VI SA/Wa 2165/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Protokolant p.o. ref. staż. Agnieszka Fidor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi N. S.A. z siedzibą w C., Francja na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę Urząd Patentowy RP działając w trybie postępowania spornego decyzją z dnia [...] czerwca 2017r. (nr [...]), na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm. – dalej także "p.w.p."), oddalił wniosek N. SA z siedzibą w P., Francja (dalej: "wnioskodawca", "skarżąca") o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy NeXON o numerze R.278187 udzielonego na rzecz A. Z. zamieszkałego w B.. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniu 13 stycznia 2017r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek skarżącej o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny NEX0N o numerze R.278187 udzielonego na rzecz A. Z. zamieszkałego w B.. Wniosek dotyczył następujących towarów z klasy 9 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług: wyłączniki zdalnie sterowane, złącza do przewodów elektrycznych, złącza elektryczne, złączki elektryczne. Wnioskodawca wskazał, że jest uprawnionym z praw ochronnych do międzynarodowych znaków towarowych NEXANS o numerach IR.753844 i IR.748932 (znak słowny i słowno-graficzny). Podniósł, że porównywane znaki towarowe są przeznaczone do oznaczania towarów jednorodzajowych i identycznych, a same znaki są do siebie kolizyjnie podobne. Podkreślił również istnienie ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd. Na rozprawie przed Kolegium Orzekającym w dniu [...] czerwca 2017r. wnioskodawca wskazał art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. jako podstawę prawną złożonego wniosku. Podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wskazał, że używa swoich oznaczeń na rynku polskim. Urząd Patentowy skarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. oddalił przedmiotowy wniosek o unieważnienie prawa ochronnego. Organ wskazał, iż w myśl art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy, jeżeli jest on identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielone zostało prawo ochronne z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Jak wynika z treści tego przepisu dla wypełnienia jego dyspozycji konieczne jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: • identyczności lub podobieństwa towarów do oznaczania których znaki te są przeznaczone; • identyczności lub podobieństwa znaków towarowych; • ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów lub usług oznaczonych tymi znakami. Organ podkreślił, iż dokonując oceny podobieństwa na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., w pierwszej kolejności poddawane jest ocenie podobieństwo samych towarów (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 533/06). Organ wskazał, iż sporny znak towarowy R.278187 w zakresie objętym wnioskiem został przeznaczony do oznaczania następujących towarów z klasy 9: wyłączniki zdalnie sterowane, złącza do przewodów elektrycznych, złącza elektryczne, złączki elektryczne. Przeciwstawiony znak towarowy o numerze IR.753844 został przeznaczony miedzy innymi do oznaczania następujących towarów z klasy 9: kable i przewody elektryczne; kable i przewody elektroniczne, kable telekomunikacyjne; drut nawojowy (elektryczność), drut magnetyczny i telefoniczny; łączniki; przełączniki; złącza; wyłączniki; kondensatory; przetwornice; skrzynki rozdzielające, rozgałęziające i połączeniowe do kabli i przewodów elektrycznych, elektronicznych i telekomunikacyjnych; tuleje i osłony połączeniowe do kabli i przewodów elektrycznych, elektronicznych i telekomunikacyjnych; elementy do łączenia kabli i przewodów elektrycznych, elektronicznych i telekomunikacyjnych; przewodniki elektryczne; urządzenia do przetwarzania informacji; urządzenia do transmisji i reprodukcji dźwięku, obrazu lub danych; zapisane programy komputerowe do zarządzania instalacjami kablowymi. Przeciwstawiony znak towarowy IR.748932 został przeznaczony miedzy