VI SA/Wa 2163/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga O, Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (wcześniej D. Sp. z o.o. z siedzibą w [...]) – dalej także skarżąca Spółka, na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2009 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] lutego 2008 r. przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki [...] typu [...] o nr rejestracyjnym [...], zarejestrowanego w [...], którym kierowca – P. P. wykonywał przewóz drogowy towaru niebezpiecznego [...], azotan amonowy w emulsji, zawiesinie lub żelu – półprodukt do materiałów kruszących, pojazdem nie posiadającym wymaganego świadectwa dopuszczenia do przewozu zgodnie z przepisami umowy ADR. Ponadto z protokołu kontroli nr [...] wynika, że zamontowany w ww. pojeździe tachograf nie posiadał ważnego badania okresowego, gdyż jego ważność upłynęła w dniu [...] grudnia 2007 r., a kierowca nie okazał do kontroli żadnego innego ważnego badania okresowego, poza tym, kierowca nie okazał do kontroli stosownego wypisu z zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne i nie był w stanie wykazać, czy przedsiębiorstwo – D. Sp. z o.o. posiada taki dokument. W wyniku stwierdzenia szeregu nieprawidłowości, pismem z [...] lutego 2008 r. skarżąca Spółka została powiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego i pouczona o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, a także złożenia pisemnych wyjaśnień dotyczących naruszeń stwierdzonych w protokole z kontroli. Spółka została również wezwana między innymi do nadesłania świadectwa dopuszczenia pojazdu zgodnie z przepisami umowy ADR (pojazd typu AT) oraz dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie badań okresowych tachografu. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 9.000 złotych za stwierdzone w trakcie kontroli naruszenia. Organ w uzasadnieniu tej decyzji, odnosząc się między innymi do twierdzeń Spółki, jakoby dokumentem uprawniającym do wykonywania przewozu towarów niebezpiecznych był [...] dokument D. [...], odmówił uznania prawidłowości okazanego dokumentu wskazując, że zgodnie z pkt 9.1.3.3 umowy ADR świadectwo dopuszczenia powinno być zgodne ze wzorem podanym w pkt 9.1.3.5, natomiast odstępstwa od podanego wzoru mogą być stosowane tylko na terytorium kraju, którego właściwe władze je wprowadzą. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka wskazała, że [...] dokument potwierdzający odstępstwo od ogólnych przepisów, funkcjonuje w zastępstwie dokumentu, o którym mowa w pkt 9.1.3.5 umowy ADR. Nadto wyjaśniła, iż nie mogła uzyskać zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne z uwagi na fakt, że pojazd nie posiada krajowego dowodu rejestracyjnego. Spółka zaznaczyła, że nieprzedstawienie w trakcie kontroli zaświadczenia dotyczącego sprawdzenia tachografu samochodowego, wynikało z zaniedbań kierowcy polegających na niepoddaniu kontrolowanego pojazdu okresowym badaniom. Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Podniósł, że organ I instancji nie ustalił w należyty sposób, czy Spółka posiadała stosowne zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne, a ustalenie to powinno z uwagi na zmianę danych w rejestrze dotyczyć zarówno D. Sp. z o.o., jak i O. Sp. z o.o. W ocenie organu II instancji, WITD nie zebrał w sposób wystarczający dowodów pozwalających stwierdzić, iż podczas kontroli drogowej doszło do naruszenia przepisów prawa w postaci wykonywania przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu towarów niebezpiecznych. Zdaniem organu, w trakcie prowadzonego postępowania nie ustalono, czy kontrolowany pojazd to cysterna, czy kontener cysterna, czy też cysterna odejmowana, a także czy kontrolowany przedsiębiorca posiada świadectwo dopuszczenia do przewozu takich towarów wydane przez uprawniony organ. GITD zalecił, by przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji dokonał przetłumaczenia dokumentów pojazdu oraz ustalił obowiązek posiadania stosownego świadectwa dopuszczenia pojazdu. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ I instancji wydał w dniu [...] maja 2009 r. decyzję, którą nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 6.200 złotych za naruszenia w postaci wykonywania przewozów towarów niebezpiecznych bez wymaganego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych oraz wykonywanie przewozu na potrzeby własne pojazdem nie zgłoszonym do zaświadczenia. Odnosząc się do naruszenia wymienionego jako pierwsze wskazał, powołując się na zapisy umowy ADR, że towar niebezpieczny o nr UN 3375 może być przewożony luzem lub w cysternie, powinna jednakże ona spełniać co najmniej wymagania dla pojazdu AT. Kierowca natomiast okazał do kontroli jedynie wystawiony przez władze [...] dokument, który nie jest świadectwem dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych materiałów niebezpiecznych w rozumieniu zapisów umowy ADR ani kopią tego świadectwa. Organ podkreślił, że nr rozpoznawczy materiału UN 3375 został nadany towarowi niebezpiecznemu o nazwie: azotan amonowy w emulsji lub zawiesinie lub żelu, półprodukt do materiałów kruszących, stały, tj. przewożonemu pojazdem poddanym kontroli, a typ ten określony w Tabeli A umowy ADR odpowiada najniższemu poziomowi wymagań ustalonych dla przewozu danego materiału w cysternie. Wobec naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu na potrzeby własne pojazdem nie zgłoszonym do zaświadczenia wskazał, że zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy, wydawane przez właściwego dla siedziby przedsiębiorstwa starostę, uprawnia do wykonywania przewozów wyłączenie na terytorium RP. Jeśli chodzi o zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy zaświadczenie takie wydaje minister właściwy do spraw transportu na okres 5 lat. Zdaniem organu fakt, że krajowy przedsiębiorca dysponuje pojazdami dopuszczonymi do ruchu za granicą, nie zwalania go z obowiązku uzyskania przedmiotowego zaświadczenia. W takiej sytuacji sprawą przedsiębiorcy jest spełnienie warunków formalnych, zmierzających do uzyskania zaświadczenia, a w przypadku już posiadanego, zgłoszenie wykorzystywanego do przewozów pojazdu. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca Spółka podniosła, że kontrolowany kierowca legitymował się ważnym świadectwem dopuszczenia pojazdu do przewozu towarów niebezpiecznych. W trakcie kontroli przedstawił [...] dokument, potwierdzający odstępstwo od ogólnych przepisów umowy ADR, który funkcjonuje w zastępstwie dokumentu wskazanego w pkt 9.1.3.5 ADR. Ponadto Spółka wskazała, że nie mogła uzyskać zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, gdyż pojazd nie posiadał krajowego dowodu rejestracyjnego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że okazany w trakcie kontroli [...] dokument, nie spełniał wymogów obowiązujących przepisów w zakresie świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych. Organ, odnosząc się do powołanego w odwołaniu wyłączenia opisanego pod nr 1.1.3.1 lit. c) umowy ADR, wskazał, że przepis ten faktycznie dotyczy przewozu o charakterze pomocniczym wobec zasadniczej działalności przedsiębiorcy, tj. przewozu na potrzeby własne w ilościach nie wymagających oznakowania pojazdu, czyli wyłączeniach opisanych w pkt 1.1.3.6. ADR i nie większych niż 450 litrów na jedno opakowanie. Zdaniem organu, z przedmiotowego wyłączenia wynika, że dotyczy ono jedynie przewozów towarów niebezpiecznych realizowanych w sztukach przesyłki, a nie dotyczy przewozów w cysternach i luzem. W związku z tym organ wskazał, że skoro kontrolowany przewóz realizowany był pojazdem wyposażonym w cysternę, a całkowita ilość przewożonego materiału niebezpiecznego określona była jako 3000, to wymagał ten pojazd świadectwa dopuszczenia do przewozu niektórych materiałów niebezpiecznych, określonego wzorem podanym w pkt 9.1.3.5. umowy ADR. Wobec naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu na potrzeby własne pojazdem nie zgłoszonym do zaświadczenia podkreślił, że skoro Spółka nie miała możliwości zgłoszenia posiadanego pojazdu do zaświadczenia, to powinna przedsięwziąć odpowiednie działania w celu