VI SA/Wa 2187/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2010 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie zajęcie pasa drogowego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 127 § 2 pkt 1 w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a., art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 39. ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115) po rozpatrzeniu odwołania M. Z. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] odmawiającej wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi krajowej ul. W. w rej. ul. S. w W. w celu funkcjonowania w nim stanowiska handlowego – utrzymał w mocy decyzję I instancji. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] maja 2009 r. do Zarządu Dróg Miejskich w W. wpłynął wniosek M. Z.j prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "G." o wydanie zezwolenia na zajęcie odcinka pasa drogowego ul. W. w rej. S. w W. w celu umieszczenia stoiska handlowego na okres od dnia [...] czerwca 2009 r. do dnia [...] września 2009 r. Rozpatrując niniejszą sprawę Zastępca Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w W., działający z upoważnienia Prezydenta W., decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. wydaną na podstawie art. 19 ust. 5, art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, oraz art. 104 k.p.a., odmówił M. Z., dalej zwanej skarżącą, wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi krajowej ul. W. rej. ul. S. w W. w celu funkcjonowania w nim stoiska handlowego. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, że lokalizacja stoiska handlowego została zaprojektowana na jednym z głównych ciągów komunikacyjnych Warszawy, w rejonie gdzie wyznaczony jest ciąg stoisk handlowych. Zdaniem organu usytuowanie kolejnego stoiska handlowego wykraczającego poza istniejący ciąg stoisk handlowych nie znajduje akceptacji zarządcy drogi, tym bardziej, że skarżąca otrzymując od Zarządu Dróg Miejskich dwa zezwolenia (tj. decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. i decyzję nr [...] z dnia [...] czerwca .2009 r.) na umieszczenie stoisk handlowych w omawianym miejscu na łączną powierzchnię 35 m2 nie jest pozbawiona możliwości prowadzenia działalności handlowej. Zdaniem organu usytuowanie kolejnego stoiska handlowego spowoduje zawężenie ciągu pieszego. Organ podkreślił, że w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, iż zgodnie z zarządzeniem Nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2008 r. w sprawie prowadzenia handlu obwoźnego na terenie W. Zarząd Dzielnicy [...] podjął w dniu [...] grudnia 2008 r. uchwałę Nr [...] w sprawie ustalenia wykazu miejsc na obszarze [...], na których dopuszcza się prowadzenie handlu obwoźnego. Zgodnie z przywołaną wyżej uchwałą w pasie drogowym ul. W. rej. ul. S. w miejscu wskazanym przez stronę nie wyznaczono stoisk handlowych. Wskazał ponadto na fakty powszechnie znane dotyczące przyrostu natężenia ruchu drogowego na sieci ulic w W., stałą tendencję wzrostu liczby wypadków drogowych. Przytoczył założenia przyjętego przez Radę Ministrów na posiedzeniu w dniu [...] kwietnia 2005 r. Krajowego Programu Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego 2005 - 2007 - 2013 GAMBIT 2005., w którym wskazywano na konieczność ochrony pieszych i rowerzystów. Ponadto podniósł, że potencjalni klienci projektowanego stoiska handlowego ograniczaliby szerokość chodnika i tym samym utrudniali swobodne poruszanie po chodniku. Stoiska handlowe należy umieszczać poza głównymi ciągami komunikacyjnymi w miejscach do tego przeznaczonych, takich jak bazary i targowiska. Wskazana lokalizacja byłaby precedensem dla innych obiektów handlowych, a stoisko handlowe nie jest urządzeniem związanym z gospodarką drogową i potrzebami ruchu drogowego. Pas drogowy ze swojej istoty nie służy do prowadzenia działalności handlowej, ale przede wszystkim wykorzystywany ma być dla potrzeb ruchu i postoju pojazdów, ruchu pieszych oraz dla potrzeb