innymi do oznaczania następujących towarów z klasy 9: kable i przewody elektryczne; kable i przewody elektroniczne, kable telekomunikacyjne; drut nawojowy (elektryczność), drut magnetyczny i telefoniczny; łączniki; przełączniki; złącza; wyłączniki; kondensatory; przetwornice; skrzynki rozdzielające, rozgałęziające i połączeniowe do kabli i przewodów elektrycznych, elektronicznych i telekomunikacyjnych; tuleje i osłony połączeniowe do kabli i przewodów elektrycznych, elektronicznych i telekomunikacyjnych; elementy do łączenia kabli i przewodów elektrycznych, elektronicznych i telekomunikacyjnych; przewodniki elektryczne; urządzenia do przetwarzania informacji; urządzenia do transmisji i reprodukcji dźwięku, obrazu lub danych; zapisane programy komputerowe do zarządzania instalacjami kablowymi. Z powyższego zestawienia wykazów towarów wynika, że porównywane znaki towarowe zostały przeznaczone do oznaczania podobnych i identycznych towarów z klasy 9. Wyłączniki zdalnie sterowane do oznaczania których przeznaczony jest znak sporny zawierają się w ogólnym pojęciu wyłączników do oznaczania których przeznaczone zostały znaki przeciwstawione. Złącza do przewodów elektrycznych i złącza elektryczne do oznaczania których przeznaczony jest znak sporny zawierają się w ogólnym pojęciu złączy do oznaczania których przeznaczone są znaki przeciwstawione. Natomiast złączki elektryczne do oznaczania których przeznaczony jest znak sporny są podobne do złączy do oznaczania których przeznaczone są znaki przeciwstawione, ponieważ mają ten sam cel jakim jest połączenie kabli. Następnie organ zauważył, iż zgodnie z doktryną oraz orzecznictwem oznaczenia powinny być oceniane jako całość, gdyż sama powtarzalność wyodrębnionych elementów lub zbieżność członów oznaczeń nie musi determinować stworzenia ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd (np. wyrok SN z 11.03.1999 r. III RN 136/98, wyrok NSA z 12.05.2003 r. sygn. akt. II SA 1486/02), dlatego też mając na uwadze całościową ocenę znaku towarowego należy zwrócić uwagę na proporcje w sile odróżniającej poszczególnych elementów, a także ich oryginalność i sposób postrzegania, miejsce w znaku i kontekst w jakim poszczególne elementy zostały użyte. Dokonanie oceny porównawczej powinno się odbywać na różnych płaszczyznach postrzegania, biorąc pod uwagę jednocześnie ogólne wrażenie jakie znaki wywierają na odbiorcy. Organ zauważył, że ocena podobieństwa oznaczeń dokonywana jest w trzech płaszczyznach: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej, z uwzględnieniem ich dystynktywnych i dominujących elementów, pomijając drobne lub nieistotne różnice między nimi (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2008 r. ( sygn. akt VI SA/Wa 1791/07). Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 22 października 2008 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1313/08) wskazał, iż "w toku takiej oceny oznaczeń bierze się pod uwagę m. in. liczbę sylab i liter oraz ich rozłożenie w sylabach, a także następstwo samogłosek". Organ podkreślił, iż według doktryny "pominięcie kompleksowego badania podobieństwa znaków choćby na jednej z płaszczyzn, prowadzi do niepełnej oceny podobieństwa znaków, jest to zatem istotna kwestia, gdyż takie znaki towarowe należy porównywać na trzech ww. płaszczyznach, a ponadto należy wskazać, iż nie ma tutaj żadnego wyłączenia się tych sfer oddziaływania, przeciwnie każda z nich łączy się z drugą. Do przyjęcia podobieństwa dwóch oznaczeń wystarcza w zasadzie ich zbieżność na jednej z powyższych płaszczyzn. Jednakże zbieżność taka może być na innych płaszczyznach utwierdzona albo przeciwnie "neutralizowana" (zob, R. Skubisz, Prawo znaków towarowych. Komentarz, Warszawa 1997, str. 91). Organ w tym zakresie podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z dnia 26 lutego 2004 r. (sygn. akt II SA/Wa 1615/02), stwierdził, iż "ocena podobieństwa znaków towarowych nie może ograniczać się do jednego tylko z elementów znaków, choćby najbardziej charakterystycznego". Wskazał ponadto, iż