VI SA/Wa 2185/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Agnieszka Dauter-Kozłowska Protokolant st. sekr. sądowy Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celu kolekcjonerskiego oddala skargę Komendant Główny Policji (dalej: "organ II instancji", "KGP") decyzją z 13 maja 2025 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "K.p.a.") oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2024 r. poz. 485, dalej: "u.b.a."), po rozpatrzeniu odwołania L. W. (dalej: "Strona", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. (dalej: "organ I instancji", "KWP") z 6 marca 2025 r. nr [...], orzekającą o cofnięciu Stronie pozwolenia na broń palną do celu kolekcjonerskiego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wyjaśnił, że KWP 1 sierpnia 2024 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia Stronie pozwolenia na broń palną do celu kolekcjonerskiego w związku z uzyskaniem informacji o naruszeniu przez Stronę zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 u.b.a. Po przeprowadzeniu postępowania organ I instancji 6 marca 2025 r. wydał decyzję cofającą Stronie pozwolenie na broń palną do celu kolekcjonerskiego. Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia wskazał art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 u.b.a. Od decyzji Strona złożyła odwołanie do KGP. Rozpoznając odwołanie od decyzji I instancji, KGP po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa wskazał, że zasady przechowywania broni szczegółowo określa rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. z 2023 r. poz. 364, dalej: "rozporządzenie w sprawie broni"). Organ stwierdził, że przepisy przywołanego wyżej rozporządzenia w sprawie broni nie określają sposobu zabezpieczenia broni i amunicji we wszystkich możliwych sytuacjach, lecz w § 5 dają wskazówki, jakie zabezpieczenie broni i amunicji przed dostępem osób trzecich jest właściwe, z kolei § 8 rozporządzenia w sprawie broni, określa kwestię noszenia broni. Powyższe przepisy, jak stwierdził organ, zawierają skierowany do posiadacza broni nakaz przechowywania i noszenia broni i amunicji w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Organ stwierdził, że art. 32 ust. 1 u.b.a., nie daje podstaw do stopniowania jego naruszenia, zatem każde nawet jednorazowe odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni i amunicji w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni, zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1200/06, Lex nr 374355). KGP wskazał następnie, że w rozpoznawanej sprawie, z materiałów dowodowych wynika, iż Strona 25 lipca 2024 r. w godzinach przedpołudniowych stawiła się na badanie w placówce medycznej [...] na Alei [...]w G. do lekarza endokrynologa. Strona po wejściu do gabinetu lekarskiego oznajmiła lekarzowi "Jak Pani się nie boi, to ja poddam się badaniu, ale informuję, że mam przy sobie broń", a następnie odsłoniła pas taktyczny z bronią, do której podpięty był magazynek z amunicją. Następnie, na czas badania Strona ściągnęła pas i odłożyła go na szafkę, która znajdowała w odległości 2 metrów od kozetki, na której przeprowadzane były badania. W czasie badania trwającego około 5 minut Strona siedziała na kozetce przodem do okna i tyłem do szafki, na której znajdował się pas z załadowaną bronią. Gabinet lekarski, w którym odbywała się wizyta, w trakcie badania nie był zamknięty na klucz i osoby postronne miały do niego swobodny dostęp. Po zakończeniu badania Strona zabrała ze sobą pas taktyczny, na którym znajdowała się załadowana broń wraz z drugim magazynkiem, wychodząc następnie z gabinetu. Organ wskazał dalej, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego Strona została 22 października 2024 r. przesłuchana na powyższą okoliczność, potwierdzając opisany powyżej stan faktyczny. Wskazała, że pas z bronią i amunicją miał jednak przez cały czas badania w zasięgu wzroku.Dodatkowo zeznała, że broń którą posiadała w dniu badania to pistolet centralnego zapłonu