zarządzania drogami. Reasumując organ wskazał, że naczelną zasadą wynikającą z art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych jest generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabronione jest lokalizowanie obiektów budowlanych, umieszczanie urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (art. 39 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy). M. Z. w skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. odwołaniu od powyższej decyzji wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz orzeczenie o wydaniu zezwolenia na zajęcie fragmentu pasa drogowego drogi krajowej ul. W. rej. ul. S. w celu funkcjonowania stoiska handlowego, zgodnie z wnioskiem ewentualnie o uchylenie przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Wniosła także o zobowiązanie Zarządu Dróg Miejskich do wykazania jaka część pasa drogowego drogi krajowej ul. W. rej. ul. S. w W. zajęta jest pod stoiska handlowe oraz przedstawienia decyzji, na mocy których osobom trzecim udzielone zostało zezwolenie na zajęcie pasa drogowego ww. drogi z przeznaczeniem na stoiska handlowe. W uzasadnieniu odwołania skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisu art. 39 ust. 1 pkt. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez jego błędne zastosowanie polegające na bezpodstawnym uznaniu przez organ pierwszej instancji, iż planowane przez skarżącą stoisko handlowe mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Organ pierwszej instancji pominął całkowicie, iż w rejonie planowanego przez nią stoiska handlowego, w okolicy cmentarza, znajduje się szereg, nie mających charakteru stałego, stoisk handlowych prowadzonych przez osoby, którym zgodnie z jej wiedzą udzielono zezwoleń na zajęcie pasa drogowego. Dotyczy to między innymi stanowiska handlowego prowadzonego przez A. i B. L.. Zdaniem skarżącej planowane stoisko nie może stworzyć dodatkowego zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego w stopniu większym, aniżeli ma to miejsce na skutek posadowienia i prowadzenia obecnie w pasie drogowym stoisk handlowych należących do innych osób. Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające wyrażenie zgody na zajęcie pasa drogowego w zakresie wnioskowanym przez skarżącą. Wskazała, że planowane stanowisko handlowe, w którego ofercie znajdować miały się głównie kwiaty, ma być posadowione w okolicy cmentarza miejskiego, co oznacza, iż jego działalność odpowiadałaby społecznemu zapotrzebowaniu na sprzedawane artykuły. Umieszczenie w pasie drogowym omawianego stanowiska przyczyniłoby się ponadto do zwiększenia konkurencyjności i wzbogacenia oferty istniejących w powyższym rejonie stoisk handlowych. Ponadto skarżąca wskazała, że posiada szczególny interes, albowiem posiada stałe stoisko handlowe, przy czym jego łączna powierzchnia wynosi, wbrew ustaleniom organu pierwszej instancji 63 m2 nie zaś 35 m2. Stoisko znajduje się za planowanym (wnioskowanym) stoiskiem handlowym. Skarżąca ponosi z tego tytułu znaczne koszty stanowiące dochód budżetu miasta wielokrotnie przewyższające wysokość opłat ponoszonych przez osoby nie posiadające stałych stanowisk handlowych. Zarząd Dróg Miejskich na mocy wydanych przez siebie zezwoleń umożliwił osobom trzecim prowadzenie stoisk handlowych w obszarze przed jej stałym stoiskiem handlowym. Okoliczność ta skutkowała zmniejszeniem liczby klientów, którzy dokonywali zakupów przy znajdujących się bliżej chodnika stoiskach osób trzecich. Złożony w niniejszej sprawie wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego miał w jej ocenie umożliwić dalsze prowadzenie działalności gospodarczej, konkurencyjnej wobec osób nie posiadających stanowisk stałych, przywracając tym samym możliwość realnego zarobkowania. Skarżąca zarzuciła ponadto zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu przez organ całokształtu okoliczności faktycznych sprawy oraz wydanie decyzji sprzecznej z interesem społecznym oraz słusznym interesem obywateli. Skarżąca