w toku takiej oceny oznaczeń bierze się pod uwagę liczbę sylab i liter oraz ich rozłożenie w sylabach, a także następstwo samogłosek, pierwsze litery i sylaby (R. Skubisz, Prawo znaków towarowych. Komentarz, Warszawa 1997, s. 92). Organ odwołał się także do stanowiska Sądu Pierwszej Instancji, który w wyroku z dnia 23 października 2002 roku (sygn. akt: T-6/01) stwierdził, że "nie można ograniczać się wyłącznie do uwzględnienia jednego z elementów znaku złożonego i porównania z innym oznaczeniem. Wręcz przeciwnie, porównanie należy przeprowadzić całościowo. Nie wyklucza to jednak, iż całościowe wrażenie, jakie znak złożony pozostawia w pamięci właściwego kręgu odbiorców, może w określonych sytuacjach zostać zdominowane przez jeden lub kilka jego składników, Założenie, iż podobieństwo znaków towarowych występuje tylko wówczas, gdy istnieje zgodność pod względem dominującego składnika, dotyczy określonej kategorii sytuacji. Kategoria ta wskazuje, że składnikiem dominującym jest element, który musi być w stanie sam zdominować wrażenie tego znaku towarowego, jakie właściwy krąg odbiorców zachowuje w pamięci, tak że wszystkie inne składniki tego znaku towarowego są bez znaczenia w całościowym wrażeniu przez niego wywołanym". W ocenie organu, sporny znak towarowy R.278187 jest znakiem słowno-graficznym składającym się z czarnego napisu NeXON. Przeciwstawiony międzynarodowy znak towarowy IR.753844 jest znakiem słowno- graficznym składającym się z czarnego napisu Nexans. Przeciwstawiony międzynarodowy znak towarowy IR.748932 jest znakiem słownym składającym się z jednego słowa NEXANS. Zdaniem organu, ww. znaki towarowe, oceniane jako całość, składają się z identycznych elementów słownych jakimi są pierwsze trzy litery "NEX" oraz identycznej piątej litery "N" i jest to za mało aby uznać, że znaki te są do siebie podobne. Nie można bowiem wnioskować o podobieństwie znaków towarowych wyłącznie na podstawie analitycznego zestawienia poszczególnych liter i sylab, w całkowitym oderwaniu od ogólnego kontekstu, a zwłaszcza brzmienia porównywanych słownych znaków towarowych. Porównując stronę wizualną znaków spornego i przeciwstawionych organ wskazał, że znak przeciwstawiony IR.748932 jest znakiem słownym, zatem takim, który może być używany w sposób również zbliżony do znaku spornego. Wszystkie porównywane oznaczenia pomimo tego, że zawierają identyczne pierwsze trzy litery NEX i piątą literę N, różnią się od siebie czwartą literą ("o" w znaku spornym) i "a" w znakach przeciwstawionych. Różna jest także ilość liter w tych znakach. Znak sporny składa się z 5 liter, zaś znaki przeciwstawione z 6 liter. Mają one także odmienne ostatnie litery ("n" w znaku spornym i "s" w znakach przeciwstawionych). Dodatkowo znak sporny i znak IR.748932 zostały sporządzone czcionkami o odmiennych krojach, tj. znak sporny sporządzono czcionką pogrubioną i zwartą, zaś znak przeciwstawiony sporządzono czcionką zbliżoną do standardowej ze znacznymi odstępami pomiędzy literami. Wszystko to wpływa na odmienne postrzeganie tych oznaczeń przez odbiorców, w związku z czym w ocenie organu znaki sporny i przeciwstawione nie są do siebie podobne w warstwie wizualnej. Organ uznał ponadto, że porównywane znaki towarowe również różnią się od siebie w warstwie fonetycznej. Wskazał, iż znak sporny składa się z 5 liter, zaś znaki przeciwstawione z 6 liter. Z uwagi na układ liter znaki te są odmiennie wymawiane. Znaki sporny i przeciwstawione są wymawiane zgodnie z ich zapisem NEXON (znak sporny) NEXANS (znaki przeciwstawione). Odmienne końcówki – "ON" w znaku spornym oraz – "ANS" w znakach przeciwstawionych wpływają na różny sposób wymowy tych oznaczeń. Organ wskazał także, iż zarówno znak sporny jak i przeciwstawione nie posiadają znaczenia w języku polskim ani też w żadnym innym. Są to więc oznaczenia fantazyjne, w związku z czym zbędne jest dokonywanie badania ich podobieństwa w warstwie znaczeniowej. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że znaki towarowe: sporny o numerze R.278187 i przeciwstawione IR.753844 oraz IR.748932 różnią się od siebie w warstwach wizualnej i fonetycznej. W związku z powyższym, w ocenie organu nie istnieje ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje ryzyko skojarzenia spornego znaku towarowego ze znakiem przeciwstawionym. Chociaż towary oznaczane znakiem spornym (w zakresie objętym sprzeciwem) oraz znakami przeciwstawionymi można nabyć w tych samych miejscach zbytu, jakimi są wyspecjalizowane sklepy elektroniczne i elektryczne, to jednak w ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie zachodzi ryzyko wprowadzenia potencjalnego odbiorcy w błąd o do pochodzenia ww. towarów. Odbiorcami towarów oznaczanych porównywanymi znakami są bowiem w większości profesjonaliści tacy jak: instalatorzy, elektrycy lub elektronicy, ale także pewna grupa przeciętnych polskich konsumentów. W tym zakresie organ uwzględnił model przeciętnego odbiorcy ukształtowany w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości dla celów całościowej oceny niebezpieczeństwa konfuzji, który stanowi osoba należycie dobrze poinformowana, należycie uważna i ostrożna (vide. wyrok ETS z dnia 22 czerwca 1999 r. o sygn. akt C-342/97, wyrok ETS z dnia 16 lipca 1998 r. o sygn. akt C-210/96 oraz wyrok ETS z dnia 12 lutego 2004 r. o sygn. akt C-218/01). Zdaniem organu, wszyscy wskazani powyżej odbiorcy wykazują zwiększony poziom uwagi, zatem należy uznać, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi ryzyko pomylenia przez odbiorców towarów oznaczonych znakiem spornym i znakami przeciwstawionymi. Mając powyższe na uwadze organ uznał, iż w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające unieważnienie prawa ochronnego udzielonego na sporny znak towarowy w zakresie towarów ujętych w klasie 9, na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., w zakresie objętym żądaniem wnioskodawcy. Na ww. decyzję Urzędu Patentowego skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzucił naruszenie następujących przepisów: 1. Art. 7 i art. 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez w stopniu mającym wpływ na ostateczny wynik postępowania, polegające na niewyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy poprzez: • brak całościowej oceny podobieństwa oznaczeń wskutek niedokonania faktycznego bilansu cech wspólnych oraz różnic, które determinują ryzyko pomyłki, • brak ustalenia, który z elementów badanego spornego oznaczenia (NeXON) ma znaczenie istotnie odróżniające, jako okoliczności mającej wpływ na ustalenie braku podobieństwa porównywanych oznaczeń w warstwie wizualnej, • brak ustalenia jakie są odróżniające i dominujące elementy poszczególnych znaków jako okoliczności mającej wpływ na wystąpienie ryzyka wprowadzenia w błąd, • niezastosowanie przy dokonywaniu oceny podobieństwa oznaczeń ugruntowanej w doktrynie zasady, że znacznie mniejsze znaczenie niż pierwsze litery i sylaby mają zakończenia słów, albowiem z reguły odbiorca zwraca mniejsza uwagę wizualnie i fonetycznie na końcowe fragmenty słowa, co uniemożliwiło organowi dokonanie prawidłowego porównania znaków, • dokonanie błędnego ustalenia poziomu uwagi przeciętnego odbiorcy towarów oznaczanych znakami towarowymi skarżącej i spornym znakiem towarowym, zwłaszcza w kontekście ustalonego modelu przeciętnego odbiorcy, w zakresie możliwości powstawania ewentualnych skojarzeń, jako okoliczności mającej istotny wpływ na powstawanie pomyłek i błędów w ich odróżnianiu, • niewłaściwe ustalenie percepcji przeciętnego konsumenta do którego kierowane są towary, poprzez całkowite pominięcie charakteru tych towarów i błędne ustalanie poziomu jego uwagi, jako okoliczności mającej wpływ na zaistnienie ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, • niedokonanie właściwej oceny ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd poprzez przyjęcie wzmożonej uwagi przeciętnego odbiorcy towarów oznaczanych znakiem skarżącej i znakiem spornym, przy jednoczesnym ustaleniu takich samych warunków zbytu tychże towarów; 2. Art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy oraz brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji; 3. Art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi ryzyko wprowadzenia potencjalnego odbiorcy w błąd z uwagi na brak podobieństwa porównywanych znaków towarowych, przeznaczonych do oznaczania towarów identycznych i podobnych. Z uwagi na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie spraw Urzędowi Patentowemu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu zarzutów skarżąca rozwinęła argumentację przedstawioną na etapie postępowania administracyjnego wskazując w szczególności na niepełną ocenę porównywanych oznaczeń poprzez skupienie się przede wszystkim na występujących różnicach, a nie cechach zbieżnych obu znaków, jak również braku dokonania oceny w zakresie podobieństwa towarów sygnowanych tymi oznaczeniami, a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego . W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Urzędu Patentowego zarzuty podniesione w skardze są nieuzasadnione, gdyż stanowisko skarżącej nie znajduje oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy oraz w obowiązującym orzecznictwie. Organ bowiem prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i na podstawie dokonanych ustaleń wydał decyzję oddalającą złożony wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. zwana dalej "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Urząd Patentowy RP nie uchybił bowiem przepisom wskazanym przez skarżącą, a skarżona decyzja nie zawiera innych wad, które Sąd bada z urzędu. W przedmiotowej sprawie Urząd Patentowy odmówił udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony znak towarowy uznając, że w sprawie nie występuje podobieństwo oznaczeń porównywanych znaków towarowych, skutkujące niebezpieczeństwem wprowadzenia nabywców w błąd co do pochodzenia towarów oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym oraz znakami towarowymi, z którymi organ porównał zgłoszony znak towarowy, o którym mowa w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. nie jest możliwe udzielenie prawa ochronnego na znaki towarowe, których używanie mogłoby wprowadzać potencjalnych odbiorców w błąd polegający w szczególności na skojarzeniu ze znakiem chronionym. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") w wyroku z 7 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 433/16 (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl), przepis art. 132 ust.2 pkt 2 p.w.p. ma zastosowanie wówczas, gdy spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki: podobieństwo lub identyczność znaków towarowych, podobieństwo lub identyczność towarów (usług), do oznaczania, których przeznaczone są dane znaki oraz istnienie ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, co do źródła pochodzenia oznaczanych towarów. Przy czym w pierwszej kolejności badane jest podobieństwo towarów, dla których zarejestrowano kolidujące oznaczenia (vide wyroki NSA z 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1793/11 i z 9 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1498/14). Ponadto w orzecznictwie oraz doktrynie wskazuje się, iż ocena identyczności towarów (usług) powinna być dokonywana trójetapowo. Przede wszystkim trzeba ustalić wykaz towarów (usług) objętych znakiem wcześniejszym, a - wykaz towarów (usług) objętych znakiem późniejszym. Na końcu należy zestawić towary (usługi) objęte obydwoma znakami towarowymi. W przypadku ustalania istnienia (nieistnienia) podobieństwa towarów (usług) - poprawna metodyka badania kolizji znaków towarowych nakazuje odróżnić fazę oceny istnienia (nieistnienia) podobieństwa towarów oraz fazę oceny stopnia ich podobieństwa. Organ powinien najpierw określić, czy towary są podobne, a następnie, w razie stwierdzenia ich podobieństwa, określić stopień tego podobieństwa. Oddzielenie towarów (usług) podobnych od towarów (usług) niepodobnych ma zasadnicze znaczenie z punktu widzenia stosowania art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p.. To czy znaki towarowe - sporny i