marki [...], zarejestrowany do celu sportowego. Broń tą Strona wzięła do lekarza, ponieważ po badaniu miała zaplanowaną wizytę na strzelnicy, a gabinet lekarski znajdował się po drodze na ten obiekt. Jadąc na strzelnicę Strona planowała jeszcze pojechać do banku, następnie zjeść obiad na S., a ponieważ wszystkie te lokalizacje są bardzo bliskie strzelnicy, nie chciała wracać już do domu po broń. Z uwagi jednak, iż po badaniu miała podniesione ciśnienie i zaczęła boleć Stronę głowa, zrezygnowała z realizacji powyższych zamiarów i udała się bezpośrednio do miejsca swojego zamieszkania. KGP podzielił zdanie organu I instancji, uznając, iż Strona nie dochowała należytej staranności w zakresie przechowywania broni i amunicji w sposób określony przepisami rozporządzenia w sprawie broni. W trakcie wizyty u lekarza endokrynologa 25 lipca 2024 r., Strona nie zachowała bowiem ścisłej i całkowitej kontroli nad bronią w postaci pistoletu marki [...]i amunicją, zarejestrowaną w celu sportowym. W ocenie KGP, krótkotrwałe pozostawienie, a tym samym przechowywanie przedmiotowej broni/amunicji na szafce w gabinecie lekarskim, tj. w miejscu ogólnie dostępnym w przedmiotowej sprawie stwarzało możliwość dostępu do niej przez osoby nieuprawnione. Osobami tymi mogli być np. inni, poza Stroną - pacjenci, czy też personel medyczny. KGP stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki uprawniające organ do cofnięcia Stronie pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a. Treść tego przepisu wskazuje, że w sytuacji w nim przewidzianej decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Wydając takie rozstrzygnięcie KWP nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, że nie można mu zarzucić dowolności. Zdaniem KGP, nie musi dojść do utraty broni, wystarczy bowiem samo narażenie na jej utratę. Takie zagrożenie w rozpatrywanej sprawie, w ocenie organu, niewątpliwie miało miejsce i było jak najbardziej prawdopodobne, biorąc pod uwagę fakt, iż gabinet lekarski w trakcie badania przez lekarza endokrynologa nie był zamknięty na klucz i osoby trzecie mogły do niego wejść bez jakichkolwiek przeszkód. Organ dodał, że nieistotne są powody z jakich broń znalazła się w miejscu nieprzeznaczonym do jej przechowywania, jak i czasookres z tym związany. Znamienne jest, zdaniem organu, również to, że Strona sama zeznała, że zna i zdaje sobie sprawę z procedur dotyczących m.in. zasad właściwego przechowywania broni czy jej noszenia. Niemniej, pomimo tego udała się na badanie lekarskie, mając na sobie pas z bronią i amunicją zarejestrowaną do celu sportowego. W trakcie badania zdjęła pas i położyła go na szafce w gabinecie, przykrywając koszulką, jednocześnie nie widząc nic niestosownego w takim postępowaniu. Co więcej, zeznała także, że miała zamiar po wizycie u lekarza, a przed pobytem na strzelnicy udać się jeszcze z bronią do banku, a następnie na obiad, gdyż "wszystkie te lokalizacje są blisko siebie". W ocenie KGP, stan faktyczny w przedmiotowej sprawie, ukazuje lekceważące wręcz zachowanie Strony do kwestii bezpieczeństwa i porządku publicznego, który broń sportową przeznaczoną do uprawiania strzelectwa sportowego wykorzystuje niezgodnie z jej przeznaczeniem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, zaskarżając decyzją KGP z 13 maja 2025 r., w całości wniósł o jej uchylenie w całości oraz decyzji I instancji w całości a także o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 18 ust 5 pkt 4 w związku z art. 32 ust 1 i 2 u.b.a., oraz § 5 rozporządzenia w sprawie broni, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wynikające z zastosowania tych przepisów w sytuacji w której Skarżący nie naruszył zasad przechowywania ani noszenia broni palnej. Powyższe wynika z błędnej interpretacji pojęcia "przechowywania broni", w którego zakres - zdaniem organów obu instancji - wchodzi ustalone w niniejszej sprawie "krótkotrwałe pozostawienie" broni na szafce oddalonej o ok. 2 metry od Skarżącego, w