VI SA/Wa 2174/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2008 r. sprawy ze skargi H. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką oddala skargę VI SA/Wa 2174/07 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] cofającą H. C. licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Powyższa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zapadła w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W dniu 23 lutego 2006 r. Biuro Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu [...] W. zawiadomiło Prokuraturę Rejonową W. o domniemaniu popełnienia przez H. C. (dalej "skarżący") przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów, to jest posłużenie się sfałszowanym drukiem potwierdzającym niekaralność w trakcie kontroli prowadzonej przez ten organ w dniu 26 stycznia 2006 r. Krajowy Rejestr Karny w piśmie z dnia 23 maja 2007 r. poinformował organ, że w dniu 19 lutego 2007 r. wobec skarżącego zapadł wyrok skazujący. Skarżący został skazany na podstawie art. 270 § 1 Kodeksu karnego, to jest za popełnione przestępstwo przeciwko dokumentom. Wobec powyższego Prezydent [...] W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W toku postępowania administracyjnego skarżący wniósł o niecofanie mu uprawnień. Na poparcie swojego stanowiska wskazał, że przez 9 lat świadczy usługi taksówką. Przez ten okres nie wpłynęła na niego żadna skarga. Prezydent [...] W. decyzja z dnia [...] lipca 2007 r. cofnął H. C. licencje nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Organ pierwszej instancji wskazał, że, zgodnie z art. 5 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, 2088 ze zmianami) – cytowana dalej jako: "ustawa o transporcie drogowym" działalność przewozową w zakresie taksówki osobowej mogą wykonywać wyłącznie osoby, które spełniają wymóg dobrej reputacji. W ocenie organu, skarżący został skazany za przestępstwo popełnione umyślnie. Zatem przestał on spełniać od momentu uprawomocnienia tego wyroku wymogi dobrej reputacji. W sytuacji takiej, zgodnie z art. art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o transporcie drogowym organ jest obowiązany do cofnięcia licencji. Organ licencyjny nie działa tym przypadku w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że żadne okoliczności w szczególności wiek: trudna sytuacja materialna, dobra opinia, nie mogą wpłynąć na zmianę stanowiska w sprawie i odstąpienie od podjęcia decyzji cofającej licencję. Na powyższą decyzję skarżący złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W ocenie skarżącego organ bezpodstawne zastosował art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o transporcie drogowym Zdaniem skarżącego, w sprawie niniejszej ocenie organu umknęło, że czyny zabronione stypizowane normą art. 270 § 1 Kodeksu karnego obejmują podrabianie lub przerabianie dokumentu w celu użycia za autentyczny, lub używanie dokumentu podrobionego lub przerobionego jako autentycznego. Organ nie wziął pod uwagę również, że czyn ten zagrożony jest grzywną, karą ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5, co oznacza, że jest występkiem. W konsekwencji, organ nie wziął pod uwagę art. 8 Kodeksu karnego, zgodnie z którym zawsze i tylko umyślnie można popełnić zbrodnię, natomiast występek można popełnić także nieumyślnie. Ponadto organ analizując przedmiotową sprawę nie wziął także pod uwagę art. 9 Kodeksu karnego zawierający regulację odnoszącą się do nieumyślności popełniania czynu zabronionego. Skarżący stanął na stanowisku, że w sprawie niniejszej w toku postępowania kontrolnego użył informacji z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności, która to informacja okazała się informacją podrobioną czy też przerobioną. Nie był on jednak świadomy tej okoliczności, wobec czego popełnił przedmiotowe przestępstwo nieumyślnie. Ponadto jak podkreślił skarżący, fakt karalności powstał dopiero w wyniku wydania wyroku z dnia 19 lutego 2007 r. Jednocześnie, w ocenie skarżącego, do jego osoby nie może mieć zastosowania art. 5 ustawy o transporcie drogowym, gdyż licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką została udzielona przedsiębiorcy prowadzącemu osobiście przewozy. W związku z powyższym, w sprawie niniejszej ma zastosowanie art. 6 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o transporcie drogowym. Wobec powyższego, skarżący spełnia wszystkie wymagania przewidziane w tym przepisie, jak również wynikające z art. 39a ust. 1 pkt 1 - 4 ustawy o transporcie drogowym. Ponadto, w ocenie skarżącego, żadna norma ustawy o transporcie drogowym, nie upoważnia Prezydenta [...] W. do wszczynania z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką i udzielonej przedsiębiorcy indywidualnie i osobiście wykonującemu przewozy. Wobec powyższego, wszczęcie przedmiotowego postępowania z urzędu i wydanie decyzji było pozbawione podstawy prawnej, jak i dokonane bez wymaganego upoważnienia ustawowego. W wyniku rozpoznania odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] W. W uzasadnieniu stanowiska organ przywołał art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o