VI SA/Wa 2181/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Asesor Agnieszka Łąpieś -Rosińska Protokolant Anna Mruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2007 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Ministra Transportu z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia wypisu z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy oddala skargę Minister Transportu decyzją z dnia [...] września 2006r. nr [...] działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 z późn. zm.) oraz w związku z art. 8 ust. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich (Dz. U. L 95 z 9.4.1992 z późn. zm.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy M. G. - skarżącego w niniejszej sprawie - od decyzji Ministra Transportu z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] o cofnięciu wypisu oznaczonego nr blankietu [...] z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy o nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Do wydania zaskarżonych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dnia [...] lutego 2004 r. organ licencyjny udzielił M. G. licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy o nr [...]. Na potwierdzenie tego faktu wydano skarżącemu wypisy oznaczone numerami blankietów: [...],[...],[...]. W dniu [...] listopada 2005 r. organ otrzymał informację od Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] o przeprowadzonej kontroli pojazdu [...], którym była wykonywana usługa transportowa w imieniu M. G. w związku z którą [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] nałożył na M. G. karę pieniężną w wysokości 2.500 zł w związku ze stwierdzeniem wykonywania transportu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego wypisu z licencji, jak również dokonania samowolnej zmiany wskazań urządzeń pomiarowo-kontrolnych. W dniu [...] stycznia 2006 r. Minister Transportu i Budownictwa zgodnie z treścią art. 8 ust. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. zawiadomił M. G. o wszczęciu postępowania dotyczącego udzielonej licencji. Pismo to skarżący otrzymał dnia [...] lutego 2006 r. nie skorzystał z prawa wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, nie zgłosił również uwag i żądań w tym zakresie. Wobec powyższego Minister Transportu na podstawie art. 8 ust. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich, w związku ze stwierdzeniem naruszenia przepisów dotyczących przewozu decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...]cofnął skarżącemu wypis z licencji oznaczony nr blankietu [...]. Od powyższej decyzji M. G. złożył do organu licencyjnego wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. W swoim odwołaniu poddał w wątpliwość ustalenia dokonane przez inspektora transportu drogowego, dokonującego przedmiotowej kontroli pojazdu. Podniósł nadto, iż ustalenia dokonane podczas kontroli, dotyczące zamontowania wyłącznika tachografu oparte były na niezasadnych przypuszczeniach inspektora transportu drogowego wskazując, jednocześnie, że złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wydaną na podstawie przeprowadzonej kontroli. Rozpoznając ponownie sprawę Minister Transportu decyzją z dnia [...] września 2006r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając zaskarżoną decyzję organ stwierdził, iż nie podziela twierdzenia strony zawartego we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, iż naruszenie przepisów stwierdzone w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r. oparte było na niezasadnych przypuszczeniach kontrolującego inspektora transportu drogowego. Wskazał, iż inspektor miał uprawnienia do dokonania czynności kontrolnych, bowiem zgodnie z treścią art. 55 ust. 1 pkt 3 ustawy z 6 września 2001 r. inspektor wykonujący swoje zadania ma prawo do kontroli zainstalowanych w pojeździe urządzeń pomiarowo kontrolnych lub tachografu cyfrowego. Stwierdzenie strony, że kierowca stanowczo nie zgadzał się z oceną inspektora jest w ocenie organu sprzeczne z protokołem kontroli, gdzie zamieszczona jest adnotacja, że kontrolowana osoba nie zgłosiła zastrzeżeń do protokołu, a jedynie odmówiła podpisania protokołu. Organ podkreślił także, że nawet potencjalne naruszenie norm dotyczących dopuszczalnego czasu pracy kierowców, jakie umożliwia i ma na celu zamontowanie urządzenia wyłączającego prawidłową pracę tachografu, może skutkować