gabinecie lekarskim na czas niezbędny do przeprowadzenia badania. Tymczasem prawidłowa interpretacja pojęcia "przechowywania" broni w rozumieniu art. 32 ust 1 u.b.a., prowadzi do wniosku, iż nie rozpoczyna się ono dopóki posiadacz ma nad bronią bezpośrednią kontrolę, 2) art. 6, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez: a) przekroczenie zasad prawidłowej oceny materiału dowodowego i granic swobody uznania administracyjnego przejawiające się w uznaniu, iż zachowanie Skarżącego 25 lipca 2024 r., w gabinecie lekarskim: i. ukazuje lekceważące wręcz zachowanie Skarżącego do kwestii bezpieczeństwa i porządku publicznego, który broń sportową przeznaczoną do uprawiania strzelectwa sportowego wykorzystuje niezgodnie z jej przeznaczeniem, w sytuacji w której Skarżący w ogóle nie wykorzystywał broni tego dnia, a jedynie nosił ją zgodnie z przepisami, do czego był uprawniony, ii. skutkowało "narażeniem na utratę broni", a to w szczególności z uwagi na fakt, iż gabinet lekarski w trakcie badania Skarżącego przez lekarza endokrynologa nie był zamknięty na klucz i osoby trzecie mogły do niego wejść bez jakichkolwiek przeszkód, w sytuacji w której w gabinecie lekarskim nie znajdowały się żadne osoby postronne, a nagłe wtargniecie do gabinetu podczas wizyty lekarskiej jest nieprawdopodobne, a gdyby nawet do tego doszło, broń znajdowała się przez cały czas pod kontrolą Skarżącego, a ten przedsięwziął kroki zmierzające do jej ukrycia (przykrycie koszulką na czas badania), iii. interes społeczny przemawia za odebraniem Skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni – co stało u podstaw uznania, iż rzekome naruszenie zasad przechowywania broni przez Skarżącego jest na tyle istotne, iż uzasadnione jest wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na jej posiadanie, b) utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji przez KGP wskutek powielenia błędnej interpretacji ww. przepisów u.b.a., podczas gdy wskutek stwierdzenia naruszeń prawa materialnego opisanych powyżej, decyzja organu I instancji winna była zostać uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania przez ten organ. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że § 5 rozporządzenia w sprawie broni, stanowi wyłącznie sposób "przechowywania" broni przez osoby posiadające pozwolenie na posiadanie broni, w tym przez Skarżącego. Ze swej istoty więc "przechowywanie" broni wymaga zastosowania szczegółowo określonych środków technicznych, których zastosowanie jest niemożliwe w każdej sytuacji w które posiadacz broni zaprzestaje jej noszenia lub przenoszenia. Istnieją jednak sytuacje, w których broń nie jest ani noszona, ani przechowywana. I tych właśnie "możliwych sytuacji" nie regulują przepisy rozporządzenia w sprawie broni. Skarżący podniósł, że przykłady można mnożyć: - krótkotrwałe odłożenie broni podczas instruktarzu strzeleckiego, czy zawodów sportowych, - odłożenie broni przez myśliwego podczas polowania na czas oprawiania upolowanej zwierzyny, - przewożenie broni w bagażniku samochodu, - odłożenie broni podczas rekonstrukcji historycznych, wystaw z nimi związanych etc. Jak wskazał Skarżący, w każdym z tych wypadków posiadacz broni już jej nie nosi, ale nadal nie rozpoczyna jej przechowywania, w rozumieniu art. 32 ust 1 u.b.a. Przechowywanie broni rozpoczyna się dopiero gdy posiadać utraci bezpośrednią nad nią kontrolę. Kontrola taka jest zachowana, jeżeli posiadacz ma nad bronią nieprzerwaną i bezpośrednią pieczę. Nawet gdyby broni w danej chwili nie nosił. Zdaniem Skarżącego, w przedmiotowym przypadku Skarżący, mimo że zaprzestał noszenia broni (zdjął pistolet z kaburą), nie rozpoczął jej przechowywania. Skarżący, odłożył bowiem broń na szafkę znajdującą się ok. 2 metry od niego, wyłącznie na czas niezbędny do przeprowadzenia badania w gabinecie lekarskim, w którym przebywał z lekarzem, bez obecności innych osób. Badanie osłuchowe trwało 1-2 minuty, po czym Skarżący ponownie ubrał się i umieścił kaburę z