VI SA/Wa 2165/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. Prezes Urzędu Transportu Kolejowego znak: [...] działając na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej kpa), a także w związku z art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1297 ze zm. – dalej utk), po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] lipca 2016 r. złożonego przez P. S.A. (dalej skarżąca, strona) o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], w której Prezes stwierdził, że w związku z planowanym zakresem prac niezbędne jest uzyskanie nowego zezwolenia na dopuszczenie do eksploatacji dla podsystemu strukturalnego "[...]" po modernizacji, na liniach kolejowych nr [...],[...] i [...] oraz budowy nowej linii nr [...] w ramach zadania: "Budowa łącznicy kolejowej [...] – [...]" stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wydanego postanowienie Prezes podniósł, iż do postępowania przed Prezesem stosuje się, stosownie do art. 14 ust. 4 utk, przepisy kpa. Zgodnie z art. 127 § 3 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Stosownie zaś do art. 129 § 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie, od dnia jej ogłoszenia. Następnie organ wskazał, iż decyzja z dnia [...] czerwca 2016 r. została doręczona stronie w dniu [...] czerwca 2016 r. na adres do korespondencji wskazany przez skarżącą we wniosku - P. S.A. [...] Region [...], pl. [...],[...]. A zatem termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upłynął w dniu [...] lipca 2016 r. Z powyższego organ wywiódł, że wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy nadany w placówce pocztowej w dniu [...] lipca 2016 r. został wniesiony po terminie ustawowym określonym w art. 129 § 2 kpa. P. S.A. z siedzibą w [...] wniosły do tutejszego Sądu skargę na postanowienie Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] sierpnia 2016 r. W skardze na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa polegające na dowolnej, nie zaś swobodnej, ocenie dowodów, w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r., w wyniku której organ uznał za doręczoną powyższą decyzję, podczas gdy ww. rozstrzygnięcie doręczone zostało do [...] w [...], nie zaś do P. S.A. [...] Region [...], co doprowadziło do błędnego stwierdzenia, że termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpoczął bieg [...] czerwca 2016 r., w rezultacie czego, na podstawie art. 134 kpa, organ stwierdził uchybienie terminu, o którym mowa w art. 127 § 3 w zw. z art. 129 § 2 kpa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym brak było ku temu podstaw. Wobec powyższego skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonego postanowienia, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Ponadto skarżąca w oparciu o art. 106 § 3 ppsa wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. treści prezentaty umieszczonej na egzemplarzu decyzji Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] czerwca 2016 r. doręczonym [...], a następnie przekazanym P. S.A. [...] Region [...] – na okoliczność daty wpływu rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji do podmiotu będącego wnioskodawcą. Strona wskazała, że wniosek złożony został przez P. S.A., Region [...], nie zaś [...] w [...], które są niezależnymi od siebie jednostkami organizacyjnymi w strukturze P. S.A. Podkreśliła, iż w podaniu z [...] stycznia 2016 r. wskazała zarówno nazwę jak i siedzibę i na tak określony adres winny być dokonywane doręczenia. Innymi słowy wysyłanie korespondencji na adres innej niż skarżąca jednostki organizacyjnej – nie może być uznane jako skuteczne, w świetle art. 45 kpa. W konsekwencji, zdaniem skarżącej, Prezes Urzędu Transportu Kolejowego, na skutek błędnie ustalonego stanu faktycznego (uznając doręczenie za skuteczne), stwierdzając uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, naruszył art. 134 kpa. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Transportu Kolejowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zgłoszonego przez skarżącą dowodu uzupełniającego z dokumentu, organ wskazał, że skarżąca próbuje obalić prawdziwość dokumentu urzędowego za pomocą dokumentu prywatnego w postaci kopii decyzji z wpisaną przez samą skarżącą datą wpływu do jednostki organizacyjnej znajdującej się w strukturze skarżącej. Prezentata skarżącej na załączonej do skargi kopii decyzji nie może – w ocenie organu – stanowić wystarczającego dowodu dla wykazania faktu doręczenia decyzji w dniu [...] czerwca 2016 r. ponieważ nie może ona posłużyć skutecznemu zakwestionowaniu prawdziwości potwierdzenia odbioru decyzji w dniu [...] czerwca 2016 r. Następnie Prezes podniósł, iż decyzja została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi wnioskodawcy jakim w niniejszej sprawie była P. S.A. Bez znaczenia pozostaje okoliczność, że w postępowaniu administracyjnym P. S.A. działały za pośrednictwem wewnętrznej jednostki organizacyjnej. Jednostka taka działa zawsze w imieniu i na rzecz spółki, w strukturze w której funkcjonuje. Nie jest oddzielnym bytem prawnym od P. S.A., ponieważ nie posiada statutu zarządcy infrastruktury kolejowej. Ponadto organ wskazał, że pojawienie się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru sformułowania "[...] w [...]" ma charakter irrelewantny dla faktu doręczenia decyzji, ponieważ stroną przedmiotowego postępowania może być wyłącznie zarządca infrastruktury kolejowej, a zatem P. S.A., nie zaś jednostki organizacyjne spółki. Organ dodał, iż faktem jest, że w toku wysyłania korespondencji zawierającej decyzję omyłkowo wskazano na kopercie oznaczenie "P. S.A. [...] w [...]", niemniej jednak nie może to zawarzyć na skuteczności doręczenia decyzji, tym bardziej, że decyzja została doręczona na adres wskazany przez skarżącą jako adres do doręczeń czyli pl. [...] w [...]