VI SA/Wa 2171/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 3 sierpnia 2017 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, którą nałożono na A. B. (dalej skarżący) karę pieniężną w oparciu o art. 64 i art. 140aa ust. 1-3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), dalej p.r.d. Jako podstawę prawną skarżonego rozstrzygnięcia wskazano art 134 k.p.a. w zw. z art. 140ac ust. 1 p.r.d. Zaskarżone postanowienie wydano w następującym stanie faktyczno-prawnym. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej WITD), po przeprowadzeniu prawidłowo wszczętego wobec skarżącego postępowania administracyjnego, decyzją z [...] maja 2016 r., nałożył na niego karę pieniężną za przejazd po drodze krajowej pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W decyzji tej zawarto pouczenie, że skarżącemu przysługuje od niej prawo złożenia do GITD, za pośrednictwem WITD, w terminie 14 dni odwołania. Decyzja została doręczona na adres skarżącego dnia 25 maja 2016 r., a jej odbiór pokwitowała I. B., oznaczona na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jako "pełnoletni domownik, który podjął się oddania pisma adresatowi". Dnia 27 czerwca 2016 r. skarżący wystąpił do WITD z prośbą o rozłożenie nałożonej na niego kary na 4 równe raty miesięczne. Następnie dnia 19 lipca 2016 r. skarżący nadał za pośrednictwem operatora pocztowego do WITD pismo, w którym odwołując się do art. 43 ust. 2 ustawy o prawie przewozowym (j.t. Dz.U. z 2000 r. nr 50 poz. 601 ze zm.), p.p. stwierdził, że kara pieniężna powinna była zostać nałożona nie na niego, ale na załadowcę przewożonego towaru. WITD wezwał skarżącego do wskazania w terminie 7 dni o co wnosi w ww. piśmie z 19 lipca 2016 r. oraz czy jest to odwołanie od decyzji z [...] maja 2016 r., czy też pismo w sprawie. W odpowiedzi skarżący wskazał, że wnosi o uchylenie decyzji WITD z [...] maja 2016 r. W konsekwencji powyższych ustaleń WITD pismo skarżącego z 19 lipca 2016 r., stanowiące zgodnie z jego wolą odwołanie od decyzji z [...] maja 2016 r., przekazał według właściwości do GITD. GITD w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, odwołując się do art 140ac ust. 1 p.r.d. oraz do art. 134 k.p.a., ustalił, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że decyzja WITD z [...] maja 2016 r. została skarżącemu doręczona dnia 25 maja 2016 r. W związku z powyższym czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upłynął dnia 8 czerwca 2016 r. – środa, a skarżący odwołanie wniósł dnia 19 lipca 2016 r. W tym stanie rzeczy GITD uznał, że bezsprzecznie skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania od ww. decyzji WITD pomimo, że prawidłowo pouczono go o procedurze odwoławczej. Jednocześnie GITD stwierdził, że wraz z odwołaniem nie został złożony wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Skarżący, czyniąc to za pośrednictwem GITD, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją WITD z [...] maja 2016 r., powołał się na art. 43 p.p. Wniósł o "uchylenie nałożonego mandatu karnego". GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. W pismach z 9 stycznia i 28 maja 2017 r. skarżący ponowił żądanie, aby Sąd sprawę rozparzył pod kątem przepisów ustawy o prawie przewozowym, z których w jego ocenie wynika, że odpowiedzialnym za stwierdzone w tej sprawie wykroczenie jest załadowca towaru, a nie przewoźnik. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie przedmiot zaskarżenia stanowi postanowienie wydane na podstawie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 140ac ust. 1 p.r.d., którym GITD stwierdził, że odwołanie skarżącego od decyzji WITD zostało złożone z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia. Przepis art. 140ac ust. 1 p.r.d. stanowi, że odwołanie od decyzji organu I instancji przysługuje stronie w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Norma ta ustanawia ustawowy, proceduralny, czternastodniowy termin, w którym to skutecznie można wnieść odwołanie. W tym miejscu należy zaznaczyć, że porządek prawny musi cechować pewność. Ustawodawca w tym celu ustanawia m.in. ściśle określone terminy, zarówno dla organów administracji publicznej (m.in. w art. 35 k.p.a.), jak i dla stron postępowania administracyjnego (m.in. w art. 140ac ust. 1 p.r.d., będącym odpowiednikiem kodeksowego art. 129 § 2 k.p.a.). Wskazywanie określonych terminów służy bowiem zapobieżeniu możliwości powstawania m.in. takiej sytuacji, w której decyzja organu I instancji nie może uzyskać przymiotu ostateczności, gdyż strona w każdym czasie ma prawa od niej złożyć odwołanie. Z treści art. 134 k.p.a. wynika, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie takie jest ostateczne, co oznacza, że jest ono zaskarżalne wprost do sądu administracyjnego. Użycie w tym przepisie zwrotu "stwierdza" czyni, że organ odwoławczy nie ma pozostawionego tzw. luzu decyzyjnego w rozpoznaniu sprawy, w której doszło do uchybienia terminu. Ustaliwszy, że termin do zgłoszenia odwołania nie został dochowany, ma obowiązek wydać w oparciu o art. 134 k.p.a. postanowienie. Zauważenia wymaga przy tym, że każde, nawet nieznaczne przekroczenie proceduralnego terminu już stanowi jego uchybienie. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje jednak (art. 58 § 1 i § 2) możliwość przywrócenia terminu, któremu uchybiono i wniosek taki – o przywrócenie terminu, ma pierwszeństwo w rozpoznaniu przed wydaniem postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu. Jednakże zgłoszenie wskazanego wniosku należy wyłącznie do sfery praw strony postępowania administracyjnego, gdyż wymaga on uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. To powoduje, że organ nie może z urzędu przywrócić terminu. Zatem stwierdzając, że w danej sprawie doszło do uchybienia terminu i strona, która temu terminowi uchybiła, nie zażądała jego przywrócenia, organ obowiązany jest zastosować art. 134 k.p.a. Fakt łącznego zaistnienia ww. okoliczności – uchybienia ustawowego terminu bez wnioskowania o jego przywrócenie, wiąże organ, co jednoznacznie wynika z treści bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 134 k.p.a. Każde więc uchybienie terminu do wniesienia odwołania powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek wydać postanowienie, o którym mowa w art. 134 k.p.a., tj. postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W niniejszej sprawie bezspornym jest – wynika to z akt administracyjnych nadesłanych do Sądu i nie jest kwestionowane w skardze, że decyzja WITD została skutecznie doręczona skarżącemu dnia 25 maja 2016 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbiory owej decyzji wynika bowiem, że z powodu nieobecności skarżącego – jej adresata, pod adresem przez niego wskazanym, decyzja została doręczona dorosłemu domownikowi, tj. Irenie Bogusz, która zobowiązała się oddać ją skarżącemu. Fakt odbioru owej decyzji we wskazanej dacie, tj. 25 maja 2016 r., I. B. potwierdziła własnoręcznym podpisem umieszczonym na ww. zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W ocenie Sądu doręczenie to zostało więc bez wątpienia dokonane prawidłowo i skutecznie - zgodnie z przepisami Kodeku postpowania administracyjnego (art. 39, art. 40 § 1 i art. 42-43 k.p.a.). Sąd w oparciu o treść decyzji WITD ustalił, że zostało w niej zawarte prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie złożenia od niej odwołania. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skoro decyzja WITD została skutecznie doręczona skarżącemu dnia 25 maja 2016 r. wraz z prawidłowym pouczeniem o możliwości wniesienia od niej odwołania w terminie 14 dni od daty jej doręczenia, to GITD właściwie stwierdził uchybienie terminu do złożenia odwołania, ustaliwszy że zostało ono nadane na adres WITD dopiero dnia 19 lipca 2016 r. Termin na skuteczne wniesienia odwołania upłynął w tej sprawie bowiem dnia 8 czerwca 2016 r., a z akt administracyjnych nie wynika, by skarżący żądał przywrócenia tego terminu. Legalności skarżonego postanowienia nie podważa w żadnym razie argumentacja zawarta w skardze, jak również ta zaprezentowana w kolejnych pismach skarżącego składanych do Sądu. Skarżący w ogóle nie odniósł się do kwestii uchybienia terminu, a jedynie do przebiegu procesu załadunku i zagadnienia, który z podmiotów jest – w jego ocenie, odpowiedzialny za stwierdzone w tej sprawie naruszenie, czy on jako przewoźnik, czy załadowca. W konsekwencji zarzuty skarżącego, odnoszące się wyłącznie do nałożenia kary pieniężnej, nie mogły zostać wzięte pod uwag przez Sąd, gdyż GITD nie rozpatrzył sprawy ponownie, ale stwierdził uchybienie terminu do złożenia odwołania. Sąd uznał, że przy wydawaniu skarżonego postanowienia organ odwoławczy nie naruszył żadnych przepisów prawa procesowego. Zarówno ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny oraz zastosowane przepisy prawa nie budzą zastrzeżeń i jako takie odpowiadają prawu. Stosownie do treści art. 80, art. 77 i art. 6-8 k.p.a. GITD dysponował wystarczającym materiałem dowodowym, z którego wynika uchybienie terminu do złożenia odwołania, w konsekwencji czego prawidłowo zastosował przepis art. 134 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.