wywołaniem poważnego niebezpieczeństwa w ruchu drogowym. Pozostawienie zatem tego rodzaju naruszenia bez sankcji sprzeczne jest zatem z interesem społecznym. Organ rozpatrując ponownie sprawę stwierdził nadto, że w sposób prawidłowy zostało to ustalone przy pierwotnym rozpoznaniu sprawy. Organ wskazał, że ingerencja w postaci zamontowania urządzenia wyłączającego powoduje, że tachograf utracił legalizację, a co za tym idzie, urządzenie przestaje być wiarygodnym urządzeniem rejestrującym i kontrolnym, w związku z czym następuje brak możliwości wiarygodnej kontroli czasu jazdy, przerw i odpoczynku kierowcy. Skoro zatem stwierdzono, że do zamontowanego w pojeździe o nr rej. [...] tachografu zainstalowane było urządzenie wyłączające jego prawidłowe działanie, oraz stwierdzone zostało naruszenie przepisu art. 15 ust. 8 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, zasadne jest uznanie, że strona dopuściła się poważnych naruszeń przepisów dotyczących przewozu. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze skarżący podniósł, iż zaskarżona decyzja została wydana z obrazą - art. 7, art. 75 § 1, art.77 § 1, art.78 § 1, art. 84 § 1 i w oparciu o niezgodne z prawdą informacje wynikające z decyzji Wojewódzkiego Inspektora transportu Drogowego w [...] z dnia [...] listopada 2005r. nr [...]. Skarżący negując zasadność zaskarżonej decyzji podniósł, iż z treści protokołu kontroli sporządzonego przez inspektorów drogowego wynika, że kontroli poddano pojazd - ciągnik siodłowy o nr rejestracyjnym [...] stanowiący własność E. G. - żony skarżącego, na który posiada ona ważną licencję przewozową nr [...]. Skarżący podkreślił, iż oryginalny wypis z licencji nr [...] - a nie, licencję, jak zostało odnotowano w protokole okazał kierowca pojazdu M. K. Dodatkowo skarżący wskazał, iż w świetle przepisów, wykonującym transport międzynarodowy jest przedsiębiorca posiadający licencję transportową łącznie z wypisem dotyczącym pojazdu którym wykonywany jest transport. Właścicielem i posiadaczem licencji transportowej oraz wypisu na kontrolowany pojazd jest E. G. W związku z czym nie zgadza się ze stanowiskiem Ministra Transportu uznającego za zasadne nałożenie przez WITD w [...] na skarżącego kary za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego wypisu z licencji. Jako, iż nie był to wypis z jego licencji, bo nie do niego należy licencja na przedmiotowy pojazd. Stwierdził, iż organ w zaskarżonej decyzji błędnie zarzucił naruszenie przepisów Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących w transporcie drogowym, za co został cofnięty wypis z licencji oznaczony nr blankietu [...]. Zdaniem wnoszącego skargę blankiet ten dotyczy ciągnika o nr. rejestracyjnym [...], w którym żadna kontrola nigdy nie stwierdziła żadnych uchybień. Nałożenie na skarżącego kary za rzekome uchybienia innego przewoźnika jego zdaniem jest krzywdzące i niezgodne z prawem. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 8 ust. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich w przypadku poważnych naruszeń lub powtarzających się mniejszych naruszeń przepisów dotyczących przewozu, właściwe władze Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności przez przewoźnika, który dokonał takich naruszeń, mogą między innymi, czasowo lub częściowo cofnąć poświadczone za zgodność z oryginałem kopie licencji wspólnotowej oraz cofnąć zaświadczenia dla kierowców. Sankcje te określa się uwzględniając stopień naruszenia, dokonanego przez posiadacza licencji wspólnotowej i uwzględniając całkowitą liczbę poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii licencji, posiadanych przez niego w odniesieniu do transportu międzynarodowego. Przepisy Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U.UE.L.85.370.8; Dz.U.UE-sp.07-1-227), zmienionego następnie Rozporządzeniem Rady (WE) nr 2135/98 z dnia 24 września 1998 r. zgodnie z którym urządzenie rejestrujące, jakim jest tachograf, jest instalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy. Każdy przyrząd, zarówno nowy jak i naprawiony, posiada świadectwo legalizacji swojego działania oraz dokładności wskazań i rejestracji, w granicach błędów określonych w rozdziale III lit. f) pkt 1 ww. Rozporządzenia, za pomocą plombowania, zgodnie z rozdziałem V pkt 4 lit. f). Nadto zgodnie z art. 15 ust 8 Rozporządzenia 3821/85 w brzmieniu ustalonym przez Rozporządzenie nr 2135/98: "Zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku IB. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach". W ocenie Sądu, w ustalonym przez organ stanie faktycznym, powołane powyżej przepisy stanowiące materialną podstawę rozstrzygnięcia zostały zastosowane prawidłowo. Przedmiotem postępowania w sprawie było cofnięcie skarżącemu wypisu z licencji na wykonywanie transportu międzynarodowego. Stwierdzić należy, iż przewidziana w prawie wspólnotowym sankcja za poważne lub powtarzające się naruszenia przepisów dotyczących przewozów została zastosowana przez organ w sposób właściwy w związku z stwierdzeniem w toku kontroli drogowej, że przedsiębiorca miał zamontowany w tachografie przełącznik, który umożliwiał wyłączanie urządzenia rejestrującego czas pracy kierowców w czasie jazdy. Okoliczność ta została potwierdzona w protokole z kontroli dokonanej przez Inspekcję Transportu Drogowego w dniu [...] września 2005 r. oraz zapadła w tej sprawie decyzja administracyjna (prawomocna), na mocy której nałożono na skarżącego karę pieniężną. Mając na uwadze, iż w sposób wiążący ustalono ww. okoliczność organ licencyjny - Minister Transportu zobowiązany był do zastosowania w sprawie art. 8 ust 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. Zaistniała w sprawie ingerencja w działanie tachografu zakwalifikowana jako ciężkie naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców, nie mogło pozostać bez konsekwencji na gruncie uprawnień licencyjnych uprawnionego. Stworzenie sytuacji niebezpieczeństwa publicznego oraz naruszenie przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym w pełni uzasadniały zastosowanie przez organ sankcji z rozporządzenia nr 881/92. Zamontowanie urządzenia umożliwiającego sfałszowanie zapisów tachografu jest naruszeniem równoważnym z samowolnym dokonaniem zmian zapisów tego urządzenia. Stwierdzenie to nie oznacza, że istnienie takiego urządzenia bezwzględnie pociąga za sobą wniosek, że kierowca z urządzenia tego korzysta i co za tym idzie zafałszowuje zapisy tachografu. Należy jednak podkreślić, że Rozporządzenie 3821/85 zakazuje zarówno manipulacji danymi przechowywanymi przez urządzenie rejestrujące, jak i montażu sprzętu, który mógłby być użyty w powyższych celach. Istnienie takiego urządzenia zatem, nawet jeżeli nie doszło do zafałszowania zapisów tachografu, stanowi samoistne naruszenie norm Rozporządzenie 3821/85. Kontrola uprawnionego organu stwierdziła, że do zamontowanego w pojeździe o nr rej. [...] tachografu zainstalowane było urządzenie wyłączające jego prawidłowe działanie, oraz stwierdzone zostało naruszenie przepisu art. 15 ust. 8 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, zasadne jest uznanie, że strona dopuściła się poważnych naruszeń przepisów dotyczących przewozu. W tym miejscu odnieść się należy do podniesionych w skardze zarzutów jako, iż Minister Transportu niezasadnie uznał ustalenia poczynione w postępowaniu przez Inspekcją Transportu Drogowego. Wyraźnego podkreślenia wymaga, iż Minister Transportu nie dokonuje kontroli zapadłych już w sprawie decyzjami innych organów tylko jest z nimi związany w na etapie prowadzonego postępowania w przypadku gdy wywołują one skutki prawne. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego kwestii, iż cofnięty wypis dotyczy innego pojazdu niż ten który poddany został kontroli trzeba uznać za nieuzasadniony jako, iż wypisy z licencji nie obejmują swoją treścią konkretnych pojazdów i mogą być wykorzystane w sposób dowolny przez licencjobiorcę. Przepisy rozporządzenia zawierające normy sankcyjne nie wskazują który z wypisów powinien być cofany, co z punktu widzenia wyłącznie represyjnej funkcji przepisu jest całkowicie bez znaczenia. Nadto należy zauważyć, że z akt sprawy wynika, iż to skarżący wykonywał transport drogowy, a nie inny podmiot. [...] wystawiony był na skarżącego i to on został prawidłowo określony jako strona postępowania zarówno w tej sprawie jak i w sprawie VI SA/Wa 764. Dodatkowo wskazać także należy, że nie ma prawnych przeszkód, aby skarżący wystąpił z wnioskiem o wydanie kolejnego wypisu z licencji, w miejsce wypisu cofniętego w przedmiotowym postępowaniu. Cofnięcie to zatem nie ma charakteru definitywnego, i nie stanowi stałego, a wyłącznie czasowe, ograniczenie możliwości prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.