przeciwstawiony (wcześniejszy) - są podobne, rozstrzyga się na podstawie kryterium niebezpieczeństwa wprowadzania w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów (usług). Podkreślić jednak należy, że sama przynależność towarów (usług) do tej samej klasy klasyfikacji nicejskiej nie stanowi decydującego argumentu na rzecz uznania towarów (usług) za podobne, ponieważ klasyfikacja ta służy celom administracyjnym (w tym naliczaniu opłat) i per se nie stanowi przeszkody w potwierdzeniu braku podobieństwa towarów (usług) należących do tej samej klasy lub podobieństwa towarów (usług) należących do różnych klas. W praktyce jednak niejednokrotnie stanowi ważną "wskazówkę" (por: Skubisz R.: [w:] Prawo własności przemysłowej. Red. R. Skubisz, System Prawa Prywatnego, T. 14B, Warszawa 2012, s.680 i nast. i wskazana tam liter. przedmiotu oraz orzecznictwo). W celu dokonania oceny podobieństwa towarów (usług) należy uwzględnić wszystkie istotne czynniki charakteryzujące wzajemny stosunek, w którym mogą one pozostawać. Czynniki te obejmują w szczególności charakter towarów lub usług, ich przeznaczenie, sposób używania, jak również to, czy te towary lub usługi konkurują ze sobą czy też się uzupełniają (vide wyroki Sądu z 4 listopada 2003 r. w sprawie T-85/02 Díaz przeciwko OHIM – Granjas Castelló (CASTILLO), pkt 32 oraz z 24 listopada 2005 r. w sprawie T-346/04 Sadas przeciwko OHIM – LTJ Diffusion (ARTHUR ET FÉLICIE), pkt 33). Inne czynniki, jak na przykład kanały dystrybucji danych towarów, mogą być także wzięte pod uwagę. Natomiast przy porównywaniu znaków towarowych należy uwzględnić ogólne wrażenie, jakie porównywane znaki wywierają na odbiorcy, dla którego decydujące znaczenie mają elementy dominujące występujące w porównywanych znakach i jeżeli elementem dominującym są ich cechy wspólne, to podobieństwo stwarza ryzyko konfuzji w znaczeniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. (vide wyrok NSA z 25 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2512/15). Ponadto porównania należy dokonać poprzez analizę danych znaków towarowych postrzeganych każdy jako całość, co nie oznacza, że całościowe wrażenie pozostawione przez złożony znak towarowy w pamięci właściwego kręgu odbiorców nie może w niektórych przypadkach zostać zdominowane przez jeden lub kilka z jego składników (vide wyrok NSA z 22 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 2506/15). Ponadto w przypadku znaku słowno–graficznego, który z reguły łączy w sobie, poprzez szczególne powiązanie, znak słowny z graficznym, bilans podobieństwa i różnic musi być naturalnie bardziej szczegółowy. Zatem na gruncie przepisu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., po stwierdzeniu podobieństwa towarów lub usług, ocena podobieństwa spornego znaku i znaku przeciwstawionego prowadzona jest w trzech płaszczyznach: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej, z uwzględnieniem ich dystynktywnych i dominujących elementów. Konsekwencją występującego podobieństwa oznaczeń i towarów jest bowiem niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów oznaczonych tymi znakami. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż w rozpoznawanej sprawie organ w pierwszej kolejności zbadał czy zachodzi identyczność lub podobieństwo towarów, do oznaczania których przeznaczone są porównywane znaki, uznając, iż w zakresie niektórych towarów z klasy 9 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług, tj.: w części dotyczącej wyłączników zdalnie sterowanych, złączy do przewodów elektrycznych, złączy elektrycznych i złączek elektrycznych występuje podobieństwo towarów. Jednakże na podstawie przeprowadzonej analizy obu oznaczeń organ następnie stwierdził, iż same znaki są do siebie kolizyjnie niepodobne i nie występuje ryzyko wprowadzenia odbiorców ww. towarów w błąd. W ocenie Sądu, analiza ta jest prawidłowa, gdyż o ile można stwierdzić w rozpoznawanej sprawie występowanie podobnych towarów to brak jest istotnego podobieństwa obu oznaczeń. Porównywane oznaczenia posiadają bowiem inną