zapewnienia realizacji przewozów w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami i dokonać przerejestrowania pojazdu w kraju lub odstąpić od jego użytkowania przy przewozach na potrzeby własne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca domagała się uchylenia decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Zarzuciła naruszenie przepisu 1.1.3.1. lit. c) umowy ADR w związku z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym materiałów niebezpiecznych, poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że posiadanie norweskiego dokumentu, wydanego w oparciu o odstępstwo od ogólnych przepisów umowy ADR, nie zwalniało skarżącej Spółki z wyposażenia kontrolowanego pojazdu w ważne świadectwo jego dopuszczenia do przewozu towarów niebezpiecznych. W odniesieniu do drugiego ze stwierdzonych naruszeń wskazała, że polskie przepisy nie przewidują możliwości uzyskania wypisu z zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne w przypadku użytkowania pojazdu zarejestrowanego za granicą, dlatego, jej zdaniem, niezasadne było nałożenie kary pieniężnej z tytułu stwierdzonego w tym zakresie naruszenia. Dodatkowo zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w tym między innymi art. 77 § 1 Kpa., poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że Spółka w chwili kontroli wykonywała przewóz na potrzeby własne pojazdem niezgłoszonym do zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne powołane są do badania legalności zaskarżonych decyzji, to jest ich zgodności z prawem tak materialnym, jak też procesowym. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem skarga nie podlega uwzględnieniu. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r., którą nałożono na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 6.200 złotych za naruszenia polegające na: 1. wykonywaniu przewozu towarów niebezpiecznych bez wymaganego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych (lp. 6.1.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym; kara pieniężna w wysokości 6.000 złotych), 2. wykonywanie przewozu na potrzeby własne pojazdem niezgłoszonym do zaświadczenia (lp. 1.5 załącznika do ww. ustawy; kara pieniężna w wysokości 200 złotych). Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. pkt 1.1.3.1 lit. c) umowy ADR w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym materiałów niebezpiecznych, poprzez ich niezastosowanie oraz przepisów postępowania, a w szczególności art. 77 § 1 w zw. z art. 7 Kpa. poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 199, poz. 1671 ze zm.) – dalej updtn., przewóz drogowy towarów niebezpiecznych określonych w przepisach umowy ADR jako towary niedopuszczone do międzynarodowego przewozu drogowego jest zabroniony. Dopuszczalny jest przewóz drogowy towarów niebezpiecznych określonych w ADR jako towarów dopuszczonych do międzynarodowego przewozu drogowego, jednak wyłącznie na warunkach określonych w tej umowie. Z kolei, stosowanie do art. 8 ust. 1 i ust. 2 updtn. Pojazd przewożący towary niebezpieczne powinien być przystosowany, wyposażony i oznakowany zgodnie z umową ADR, a cysterny służące do przewozu towarów niebezpiecznych powinny odpowiadać postanowieniem umowy ADR. Umowa ta w części 9 stawia pojazdom przewożącym towary niebezpieczne określone wymagania, co do ich konstrukcji i dokumentów ich dopuszczenia. Nadto zgodność określonych grup pojazdów z wymaganiami części 9 umowy ADR powinna być potwierdzona świadectwem dopuszczenia. W przedmiotowej sprawie ustalono w sposób nie budzący wątpliwości, że poddany kontroli pojazd marki [...] typ [...] o nr rej. [...], będący cysterną, posiadał rejestrację [...] i stanowił własność firm [...] (D. ASA, O., N.), co m.in. oznacza, że pojazd nie posiadał krajowego dowodu rejestracyjnego, a polski przedsiębiorca dysponował nim na podstawie umowy dzierżawy zawartej z właścicielem. Podmiotem kontrolowanym, zgodnie z protokołem kontroli z dnia [...] lutego 2008 r., była O. Sp. z o.o. (wcześniej D. Sp. z o.o.). Z zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym Regon (w aktach sprawy) wynika, że przeważającym rodzajem działalności firmy była produkcja materiałów wybuchowych. Nie jest sporne, że przewóz drogowy dotyczył towaru niebezpiecznego sklasyfikowanego jako UN 3375 - azotan amonowy w emulsji lub zawiesinie lub żelu, stanowiącym półprodukt do materiałów kruszących, z zastrzeżeniem, że w momencie kontroli pojazd był próżny po rozładunku w Kopalni Granitu [...], gdzie operacji wyładowczej poddano 3000 jednostek. Powyższe ustalenia wynikają z dokumentacji sporządzonej w trakcie kontroli, a więc z protokołu z kontroli, a także tzw. listy kontrolnej, której sporządzenie jest wymagane przepisem art. 29 ust. 4 updtn., a która stanowi załącznik do protokołu kontroli (karta nr 117 i 118 akt administracyjnych). Protokół kontrolny został podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń. Ustalenia poczynione podczas kontroli drogowej nie były kwestionowane przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego. Powracając na normatywny grunt rozważań, przypomnieć należy, że zgodnie z pkt 9.1.3.1. umowy ADR zgodność pojazdów EX/II, EX/III, FL, OX i AT z wymaganiami części 9 powinna być potwierdzona świadectwem dopuszczenia, wystawionym przez właściwą władzę kraju rejestracji dla każdego pojazdu, którego badanie zostało zakończone wynikiem pozytywnym. Świadectwo to, zgodnie z pkt 9.1.3.3. powołanej umowy powinno być zgodne z wzorem podanym pod 9.1.3.5. Ponadto świadectwo dopuszczenia powinno być wystawione w języku lub w jednym z języków urzędowych kraju wystawiającego. Jeśli językiem tym nie jest język angielski, francuski lub niemiecki, tytuł świadectwa i uwagi zawarte w pozycji nr 11 powinny być także wpisane w języku angielskim, francuskim lub niemieckim. Zamiast określonego wyżej świadectwa dopuszczenia, którego niezbędne cechy zostały określone precyzyjnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, kontrolującym przedstawiono sporządzony wyłącznie w języku [...] dokument pod nazwą D. ("Dowód zatwierdzenia dla ruchomej jednostki produkcyjnej SSE nr [...]"), potwierdzający - według skarżącej - odstępstwo od ogólnych przepisów (umowa ADR). W ocenie skarżącej, przedstawiony dokument na podstawie [...] przepisów prawa funkcjonuje w zastępstwie dokumentu, o którym mowa w punkcie 9.1.3.5 umowy ADR. Z powyższymi twierdzeniami zgodzić się nie można. Nie ulega wątpliwości, że dokument, o którym wyżej mowa został wydany na podstawie odpowiednich, powołanych w jego podstawie przepisów prawa [...] i sporządzony wyłącznie w języku [...], nie odpowiada wymaganiom umowy ADR i podanemu w pkt 9.1.3.5 wzorowi. Dodać też należy, że w swojej treści powołany dokument nawiązuje wprost do pkt 1.1.3.1 lit. c) umowy ADR. Zgodnie z tym przepisem umowy ADR, regulującym wyłączenia wynikające z charakteru operacji transportowych, przepisy zawarte w ADR nie mają zastosowania do przewozu wykonywanego przez firmy w przypadkach, gdy ma on charakter pomocniczy wobec ich zasadniczej działalności, np. dostaw na teren budów, zwrotów z terenów budów oraz dostaw lub zwrotów w związku z przeglądami, naprawami i utrzymaniem urządzeń, w ilościach nie większych niż 450 litrów na opakowanie i w ramach maksymalnych ilości podanych pod 1.1.3.6. Niniejsze wyłączenie nie ma zastosowania do klasy 7, tj. przewozu wykonywanego przez wspomniane firmy, w celu ich zaopatrzenia lub wewnętrznej i zewnętrznej dystrybucji. Jak wynika z powołanego przepisu umowy ADR, wyłączenia spod obowiązku stosowania jej postanowień związane są z: 1) charakterem przewozu (charakter pomocniczy wobec zasadniczej działalności przedsiębiorstw dokonujących przewozu, np. dostaw na teren budów, zwrotów z terenów budów oraz dostaw lub zwrotów w związku z przeglądami, naprawami i utrzymaniem urządzeń, 2) odpowiednio opakowanych, w odpowiednich ilościach, z zastosowaniem odpowiednich środków ostrożności (w ilościach nie większych niż 450 litrów na opakowanie i w ramach maksymalnych ilości podanych pod 1.1.3.6; pod warunkiem zastosowania środków zapobiegających uwolnieniu się zawartości opakowań w normalnych warunkach przewozu), 3) celem przewozu (przewóz wykonywany przez firmy, o których mowa, w celu ich zaopatrzenia lub wewnętrznej i zewnętrznej dystrybucji nie podlega niniejszemu wyłączeniu). Dokonany przewóz nie odpowiadał tym warunkom. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy, inny był charakter wykonywanego przewozu, inny środek transportu (cysterna, a nie opakowanie o pojemności nie większej niż 450 litrów), a także inny cel przewozu. W konsekwencji nie można uznać, że wyłączenie, o którym mowa w powołanym "Dowodzie zatwierdzenia...", związane z przewozem określonym w pkt 1.1.3.1 lit. c) umowy ADR, odpowiadało warunkom, jakie powinien spełniać ten przewóz. Poza sporem pozostaje również okoliczność, że przedstawiony dokument [...] nie tylko nie spełniał warunków dotyczących języka i formy zewnętrznej świadectwa dopuszczenia, lecz był sprzeczny z zasadą przewodnią umowy ADR, która w ogóle nie przewiduje możliwości dokonywania przewozów towarów niebezpiecznych bez świadectwa dopuszczenia, choć zarazem wyłącza niektóre operacje transportowe spod obowiązku poddania ich przepisom umowy ADR. Sytuacja taka nie dotyczy jednak - jak wyżej wspomniano - przedmiotowej operacji transportowej, będącej przedmiotem kontroli. Należy nadto zwrócić uwagę, że zawarte w "Dowodzie zatwierdzenia..." postanowienia o treści "pojazdy z przymocowaną jednostką nie podlegają postanowieniom umowy ADR nie odpowiadającym przepisom określonym w niniejszym dowodzie zatwierdzenia", obowiązujące w [...], nie mogą wyłączyć regulacji krajowych uwzględniających przepisy wspólnotowe. Jak stanowi art. 3 ust. 1 polskiej ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych w sprawach nieuregulowanych ustawą do przewozu drogowego towarów niebezpiecznych stosuje się umowę ADR. Dodać należy, że jak wynika z pisma Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] grudnia 2008 r. (karta nr 71 akt administracyjnych) pojazd kontrolowany, którym przewożony był towar niebezpieczny, określony jest jako jednostka do wytwarzania materiałów wybuchowych. Pojazdy takie nie były ujęte w dotychczasowych przepisach ADR, a ich dopuszczenie do eksploatacji na terenie danego państwa, wymagało wydania zgody władz tego państwa. Stąd dokument okazany podczas kontroli upoważniał co najwyżej Spółkę do eksploatacji pojazdu na terenie kraju wydającego ten dokument. Odnosząc się do naruszenia, tj. wykonywania przewozu na potrzeby własne pojazdem niezgłoszonym do zaświadczenia, należy uznać, że organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, iż zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Kontrolowany przedsiębiorca posiadał ważne na dzień kontroli zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne, do którego nie został jednak zgłoszony pojazd o nr rej. [...]. Jak przyznała jednak sama skarżąca Spółka, nie miała ona możliwości zgłoszenia kontrolowanego pojazdu do posiadanego zaświadczenia, gdyż pojazd ten nie posiadał polskiego dowodu dopuszczenia do ruchu. Okoliczność ta, jak trafnie zauważył organ odwoławczy, nie oznacza, aby wykonywanie przewozów na potrzeby własne przy użyciu pojazdu zarejestrowanego za granicą było dozwolone. Skoro strona miała świadomość, iż nie może zgłosić posiadanego pojazdu do zaświadczenia, powinna przedsięwziąć odpowiednie działania w celu zapewnienia realizacji przewozów zgodnie z obowiązującymi przepisami, tj. bądź to dokonać nabycia i przerejestrowania pojazdu w kraju lub też odstąpić od użytkowania kontrolowanego pojazdu przy przewozach na potrzeby własne. W konsekwencji Sąd uznał za zasadne twierdzenie organu odwoławczego, że przedstawione przez stronę wyjaśnienia w tej kwestii nie mogą stanowić podstawy do zmiany rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji. Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób wystarczająco dokładny, bez naruszenia zasady prawdy obiektywnej, a co za tym idzie - zgodnie z art. 77 § 1 oraz art. 7 Kpa., których naruszenie strona zarzuciła organom orzekającym w sprawie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku