwierdził, że dokonując oceny dobrej reputacji strony zbadał wszystkie przesłanki dotyczące zarówno skali prowadzonej przez nią działalności transportowej, jak i wpływ tej działalności na poziom bezrobocia w regionie i zaspokajanie potrzeb lokalnej społeczności w zakresie transportu drogowego. Skargę na tę decyzję wniósł Skarżący zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie: 1. art 6 ust. 2 lit. a rozporządzenia 1071/2009 w związku z pkt 9 Preambuły tego rozporządzenia poprzez błędną wykładnię, nie uwzględniającą wymogu szczególnej ostrożności przy ustalaniu, czy w niniejszym przypadku i w okolicznościach sprawy utrata dobrej reputacji stanowiłaby nieproporcjonalną reakcję; 2. art. 7d ust. 4 pkt 1, 2, 3 i 4 u.t.d. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na preferencyjnym potraktowaniu przesłanki oceny dobrej reputacji z art. 7d ust. 4 pkt 1 tej ustawy oraz umniejszeniu znaczenia przesłanek z art. 7d ust 4 pkt 2,3 i 4 u.t.d., w sytuacji, gdy przepis ten nadaje jednakowe szczególne znaczenie (vide: "w szczególności") wszystkim przesłankom oceny dobrej reputacji; 3. art. 7d ust. 4 pkt 3 u.t.d. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na: a. uznaniu, że nie istnieje interes społeczny w kontynuacji działalności gospodarczej przez Stronę; b. przyjęciu, że zastosowanie narzędzi wynikających z ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku może być dla interesu społecznego dostatecznym substytutem pełnienia przez Skarżącego funkcji pracodawcy (niezależnie od ilości zatrudnionych osób) - błędne zastosowanie pojęcia "interes społeczny" polega na preferencji zasiłku z pieniędzy publicznych względem wynagrodzenia za pracę. Skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji obu instancji oraz stwierdzenie że dobra reputacja [...]Sp. z o.o. pozostaje nienaruszona. Względnie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Dodatkowo Skarżący wniósł o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja GITD z dnia 29 kwietnia 2025 r. utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia 12 marca 2025 r. stwierdzająca utratę dobrej reputacji przez Skarżącego w związku z nałożeniem kary pieniężnej m. in. za popełnienie dwukrotności naruszenia określonego w Ip. 5.2.4 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. za przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone, za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut (tj. 2 najpoważniejsze naruszenia - NN). Łącznie na przewoźnika drogowego nałożono – na podstawie decyzji WITD z 11 października 2024 r. (k-3-22 akt administracyjnych) sankcje za 2 najpoważniejsze naruszenia (NN), 731 bardzo poważnych naruszeń (BPN), 29 poważnych naruszeń. Skarżący nie kwestionuje samego faktu popełnienia wskazanych naruszeń nie zgadza się natomiast z oceną organu dokonaną z uwzględnieniem tych naruszeń, jak i pozostałych kryteriów, jakie organ winien wziąć pod uwagę przy wydaniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu wątpliwości nie budzi prawidłowość ustalenia przez organ przesłanek utraty przez Skarżącego dobrej reputacji. W tym zakresie konieczna jest w pierwszej kolejności analiza istotnych w tym zakresie regulacji prawa krajowego i unijnego. Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. d u.t.d., użyte w ustawie określenie "obowiązki lub warunki przewozu drogowego" oznacza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia 1071/2009. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ww. rozporządzenia przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi: a. posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich, b. cieszyć się dobrą reputacją, c. posiadać odpowiednią zdolność finansową, oraz d. posiadać wymagane kompetencje zawodowe. Powołany przepis jednoznacznie wskazuje, że jednym z warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego jest cieszenie się dobrą reputacją. Warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, określają państwa członkowskie, co wynika z art. 6 ww. rozporządzenia. Przepisy tego rozporządzenia określają także katalog naruszeń, których popełnienie co do zasady wyłącza możliwość przyjęcia, że wymóg dobrej reputacji jest spełniony. Wspólny wykaz kategorii, rodzajów i stopni poważnych naruszeń przepisów unijnych w komercyjnym transporcie drogowym oraz maksymalną częstotliwość ich występowania określa ponadto rozporządzenie 2016/403. Przy ocenie spełnienia wymogu dobrej reputacji uwzględnia się postępowanie przedsiębiorcy i osób zarządzających w jego imieniu transportem. Art. 6 rozporządzenia 1071/2009 wskazuje ponadto na możliwość uwzględnienia do tej oceny także postępowania innych osób. Stosownie do treści art. 7d ust. 1 u.t.d., organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, jeżeli wobec: 1. członka organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną, komandytową lub komandytowo-akcyjną, osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, orzeczono prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, wymienione w art. 5 ust. 2a; 2. przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c: a. wydano wykonalną decyzję administracyjną lub wykonalne decyzje administracyjne o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 (...) zostało zakwalifikowane jako poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, jeżeli częstotliwość występowania naruszeń, zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji, b. wydano wykonalną decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr I do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie, lub c. orzeczono lub nałożono prawomocnie karę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym za naruszenie, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako: - najpoważniejsze naruszenie, - poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, jeżeli częstotliwość występowania naruszeń, zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji. W myśl art. 7d ust. 4 u.t.d., przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, bierze pod uwagę w szczególności: 1. czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych; 2. czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego; 3. interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie; 4. opinię polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem. Zgodnie z art. 7d ust. 5 u.t.d., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2: 1. wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, albo 2. wydaje decyzję stwierdzającą, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona – w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia. W ocenie Sądu organ wydając zaskarżoną decyzje uwzględnił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne, czemu dał wyraz w ich uzasadnieniu, prawidłowo oceniając materiał dowodowy sprawy i wyjaśniając przesłanki, na których oparł swoje stanowisko, w tym te, które zostały przewidziane w art. 7d ust. 4 u.t.d. Zgodnie z art. 94b u.t.d. nałożoną karę pieniężną za najpoważniejsze naruszenie określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub poważne naruszenie określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 uważa się za niebyłą po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej o jej nałożeniu. Organ ustalił, że kara nałożona decyzją WITD z dnia 11 października 2024 r. na dzień 11 grudnia 2024 r. nie została zapłacona (k-23 akt administracyjnych), zatem w dacie wydawania zaskarżonej decyzji nie upłynął okres o którym mowa w art. 94b u.t.d. Organ nie miał obowiązku uwzględniać upływu czasu od dnia naruszenia. W ocenie Sądu, GITD zasadnie uznał, że liczba stwierdzonych naruszeń nie może być uznana jako nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę, bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych (art. 7d ust. 4 pkt 1 u.t.d.). Organ w sposób uprawniony dokonał tej oceny biorąc pod uwagę liczbę i rodzaj naruszeń (2 najpoważniejsze naruszenia, 731 bardzo poważnych naruszeń, 29 poważnych naruszeń), liczbę zatrudnionych kierowców (10), liczbę pojazdów zgłoszonych do licencji wspólnotowej (8), a także skalę prowadzonych operacji transportowych w okresie od od 20 września do 20 grudnia 2024 r. (518 operacji transportowych). Trafnie też organ wskazał, że powtarzalność i liczba popełnionych naruszeń świadczy o nienależytej dbałości Skarżącego w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego. W ocenie Sądu, organ rozważył wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, prawidłowo oceniając materiał dowodowy sprawy i wyjaśniając przesłanki, na jakich oparł swoje stanowisko w tym te, które zostały przewidziane w powołanym art. 7d ust. 4 u.t.d., w szczególności na podstawie informacji udzielonych przez Skarżącego co do liczby zatrudnionych kierowców w analizowanym okresie działalności, skali prowadzonych operacji transportowych oraz działań podjętych w celu wdrożenia prawidłowej dyscypliny pracy lub procedur zapobiegających powstawaniu naruszeń obowiązków/warunków przewozu drogowego, ustalił i ocenił te okoliczności w aspekcie przesłanki dobrej reputacji. Przeprowadzona analiza zgromadzonych dowodów, w tym dokumentów przedstawionych przez Stronę oraz złożonych przez niego wyjaśnień doprowadziła GITD do prawidłowego wniosku, że w toku postępowania administracyjnego Strona nie wykazała, że istnieje możliwość poprawy sytuacji w jego przedsiębiorstwie. W tym zakresie organ zasadnie stwierdził, że Skarżący nie przedstawiła wystarczających dowodów potwierdzających, że w jej przedsiębiorstwie była i jest aktualnie prowadzona skuteczna i bieżąca kontrola pojazdów, którymi wykonywane są przewozy drogowe oraz pracy kierowców oraz czy zastosował środki dyscyplinujące wobec kierowców, którzy dopuścili się naruszeń stwierdzonych w decyzji WITD z 11 października 2024 r. Przedstawiona przez Skarżącego procedura nadzoru nad kierowcami w przedsiębiorstwie istotnie przewiduje odpowiedzialność kierowców za naruszenia, kary dyscyplinarne i szkolenia (k-52-53 akt administracyjnych). Skarżący nie przedstawił jednak żadnych dowodów wskazujących na ukaranie kierowców, którzy dopuścili się ww. stwierdzonych naruszeń. Wskazane przez Stronę środki zaradcze nie mogą być bowiem uznane za wystarczające do zapewnienia prawidłowej dyscypliny pracy i zapobiegania najpoważniejszemu naruszeniu, w postaci przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone, za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut. Dla zwolnienia się z odpowiedzialności za wskazane najpoważniejsze naruszenie nie jest również wystarczające stwierdzenie, że pracownicy Skarżącego odbyli stosowne szkolenia m. in. z zakresu regulacji w zakresie zasad czasu pracy kierowców. W ocenie Sądu, organ zasadnie również rozważył kwestię interesu społecznego kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, co wynika z art. 7d ust. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym. Organ na podstawie "Barometru zawodów" ustalił, że według prognozy na 2025 r. dla powiatu koszalińskiego (k-96 akt administracyjnych) zawód kierowcy samochodów ciężarowych i kierowcy ciągników siodłowych został zakwalifikowany do grupy zawodów deficytowych. Tym samym, organ słusznie uznał, że interes społeczny nie będzie stał na przeszkodzie, aby Skarżący utracił dobrą reputację. Podniesione przez Skarżącego argumenty wskazują na interes indywidualny, który - z powołanych względów – w okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie może być uznany za nadrzędny względem szeroko rozumianej ochrony bezpieczeństwa w transporcie drogowym. Dlatego w interesie społecznym jest stwierdzenie, że utrata dobrej reputacji przez przedsiębiorcę stanowi proporcjonalną reakcję na naruszenia, których dopuścił się Skarżący. Co istotne Skarżący nie przedstawił informacji, że jest członkiem organizacji o zasięgu ogólnopolskim zrzeszającej przewoźników drogowych. Konkludując Sąd stwierdza, że materiał dowodowy zgromadzony i prawidłowo oceniony przez organ przemawiał za przyjęciem utraty przez Skarżącego dobrej reputacji jako proporcjonalnej reakcji na nałożenie na niego sankcji w drodze decyzji administracyjnych, zatem w sprawie nie doszło do naruszenia art. 7d ust. 4 u.t.d. w zw. art. 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1071/2009. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.