. Fakt odbioru decyzji pod tym adresem potwierdziła również sama strona. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2016 r. organ wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, tj. 1. Zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji Prezesa z [...] czerwca 2016 r. nr [...] oraz egzemplarza tejże decyzji; 2. Zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji Prezesa z [...] września 2016 r. nr [...] oraz egzemplarza tejże decyzji na okoliczność niekwestionowanego przez skarżącą odbierania korespondencji przez P. w [...] przy [...] w [...] w analogicznych sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga P. S.A. siedzibą w [...] nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W punkcie wyjścia poniższych rozważań należy podnieść, że w myśl art. 127 § 3 kpa. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może się zwrócić do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Jednym z warunków skutecznego skorzystania z powyższego środka zaskarżenia jest zachowanie terminu wskazanego w art. 129 § 2 kpa tj. czternaście dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Doręczenie decyzji jest czynnością materialno-techniczną, z której dokonaniem prawo wiąże określone prawnie doniosłe skutki. Jednym z nich jest rozpoczęcie biegu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Termin określony w art. 129 § 2 kpa jest terminem zawitym, co oznacza, że złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy po jego upływie jest bezskuteczne. Jednocześnie trzeba wyjaśnić, że konsekwencją złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, po upływie 14 – dniowego terminu, zgodnie z art. 134 kpa, jest obowiązek stwierdzenia przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie wydane na podstawie art. 134 kpa zamyka postępowanie odwoławcze. Wskazać również należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, iż uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 kpa (vide: wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r., SA/Łd 2990/95, Lex nr 29079). W związku z tym, stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie zależy od uznania organu rozpoznającego wniosek i nawet nieznaczne przekroczenie terminu do wniesienia wniosku zobowiązuje organ do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 1996 r., SA/Łd 2665/95, BS 1997, nr 5, poz. 32). Z sytuacją, o jakiej mowa w art. 134 kpa, mamy do czynienia na gruncie rozpatrywanej sprawy. Poza sporem w przedmiotowej sprawie pozostaje okoliczność, że skarżąca odebrała skierowaną do niej decyzję pod adresem wskazanym we wniosku – Plac [...] w K.. Spór w rozpatrywanej sprawie sprowadza się natomiast do kwestii, kiedy otworzył się termin na wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem skarżącej decyzja została jej skutecznie doręczona w dniu [...] czerwca 2016 r., czyli w momencie kiedy otrzymała ją za pośrednictwem [...] w K., na co przedstawiła dowód z dokumentu prywatnego w postaci prezentaty [...] Region [...], czyli jednostki organizacyjnej P. S.A. z datą [...] czerwca 2016 r. Natomiast - zdaniem organu – sporna decyzja została doręczona skarżącej w dniu [...] czerwca 2016 r. na co wskazuje potwierdzenie odbioru powyższej decyzji wystawione przez Pocztę Polską S.A. W sporze tym rację należy przyznać organowi. Zgodzić się należy bowiem z organem, iż podmiotem w rozpoznawanej sprawie jest zarządca infrastruktury kolejowej czyli S.A., a nie [...]. Zarówno bowiem [...] jak i [...] nie są niezależnymi podmiotami obrotu w stosunku do skarżącej a jedynie funkcjonują w jej ramach. W relacjach zewnętrznych zawsze będzie występować skarżąca, tym bardziej, że ww. jednostki nie są wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego jako odziały spółki skarżącej. Bez znaczenia pozostaje zatem okoliczność, iż w postępowaniu administracyjnym skarżąca działała za pośrednictwem swojej wewnętrznej jednostki organizacyjnej. Ponadto zarówno [...] w [...] jak i [...] Region [...], mieszczą się pod tym samym adresem co wskazany we wniosku – Plac [...] w [...]. Nie można tym samym uznać zarzutu skarżącej, że sporna decyzja została wysłana na adres inny niż adres skarżącej. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2016 r. Prezes podniósł, iż w jednym czasie skarżąca, działająca za pośrednictwem swojej jednostki organizacyjnej, tj. P. [...] Region [...] wystąpiła do Prezesa z żądaniem wszczęcia 12 postępowań w sprawie wydania decyzji stwierdzającej czy niezbędne jest uzyskanie nowego zezwolenia na dopuszczenie do eksploatacji dla podsystemu strukturalnego. W każdej z tych spraw decyzje Prezesa odbierane były przez P. [...] w [...]. Znamiennym jest jednak, że skarżąca zakwestionowała datę doręczenia decyzji jedynie w tych sprawach w których Prezes wydał postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Doręczenie ww. decyzji w pozostałych sprawach nie było przez skarżącą kwestionowane. Powyższe również potwierdza – w ocenie Sądu - bezzasadność wniesionej skargi. Reasumując należy stwierdzić, że procedując w przedmiocie terminowości wniesienia środka odwoławczego organ nie naruszył prawa i w konsekwencji zasadnie uczynił wydając zaskarżone rozstrzygnięcie. Wydane przez Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego postanowienie z dnia [...] sierpnia 2016 r. znajduje oparcie w powołanych w jego sentencji art. 134 w zw. z art. 127 § 3 kpa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ppsa, oddalił skargę.