VI SA/Wa 2178/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 30 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanowił: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżący – R. Z. w terminie oraz w prawidłowym trybie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą nałożono na niego karę 3.000 złotych za wykonywanie przejazdu drogowego bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W skardze zawarł liczne wnioski, tj uchylenie decyzji administracyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. sygnatura nr [...], przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwy organ, wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji administracyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. sygnatura nr [...], do czasu wydania prawomocnego orzeczenia przez właściwy Sąd, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając wiosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący wskazał, że jest ona jedną z 9 decyzji, którymi nałożono na niego kary po 3.000 złotych każda. Z dostarczonych dokumentów wynika, że skarżący mieszka wraz z rodziną w altanie nr [...] na ogródku działkowym w Rodzinnym Ogrodzie Działkowym imienia K. M. przy ulicy D. [...], która w roku 2012 spłonęła w pożarze. Jak wynika z akt sprawy, skarżący prowadzi gospodarstwo domowe razem z żoną, obecnie przebywającą na urlopie wychowawczym i dwiema córkami: starsza w wieku 3 lat i młodsza 8 miesięcy. Nadto jak z dokumentów znajdujących się w aktach wynika skarżący wraz z żoną nie posiada w chwili obecnej żadnych stałych dochodów oraz innych niż przedstawione na otwartych rachunkach bankowych i utrzymuje się głównie z pomocy rodziny. Dodatkowo oświadcza, że musi ponieść znaczne koszty związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego czyli zakupu drewna niezbędnego na zimę w kwocie 3,5 tys. złotych. Zatem w obliczu trudnej sytuacji majątkowej stwierdził, że zachodzą okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; W postępowaniu sądowoadministracyjnym zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Jednak od tej zasady prawo przewiduje wyjątek w art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym wskazać, że ww. przesłanki mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie, a ciężar wykazania istnienia tych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy – w niniejszej sprawie na skarżącym. Jednakże zanim przystąpi się do badania czy w sprawie istnieją uzasadnione przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu należy ustalić, czy przedmiot zaskarżenia nadaje się do wstrzymania. W rozpoznawanym przypadku przedmiot wniosku to decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną Sąd uznał zatem, że decyzja owa jest aktem noszącym znamiona wykonalności, wobec czego dopuszczalny jest wniosek o jej wstrzymanie. W ocenie Sądu w sprawie istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – przesłanki występują łącznie. Analiza danych zawartych w aktach skłania Sąd do wniosku, że środki, jakimi dysponuje rodzina skarżącego, uwzględniając wyciągi z rachunków bankowych są skromne. Zatem obciążenie miesięcznego budżetu skarżącego jakąkolwiek dodatkową kwotą z tytułu prowadzonej egzekucji może - w ocenie Sądu, pozbawić rodzinę niezbędnych środków do życia, przy czym istotnym jest, że do tej rodziny należą małoletnie dzieci. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.