bronią przy ciele, kontynuując jej noszenie. Skarżący podniósł, że organy obu instancji nie zarzucają Skarżącemu naruszenie zasad noszenia broni. Skoro więc w przedmiotowym przypadku, 25 lipca 2024 r. nie doszło do przechowywania broni w gabinecie lekarskim, a jednocześnie brak jest przesłanek do stwierdzenia innych naruszeń zasad noszenia i przechowywania broni, nie ma podstaw do zastosowania art. 18 ust 5 pkt 4 u.b.a. Skarżący stwierdził, że nie można zgodzić się ze stwierdzeniem, jakoby podczas badania lekarskiego 25 lipca 2024 r., Skarżący "umożliwił dostęp do broni osobom nieuprawnionym". Gabinet lekarski w ośrodku [...]nie jest miejscem do którego swobodny dostęp mają osoby postronne. Z zasady wejście do gabinetu lekarskiego odbywa się na wyraźne wywołanie przez lekarza. Ewentualny kontakt z lekarzem odbywa się między badaniami, a wejście do gabinetu poprzedzane jest pukaniem do drzwi. Dlatego właśnie lekarz nie ma potrzeby zamykania gabinetu na klucz podczas badania i nie sposób było przewidywać, by ktokolwiek postronny mógłby w normalnym toku rzeczy wejść do gabinetu podczas badania Skarżącego, co wyklucza stwierdzenie, iż Skarżący nie dochował należytej staranności, umożliwiając dostęp do broni osobom nieuprawnionym. Mimo to Skarżący odkładając broń na czas badania dodatkowo przykrył ją koszulką. Dochował tym samym najwyższej staranności, zapewniając nie tylko komfort lekarzowi, ale i zabezpieczając się przed ewentualnym dostrzeżeniem broni przez kogokolwiek, kto ewentualnie mógłby - nawet wbrew zasadom panującym w placówce medycznym - zakłócić badanie swoją obecnością. Niezależnie od tego jak mało prawdopodobne by to było. Ale i nawet w tak mało prawdopodobnym wypadku, zdaniem Skarżącego, nie sposób podzielić pogląd wyrażony w uzasadnieniu, jakoby samo wejście do gabinetu osoby postronnej miałoby wiązać się z "udostępnieniem" broni. Skarżący był przecież oddalony ok 2 m od swej broni. Mógł więc natychmiast zareagować na ewentualne wejście osoby trzeciej, zanim ta choćby zbliżyła się do szafki, na której leżała broń, przykryta koszulką. Zdaniem Skarżącego, wydając decyzję, KGP nie dążył do wyświetlenia całokształtu okoliczności sprawy, pomijając szereg dowodów świadczących na korzyść Skarżącego. W szczególności organy obu instancji pomijają fakt, iż zawiadomienie złożone przez Dyrektora placówki [...]w G. stanowi efekt nieporozumienia, do którego doszło podczas przedmiotowej wizyty lekarskiej i stanowi swoistą retorsję względem Skarżącego za zwrócenie uwagi lekarzowi. Skarżący stawił się bowiem tego dnia na badanie kilka minut przed wyznaczonym czasem tj. 10:40. Po upływie 25 min., nadal oczekiwał na przyjęcie przez lekarza. W braku perspektyw oraz informacji o przewidywanym terminie wizyty, Skarżący zapukał do drzwi gabinetu w celu wyjaśnienia opóźnienia. Gdy nikt nie otworzył, zapukał drugi raz, po czym z impetem lekarz otworzyła drzwi i zapytała oburzonym tonem “Co Pan tak walisz w te drzwi?". Przez cały czas badania lekarz zachowywała się w sposób opryskliwy i w sposób niemiły prowadziła wywiad medyczny. Skarżący podkreślił, że znamienne jest to, że lekarz całkowicie odmiennie opisała zachowanie Skarżącego i przebieg zdarzenia podczas przesłuchania 4 października 2024 r. Z zeznań nie wynika żaden przejaw "agresji" Skarżącego ani nawet rzekomego prowokacyjnego zachowania opisanego w mailu. Lekarz potwierdza przy tym, iż Skarżący "dobijał się" do jej gabinetu, w obawie o to, że - z uwagi na opóźnienie wizyty - nie zostanie tego dnia przyjęty. W efekcie powyższego doszło do ewidentnego nieporozumienia, lekarz zareagowała emocjonalnie, wysyłając dwie wiadomości e-mail, w których postawiła Skarżącego w niekorzystnym świetle. Poczytywać należy to jedynie jako formę złośliwej reakcji. Skarżący dodał, że powyższych okoliczności KGP nie kwestionuje, ale je całkowicie pomija. W świetle tych okoliczności Skarżący stwierdził, iż zachowanie Skarżącego nie stanowi naruszenia prawa, które dawałoby podstawy do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni. Dalsze posiadanie przezeń broni zgodnie jest z przesłankami określonymi w art. 10 ust 1 u.b.a. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w stopniu dającym podstawy do ich uchylenia. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 5 pkt 4 w związku z art. 32 u.b.a. Zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a., właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32. Jak wynika z art. 32 u.b.a., broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych (ust. 1). Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej oraz ministrem właściwym do spraw kultury, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i warunki przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, z wyłączeniem podmiotów, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2, z uwzględnieniem zabezpieczeń uniemożliwiających dostęp do broni i amunicji osobom trzecim (ust. 2). Na tej podstawie zostało wydane rozporządzenie w sprawie broni. Zgodnie natomiast z § 5 ust. 1 tego rozporządzenia, osoby posiadające broń i amunicję do niej na podstawie pozwolenia, o którym mowa w art. 10 ust. 4 ustawy, przechowują broń i amunicję w urządzeniach spełniających wymagania co najmniej klasy S1 według normy PN-EN 14450. Ponadto w świetle § 8 ust. 1 - 3 rozporządzenie w sprawie broni, broń palną nosi się w kaburach lub futerałach (ust. 1). Broń palną przeznaczoną do ochrony osobistej nosi się w sposób jak najmniej widoczny, w kaburze przylegającej do ciała (ust. 2). Broń palną nieprzeznaczoną do ochrony osobistej, o ile jest to możliwe, ze względu na jej ilość i wielkość, nosi się w sposób określony w ust. 2 (ust. 3). W rozpatrywanej sprawie okolicznością faktyczną istotną dla rozstrzygnięcia, ustaloną przez organy obu instancji przede wszystkim na podstawie zeznań samego Skarżącego, jak i lekarza endokrynologa badającego Skarżącego 25 lipca 2024 r., złożonych w toku postępowania administracyjnego w I instancji, jest fakt udania się przez Skarżącego do lekarza na umówioną wcześniej wizytę i poddania się badaniu przez lekarza endokrynologa, w trakcie którego Skarżący odpiął pas techniczny z kaburą oraz znajdującą się w nim bronią sportową (pistoletem [...]) i odłożył ją na czas badania na znajdująca się w pobliżu szafkę. W ocenie Sądu takie zachowanie Skarżącego nie odpowiada normom wynikającym z powyżej zacytowanych przepisów. Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem Skarżącego, że opisana powyżej sytuacja mająca miejsce w niniejszej sprawie, a więc poddanie się badaniu lekarskiemu, z którym wiąże się odłożenie na bok posiadanej broni palnej sportowej, nie jest objęta powyższymi przepisami, a w związku z tym brak jest podstaw do zastosowania art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a. i cofnięcia Skarżącemu na tej podstawie pozwolenia na broń palną do celu, w tym przypadku, kolekcjonerskiego. Należy podkreślić, że żaden przepis ani, żadna okoliczność faktyczna w niniejszej sprawie nie zwalniała Skarżącego udającego się z bronią sportową na umówione wcześniej badanie lekarskie z przestrzegania wynikającego z art. 32 ust. 1 u.b.a., obowiązku przechowywania broni oraz jej noszenia w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych. W świetle natomiast zacytowanych powyżej przepisów rozporządzenia w sprawie broni, Skarżący mógł posiadaną broń sportową nosić w sposób jak najmniej widoczny, w kaburze przylegającej do ciała, jak wynika to z § 8 ust. 3, a jeżeli badanie wymagało odłożenia broni, mógł jedynie odłożyć ją do urządzenia spełniającego wymagania co najmniej klasy S1 według normy PN-EN 14450, wskazanego w § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie broni. W przypadku braku takiego urządzenia Skarżący nie powinien poddać się badaniu wymagającemu odpięcia i odłożenia na bok kabury z umieszczoną w niej bronią. Odkładając broń na pobliską szafkę Skarżący naruszył normę wynikającą z art.32 u.b.a., umożliwił