VI SA/Wa 2183/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 7 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanowił: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżący – R. Z., w terminie oraz w prawidłowym trybie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą nałożono na niego karę 3.000 złotych. Skarga została opłacona w terminie oraz w prawidłowej kwocie (k. 18 akt). Wraz ze skargą skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podając, że w obecnej chwili pozostaje bez stałych dochodów i utrzymuje się głównie z pomocy rodziny. Wskazał, że wraz z niepracującą żoną (znajduje się na urlopie wychowawczym do września 2016 r.) i małoletnimi córkami (starsza 3 lata, młodsza 8 miesięcy) zamieszkuje na terenie ogródków działkowych w domku, który jest w remoncie, gdyż w lutym 2012 r. uległ zniszczeniu (pożar). Skarżący podał również, że na nadchodzącą zimę musi zakupić opał za około 3.500 złotych, a na jego rachunkach bankowych na dzień 24 września 2013 r. widniały salda: 6,21 złotych, 45,16 złotych oraz -318,79 złotych. Odnośnie miesięcznych kosztów utrzymania przedstawił faktury: z września 2013 r. za dwa telefony i Internet (278,51; 14,94 oraz 29,90 złotych), z kwietnia 2013 r. za dzierżawę ogródka działkowego (1.003,08 złotych), z sierpnia 2013 r. za prąd i gaz (345,40 złotych) oraz za polisę na życie (99,51 złotych miesięcznie). Nadto skarżący wskazał, że przeciwko niemu w analogicznych stanach faktycznych toczy się 9 postępowań, zagrożonych łączna karą 27.000 złotych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wyraził stanowisko, że w niniejszym przypadku brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto organ za wezwanie Sądu wskazał, że zaskarżona decyzja nie została wykonana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; W postępowaniu sądowoadministracyjnym zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Jednak od tej zasady prawo przewiduje wyjątek w art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym wskazać, że ww. przesłanki mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie, a ciężar wykazania istnienia tych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy – w niniejszej sprawie na skarżącym. Jednakże zanim przystąpi się do badania czy w sprawie istnieją uzasadnione przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu należy ustalić, czy przedmiot zaskarżenia nadaje się do wstrzymania. W rozpoznawanym przypadku przedmiot wniosku to decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną Sąd uznał zatem, że decyzja owa jest aktem noszącym znamiona wykonalności, wobec czego dopuszczalny jest wniosek o jej wstrzymanie. W ocenie Sądu w sprawie istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – przesłanki występują łącznie. Analiza danych zawartych w aktach skłania Sąd do wniosku, że miesięczne środki, jakimi dysponuje rodzina skarżącego - uwzględniając ceny artykułów spożywczych oraz wysokość miesięcznych kosztów, wynikających z przedłożonych faktur, są skromne. Zatem obciążenie miesięcznego budżetu skarżącego jakąkolwiek dodatkową kwotą z tytułu egzekucji zaskarżonej w niniejszej sprawie kary może - w ocenie Sądu, pozbawić ową rodzinę niezbędnych środków do życia, przy czym istotnym jest, że do rodziny tej należy dwoje małoletnich dzieci. Jednocześnie Sąd zauważa, że podniesiona w rozpoznawanym wniosku kwestia ewentualnej wadliwości zaskarżonej decyzji pozostaje bez wpływu na rozpoznanie tego wniosku. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.