transporcie drogowym. Nakłada on wymóg spełniania przez osoby prowadzące działalność gospodarczą wymóg dobrej reputacji. Wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby, jeżeli zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne przeciwko wiarygodności dokumentów. Konieczność spełniania tego wymogu przez taksówkarzy wynika wprost z art. 6 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b ustawy o transporcie drogowym. Ponadto użycie sformułowania "cofa się" oznacza, że w przypadku zaistnienia okoliczności wymienionych w tym przepisie organ administracji musi cofnąć zezwolenie i nie może od tego odstąpić. Konsekwencją powyższej normy jest również konieczność wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu. Ponadto organ wskazał, że nie ulega wątpliwości, że skarżący został skazany za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów wyrokiem sądu powszechnego. Z normy art. 270 Kodeksu karnego nie wynika, że przestępstwo to może zostać popełnione nieumyślnie. Zatem, organ nie podzielił stanowiska skarżącego, który wskazał, że ów czyn popełnił nieumyślnie. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2007 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wniósł o jej uchylenie. Zarzucił zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji naruszenie: 1) art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a, w związku z art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a i pkt 4 oraz art. 6 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b ustawy o transporcie drogowym przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie utożsamienie "przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewozy i zatrudniającego kierowców" z "przedsiębiorcą osobiście wykonującym przewozy bez zatrudniania kierowców" oraz utożsamienie "wymagań" z "wymogami"; 2) art. 7 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 6 i art. 19 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez niewłaściwy organ; 3) art. 7 k.p.a. przez pominięcie istotnych elementów stanu faktycznego sprawy. Skarżący ponowił zarzut zawarty w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, w którym wskazuje na brzmienie przepisów art. 7, 8, 9 i 270 Kodeksu karnego. W ocenie skarżącego, popełnił on nieumyślne przedmiotowe przestępstwo. Wobec powyższego, organ bezpodstawnie zastosował art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o transporcie drogowym. Również jak w odwołaniu wskazał, że jest przedsiębiorcą wykonującym transport drogowy taksówką indywidualnie i osobiście bez zatrudniania jakichkolwiek innych osób, w tym także kierowców. W tej sytuacji ma w stosunku do niego zastosowanie art. 6 ust. 1 pkt 2, art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a i art. 39a ust. 1 pkt 1-4 ustawy o transporcie drogowym. W ocenie skarżącego, wymagania stawiane przez te przepisy spełnia. Pozostałe zaś elementy nie stanowią "wymagań" w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o transporcie drogowym, lecz dalsze przesłanki udzielenia licencji rozumiane przez ustawodawcę jako "wymogi". Jednakże, w ocenie skarżącego, w żadnym razie nie są "wymaganiami" uprawniającymi do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego, których nie spełnienie powoduje cofnięcie licencji. Przemawia za tym także okoliczność, że sam fakt niekaralności jako taki nikogo do niczego nie uprawnia. Zatem organ I instancji dokonując niedozwolonej wykładni rozszerzającej normy art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o transporcie drogowym jednocześnie pominął normę art. 6 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Dla uzasadnienia swojego stanowiska, skarżący dodatkowo wskazał w skardze na brzmienie art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 5 ust. 3 tej ustawy. Ostatni przepis normuje przesłanki udzielenia licencji jako "spełnianie wymogu dobrej reputacji" oraz "spełnianie wymagań określonych w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym". Oznacza to, w ocenie skarżącego, że nie są to pojęcia tożsame. Skoro zatem cofnięcie licencji może nastąpić wyłącznie z powodu nie spełniania wymagań określonych w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym czy to przez posiadacza licencji, czy to przez pojazd samochodowy, którym transport drogowy ma być wykonywany, to nie może ono nastąpić w wyniku nie spełniania przez posiadacza licencji "wymogu dobrej reputacji" niebędącego według definicji ustawowych "wymaganiem". Ponadto, zdaniem skarżącego organem właściwym na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o transporcie drogowym do udzielania, odmowy udzielenia, zmiany lub cofnięcia licencji jest Prezydent [...] W. W sprawie niniejszej, decyzja została wydana z upoważnienia Prezydenta przez Biuro Działalności Gospodarczej i Zezwoleń. Według skarżącego, żadna norma ustawy o transporcie drogowym nie upoważnia Prezydenta do cedowania jego uprawnień na inne podmioty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie wskazując, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta [...] W. zawierają wyjaśnienie przesłanek merytorycznych i prawnych, które stały się przyczyną podjęcia rozstrzygnięcia. Na odparcie ostatniego z zarzutów skarżącego, organ wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana przez osobę posiadającą stosowne upoważnienie od Prezydenta [...] W. Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sadów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnymi i przepisami procesowymi nie zaś kryteriów słusznościowych. Zgodnie z art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz. 1270 z późniejszymi zmianami/, dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga nie zasługuje na uwzględnienie a podniesione w niej zarzuty nie są trafne. Zaskarżona decyzja, zdaniem sądu, nie narusza prawa tak materialnego jak i procesowego. W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu skargi odnośnie właściwości organu I instancji. Nie jest on zasadny. Wbrew zarzutowi skarżącego organem I instancji był Prezydent [...] W., a więc organ właściwy do wydawania decyzji m. in. cofnięcia licencji w zakresie transportu drogowego w przewozach taksówkowych. Właściwość Prezydenta Miasta do wydawania tego rodzaju decyzji wynika z art. 7 ust. 2 pkt 2) lit c) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, 2088 ze zmianami). Właściwości organu w przedmiotowej sprawie dowodzi znajdująca się w aktach sprawy decyzja. K. K., p.o. Zastępcy Dyrektora Biura działalności Gospodarczej i Zezwoleń [...] W., podpisując decyzję działał z upoważnienia Prezydenta [...] W., co wynika z upoważnienia nr [...] z dnia 8 grudnia 2006 r. Podstawą upoważnienia wydanego przez Prezydenta [...] W. dla K. K. stanowił art. 31 w związku z art. 11a oraz art. 33 ust. 3 i art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2000 r. nr 98 , poz. 1071 ze zm.). Przechodząc do merytorycznej zasadności skargi, Sąd stwierdził, iż nie jest ona usprawiedliwiona. Zaskarżona decyzja zawiera wskazanie przesłanek, którymi kierował się organ podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie. Sąd podziela te przesłanki. Kolegium właściwie zastosowało i zinterpretowało prawo materialne. Wydanie decyzji poprzedziło właściwie przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, bez naruszenia jakichkolwiek przepisów postępowania. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 2) lit. a) ustawy o transporcie drogowym nakazuje organowi licencyjnemu cofnąć licencję, jeżeli przedsiębiorca, któremu została ona udzielona, nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Wymaganiem takim jest w szczególności wymóg dobrej reputacji, o czym stanowi art. 5 ust. 3 pkt 1) lit a) ustawy. Konieczność spełnienia tego wymogu potwierdza treść art. 6 ust. 1 pkt 1) ustawy. Wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez przedsiębiorcę, jeżeli został on skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwa umyślne, w tym przeciwko wiarygodności dokumentów. Przedsiębiorca jest osobą prowadzącą działalność gospodarczą. To jemu udziela się licencji. W przedmiotowej sprawie H. C. została udzielona licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Przestał on spełniać wymóg dobrej reputacji, albowiem został skazany za przestępstwo z art. 270 § 1 kk. Jest to przestępstwo umyślne przeciwko wiarygodności dokumentów. Skarżący nie kwestionował skazania z przestępstwo z art. 270 § 1 kk. W jego ocenie popełnił je nieumyślnie. Użył informacji z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności, która to informacja okazała się informacją podrobioną czy przerobioną, czego nie był świadomy. Fakt jego karalności powstał dopiero w wyniku wyroku z dnia 19 lutego 2007 roku. Uszło uwadze skarżącego, że cofnięcie licencji nastąpiło po wszczęciu postępowania, o czym został zawiadomiony 15 czerwca 2007 roku (zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 5 czerwca 2007 roku). Wcześniej, 28 maja 2007 roku, organ uzyskał informację z Krajowego Rejestru Karnego o skazaniu skarżącego wyrokiem z dnia 19 lutego 2007 roku za przestępstwo z art. 270 § 1 kk tj. przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów. Podstawą cofnięcia stanowiło właśnie zaprzestanie spełniania wymogu dobrej reputacji określonego w art. 5 ust. 3 pkt 1) lit a), który to wymóg nie jest spełniony, jeżeli przedsiębiorca zostaje skazany za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów. Użycie w art. 5 ust. 3 pkt 1) lit a) ustawy słowa "cofa" oznacza obowiązek cofnięcia po zaistnieniu przesłanek przewidzianych ustawą, po uprzednim wszczęciu postępowania z urzędu. Przestępstwo z art. 270 § 1 kk można popełnić tylko z winy umyślnej. W przypadku używania dokumentu sfałszowanego sprawca musi obejmować, iż dokument jest podrobiony czy przerobiony. Skarżący używając dokumentu o niekaralności (w trakcie kontroli w dniu 26.01.06) musiał tę okoliczność (niekaralności) obejmować świadomością wszak wiedział, iż był karany. Odmienna interpretacja przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest dowolna i nieuprawniona. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w wyroku.