bowiem dostęp do niej osobie nieuprawnionej. Niezależnie bowiem od argumentacji Skarżącego, że mało prawdopodobną możliwością było aby w trakcie badania do gabinetu lekarskiego weszły osoby postronne oraz, że broń była przykryta koszulką Skarżącego, należy zauważyć,że w trakcie badania w gabinecie lekarskim znajdowała się również lekarz endokrynolog, która niewątpliwie w okolicznościach sprawy była osobą nieuprawnioną do dostępu do broni Skarżącego, a w trakcie badania miała dostęp do tej broni co najmniej taki sam jak Skarżący. Odłożona natomiast na szafkę broń nie była w tym czasie ani przechowywana zgodnie z wymogami prawa, jak słusznie wskazał organ w zaskarżonej decyzji, ani również noszona zgodnie z takimi wymogami. Są to okoliczności nie budzące wątpliwości w sprawie, natomiast wszelkie rozważania na temat tego, czy Skarżący nadal miał pełną kontrolę nad odłożoną bronią ponieważ siedział w takiej czy innej odległości, odwrócony czy też nie, przez pięć czy też przez dwie minuty, nie mają znaczenia dla oceny czy Skarżący w trakcie badania lekarskiego przechowywał bądź nosił broń sportową zgodnie ze wskazanymi wymogami wynikającymi z przepisów prawa a w konsekwencji czy naruszył wymogi wynikające z art. 32 u.b.a. Rozważania te ponadto opierają się na błędnym założeniu, że osoba posiadająca pozwolenie na broń palną, może w obecności osoby nieuprawnionej do dostępu do broni palnej odstąpić od przestrzegania unormowanych zasad przechowywania lub noszenia broni palnej, jeżeli uzna, że nie wiąże się to z niebezpieczeństwem utraty kontroli nad tą bronią. Tymczasem obowiązek przestrzegania tych zasad ma charakter obiektywny, niezależny od uznania osoby posiadającej pozwolenie na broń palną. Podkreślenia również wymaga, że argumentacja Skarżącego, iż zabrał ze sobą broń sportową na badanie lekarskie ponieważ po badaniu miał zamiar udać się na strzelnicę, a przychodnia lekarska znajdowała się po drodze na strzelnicę, w żadnym razie nie przemawia na korzyść Skarżącego. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy bowiem, najbardziej racjonalnym zachowaniem byłoby udanie się na umówione badanie lekarskie bez broni sportowej. Względy praktyczne na które powołuje się Skarżący nie zwalniają Skarżącego z obowiązku przestrzegania przywołanej powyżej regulacji prawnej, posiadanie bowiem zezwolenia na broń palną wiąże się również z szeregiem unormowanych prawnie rygorów uzasadnionych względami bezpieczeństwa. Dlatego w ocenie Sądu KGP miał podstawy do stwierdzenia, że Skarżący wykazał się lekceważącym zachowaniem planując przed udaniem się na strzelnicę, wizytę u lekarz, wizytę w banku oraz zjedzenie obiadu zabierając ze sobą broń sportową, nawet jeżeli była ona prawidłowo noszona w sposób jak najmniej widoczny, w kaburze przylegającej do ciała. W sytuacji bowiem na pozór niejednoznacznej, a w istocie oczywistej, Skarżący nie wiedział jak się zachować aby nie naruszyć przepisów ustawy o broni i amunicji oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy. Jak wynika z art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a., naruszenie zasad przechowywania noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji może, ale nie musi skutkować cofnięciem pozwolenia. Organy Policji zatem podejmując decyzje w takich sprawach, działając w granicach luzu decyzyjnego, są zobowiązane do ustalenia a następnie – ważąc interes publiczny i słuszny interes strony – oceny okoliczności sprawy, mając jednak szczególnie na uwadze, że ze względu na szereg zagrożeń związanych z posiadaniem broni, interes społeczny należy wiązać z potrzebą zapewnienia porządku i bezpieczeństwa publicznego. Wyraża się to w ścisłej reglamentacji przez prawodawcę uzyskiwania pozwoleń oraz posiadania broni palnej, w tym rygorystycznym określeniu warunków jej przechowywania oraz noszenia w sposób uniemożliwiający do niej dostęp osób nieuprawnionych. Naruszenie tych warunków, nawet jednorazowe, daje organom Policji podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni, zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy obu instancji, po ustaleniu i ocenie okoliczności sprawy, przy wyważeniu interesu publicznego i słusznego interesu Skarżącego, w wyczerpujący sposób wykazały, że Skarżący naruszył wymóg przechowywania i noszenia broni sportowej – na której posiadanie miał pozwolenia – w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych, co wypełniło przesłankę z art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a. i uzasadniało cofnięcie Skarżącemu pozwolenia na broń palną do celu kolekcjonerskiego. Wskazania wymaga, że żadna z hipotetycznych sytuacji przedstawionych przez Skarżącego w skardze, czy podczas rozprawy, które miały wykazać niezasadność cofnięcia Skarżącemu pozwolenia na broń palną, nie jest sytuacją adekwatną do okoliczności stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Skarżący powołał się na sytuacje, w których dochodzi do używania broni palnej zgodnie z jej przeznaczeniem, a więc broni sportowej na strzelnicy, broni myśliwskiej podczas polowania, czy broni kolekcjonerskiej podczas rekonstrukcji historycznych, czy wystaw z nimi związanymi. Z całą pewnością w miejscach tych, w trakcie używania broni zgodnie z jej przeznaczeniem dochodzi do sytuacji, w których broń nie jest przechowywana ani noszona w sposób określony w § 5 i § 8 rozporządzenia w sprawie broni.Niewątpliwie też w sytuacjach tych ocena zachowanie zasad bezpieczeństwa nie odbywa się tylko przez pryzmat tych przepisów. Podobnie zresztą jak podczas przewożenia broni palnej w bagażniku samochodu. Udanie się jednak w miejsca publiczne z bronią sportową, w tym na umówioną wizytę do lekarza, wymaga przestrzegania właśnie tych przepisów, ponieważ żadne okoliczności nie uzasadniają zabierania ze sobą broni sportowej w miejsca publiczne – do lekarza, do restauracji do banku, a więc w miejsca, w które Skarżący, zgodnie ze złożonymi wyjaśnieniami, miał się udać w drodze na strzelnicę. Przepisy nie zabraniają takiego postępowania, ale wówczas należy ściśle przestrzegać zasad określonych w tych przepisach, których obowiązywanie podyktowane jest względami bezpieczeństwa. Zdaniem Sądu, organy słusznie zatem uznały,że Skarżący naruszył normy wynikające z omawianych przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych oraz wykazał się lekceważącym stosunkiem do kwestii bezpieczeństwa i porządku publicznego. Sąd stwierdza, że organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni zastosowanego w sprawie art. 18 ust. 5 pkt 4 w związku z art. 32 ust. 1 u.b.a. i w związku z przepisami rozporządzenia w sprawie broni - § 8 ust. 3 w związku z ust. 2 i § 5 ust. 1. Organy obu instancji nie naruszyły również w niniejszej sprawie przepisów postępowania. Organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Na podstawie tego materiału organy prawidłowo, w ramach swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.) doszły do wniosku, iż Skarżący odkładając na półkę kaburę z umieszczoną w niej bronią sportową podczas badania, na które udał się w związku z umówioną wcześniej wizytą, naruszył powyższe przepisy prawa materialnego, co skutkowało ziszczeniem się przesłanki cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej, w tym przypadku do celu kolekcjonerskiego, unormowanej w art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a. Organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącego. Organy w uzasadnieniach decyzji obu instancji przytoczyły i wyjaśniły mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa oraz wyjaśniły motywy podjętego rozstrzygnięcia spełniając wymogi art. 107 § 3 K.p.a. Organy zatem podjęły wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez KGP prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z K.p.a. Sąd nie dopatrzył się w związku z tym nieprawidłowości zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. W świetle powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji wyroku.