warstwę słowną – "NeXON" w przypadku znaku słownego i "NEXANS" w znaku przeciwstawionym. Ww. znaki towarowe oceniane jako całość, w zakresie ich podobieństwa, składają się zatem z identycznych elementów słownych, jakimi są pierwsze trzy litery "NEX" oraz identycznej piątej litery "N". W ocenie Sądu nie oznacza to jednak, że ww. znaki na tej podstawie są do siebie faktycznie podobne. Nie można bowiem wnioskować o podobieństwie znaków towarowych wyłącznie na podstawie analitycznego zestawienia poszczególnych takich samych liter czy sylab, w oderwaniu od ogólnego kontekstu, a zwłaszcza brzmienia porównywanych słownych znaków towarowych. O tym, czy znaki są do siebie podobne czy nie decydują na równi występujące w nich przeciwieństwa, na które zwrócił uwagę organ, co nie znaczy, iż nie dokonał on analizy obu oznaczeń pod względem ich podobieństwa, uznając, iż brak jest w tym zakresie wyróżniających elementów. Nie można uznać w szczególności za taki element początkowej części porównywanych oznaczeń, jaki stanowi człon - "NEX", ze względu na powszechność jego występowania w obrocie (w nazewnictwie) lecz także ze względów poniższych. Wskazać bowiem należy, iż w zakresie badania występujących różnic między oznaczeniami, oprócz różnicy co treści i wymowy obu porównywanych znaków, sporny znak odróżnia także grafika (czcionka), a w szczególności element łączący w tym znaku, tj. pisaną małą czcionką literę "e" z pisaną, tak jak pozostałe litery w tym znaku dużą czcionką, literą "X" (będące swoistym łącznikiem), co niewątpliwie stanowi charakterystyczny element wyróżniający spornego oznaczenia, niewystępujący w znakach przeciwstawionych. Należy ponadto zgodzić się z organem, iż brak jest podobieństwa w warstwie znaczeniowej porównywalnych oznaczeń, ze względu na ich abstrakcyjne znaczenie dla polskiego odbiorcy. Reasumując, ww. znaki towarowe różnią się od siebie, gdyż brak jest istotnego ich podobieństwa w warstwie fonetycznej, wizualnej i znaczeniowej. Odnosząc się następnie do kwestii możliwości wprowadzenia w błąd nabywców towarów ze znaku spornego oraz znaków przeciwstawionych wskazać trzeba, iż Urząd Patentowy przy ocenie podobieństwa towarów wziął pod uwagę warunki obrotu tj. przeznaczenie towarów, krąg odbiorców, czy sposób sprzedaży towarów, które należy uznać za obiektywne. Wymienione na wstępie towary, chociaż charakteryzują się ogólną dostępnością, to jednak są nabywane przez osoby bardzo dobrze poinformowane, ze względu na ich specyficzne zastosowanie, wymagające fachowej wiedzy i umiejętności, w związku z czym nie stanowią towarów powszechnego użytku. Nie można uznać, aby w tak wąskiej grupie fachowców (w praktyce elektryków) mogło więc powstać uzasadnione ryzyko wprowadzenia w błąd, w przypadku odróżniających się oznaczeń polskiego i zagranicznego producenta podobnych towarów. Do takiego też wniosku, w analizowanym przypadku, prowadzi dla celów całościowej oceny niebezpieczeństwa wystąpienia konfuzji, odniesienie się do modelu przeciętnego odbiorcy, ukształtowanego w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, który stanowi osobę dobrze poinformowaną, należycie uważną i ostrożną (zob. wyroki z 22 czerwca 1999 r., sygn. akt C-342/97, z 16 lipca 1998 r., sygn. akt C-210/96 z 12 lutego 2004 r., sygn. akt C-218/01). Z powyższych względów Sąd nie dopatrzył się w rozpoznawanej sprawie naruszenia przepisu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., zarówno w jego wykładni jak i zastosowaniu. Za nieuzasadnione Sąd uznał także zarzuty skargi podnoszące naruszenie przepisów postępowania. Organ rozstrzygając przedmiotową sprawę oparł się bowiem na kompletnym materiale dowodowym oraz w prawidłowo ustalił i wyjaśnił stan faktyczny sprawy (zgodnie z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a.), dokonał wyczerpującej analizy zgromadzonych dowodów (w myśl art. 80 k.p.a.), co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia (zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, co w świetle art. 151 p.p.s.a. skutkuje oddaleniem skargi.