podkreśliła, że ocena zasadności złożonego w niniejszej sprawie wniosku nie może być dokonana z pominięciem całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, a w szczególności wzmiankowanej wyżej okoliczności, iż w pasie drogowym drogi krajowej ul. W. rej. ul. S. w W., równolegle do planowanego przez nią stanowiska handlowego znajduje się szereg nie mających charakteru stałego stanowisk handlowych prowadzonych przez inne osoby. Wskazała, że w ich przypadku organ I instancji nie uznał, iż ich działalność przyczynić może się do niszczenia lub uszkodzenia drogi i jej urządzeń albo zmniejszenia jej trwałości czy też do pogorszenia się bezpieczeństwa ruchu drogowego. W dniu [...] sierpnia 2009 r. pracownicy Zarządu Dróg Miejskich w W. przeprowadzili kontrolę pasa drogowego ul. W. w rej. ul. S. w W.. Z kontroli sporządzono protokół, do którego załączono zdjęcia z oględzin omawianego fragmentu pasa drogowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] października 2009 r. utrzymało w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, iż materialną podstawą prawną rozstrzygnięcia organu I instancji były przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Przepis art. 39 ust. 1 tej ustawy wyraża generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Organ wskazał, iż podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 39 ust. 3 ww. ustawy, w myśl którego w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Zdaniem organu z przepisu tego wynika więc, iż lokalizowanie ww. obiektów w pasie drogowym stanowi wyjątek od zasady, że w pasie drogowym winny być lokalizowane wyłącznie obiekty związane z gospodarką drogową lub potrzebami ruchu. Na poparcie tego stanowiska organ powołał się na uchwałę składu pięciu sędziów Naczelnego Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 19 czerwca 2000 r., sygn. OPK 2/00. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że na podstawie dowodów zgromadzonych w aktach organ gminy trafnie postawił tezę, iż usytuowanie kolejnych kiosków (stoisk) handlowych na terenie chodnika ulicy W. może w negatywny sposób wpływać na bezpieczeństwo ruchu drogowego (w szczególności tę część ruchu, która odbywa się na chodniku). Ze zdjęć stanowiących załącznik do protokółu czynności kontrolnych w dniu [...] sierpnia 2009 r. wynika, iż chodnik ulicy W. jest na omawianym terenie zlokalizowany w bezpośredniej bliskości nie wygrodzonego torowiska tramwajowego i oddzielony od tego torowiska niewielkim skwerkiem. Jednocześnie widoczne jest, iż stanowiska handlowe oferujące kwiaty i znicze, zajmują znaczącą cześć chodnika, niewątpliwie utrudniając ruch pieszych (w szczególności przy zwiększonym natężeniu ruchu - jakie przy cmentarzach następuje w weekendy). Ponadto organ wskazał, że z mapy stanowiącej załącznik do protokółu z dnia [...]grudnia 2003 r. wynika, iż oprócz kwiaciarni M. Z. (zlokalizowanej w części poza chodnikiem), po obydwu stronach kwiaciarni zlokalizowanych jest 9 stoisk handlowych, 3 stoiska handlowe wyznaczone są w innym rejonie ulicy. Zdaniem organu w tej sytuacji należy odrzucić zarzut skarżącej, iż umieszczenie wnioskowanego stoiska nie doprowadzi do obniżenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym w stopniu większym, niż to ma miejsce wskutek prowadzenia stoisk przez inne osoby. W sytuacji legalnego działania tychże innych stoisk, każde umieszczenie kolejnego stoiska (nawet o parametrach tożsamych do stoisk istniejących) zwiększy zajętą cześć chodnika, a zatem zmniejszy tę część, która przeznaczona jest dla pieszych. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazywano, iż szczególną okolicznością, o jakiej mowa w art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, która uzasadniałaby zajęcie pasa drogowego na cele nie związane z ruchem drogowym, nie jest interes ekonomiczny przedsiębiorcy. Analogicznie za taką okoliczność (która uzasadniałaby wydanie decyzji pozytywnej) nie można uznać wskazywane w odwołaniu społeczne zapotrzebowanie na sprzedawane artykuły, ani wzmożenie konkurencji podmiotów gospodarczych na określonym terenie. Powtórzył za organem I instancji, że podstawowym miejscem prowadzenia działalności handlowej są bazary i targowiska (i tam należałoby rozwijać konkurencję). Na powyższą decyzję M. Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie decyzji w całości oraz o zobowiązanie Zarządu Dróg Miejskich do wykazania, jaka część pasa drogowego drogi krajowej ul. W. rej. ul. S. w W. zajęta jest pod stoiska handlowe oraz przedstawienia decyzji, na mocy których osobom trzecim udzielone zostało zezwolenie na zajęcie pasa drogowego ww. drogi z przeznaczeniem na stoiska handlowe. Powtórzyła zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji. Dodatkowo skarżąca podkreśliła, iż stan prawny i faktyczny powstały w związku z odmową wyrażenia jej zgody na zajęcie pasa drogowego stanowi bezpodstawną i nieuzasadnioną dyskryminację, pomimo wykazania przez nią zapobiegliwości i staranności w zakresie prowadzonej działalności przejawiającą się uzyskaniem zgody i urządzeniem stałego stanowiska handlowego, a także ponoszeniem na rzecz budżetu miasta znacznych obciążeń z tego tytułu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu [...] marca 2010 r. skarżąca, reprezentowania przez pełnomocnika procesowego wnosiła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego ze zdjęć pasa drogowego i z zeznania podatkowego skarżącej na okoliczność obniżenia jej dochodów. Pełnomocnik organu wniósł o niedopuszczenie wnioskowanego dowodu, ponieważ, zdjęcia pochodzą po wydaniu decyzji ostatecznej, natomiast zeznanie podatkowe PIT-36 nie ma związku ze sprawą. Sąd postanowił nie dopuścić wnioskowanych dowodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Na wstępie wskazać należy, że przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych, (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ), regulując kwestie związane z korzystaniem z dróg publicznych różnych kategorii i zarządzaniem nimi, mają służyć ochronie samych dróg i urządzeń z drogą związanych oraz stworzeniu warunków optymalnie bezpiecznego i wygodnego ruchu drogowego. Ochronę drogi, rozumianą jako opisane w art. 4 pkt 21 tej ustawy działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu, sprawuje - zgodnie z art. 20 pkt 10 i 12 ustawy, zarządca drogi, do którego należy wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (art. 20 pkt 8 ustawy). Z kolei chodnik to część drogi przeznaczona do ruchu pieszych (art. 4 pkt 6). Działania stanowiące ochronę drogi realizowane są w obrębie pasa drogowego. Stosownie do treści art. 4 pkt 1 ww. ustawy, pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym zlokalizowane są droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Z cytowanego przepisu wynika zasada, w myśl której w obszarze pasa drogowego mogą znajdować się tylko obiekty i urządzenia służące drodze i odbywającemu się na niej ruchowi. Do tej zasady są konsekwentnie dostosowane dalsze regulacje ustawowe, w tym m.in. przepis art. 39 ust. 1 wyrażający ogólny zakaz dokonywania w pasie drogowym, a więc również na chodniku, czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności m.in. zabrania się lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (art. 39 ust. 1 pkt 1). Od powyższego zakazu wyjątki dopuszcza art. 39 ust. 3 ww. ustawy. Zgodnie z tym przepisem, w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić, z zastrzeżeniem ust. 7, wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Zastrzeżenie, o którym mowa w ust. 7 dotyczy dzierżawy lub najmu kanałów technologicznych usytuowanych wzdłuż drogi, zatem przepis ten nie znajduje zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Decyzja wydawana na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych ma charakter uznaniowy. Ciężar dowodu, że chodzi o szczególnie uzasadniony przypadek spoczywa na wnioskodawcy i to jego obciąża wykazanie, że umieszczenie reklamy w konkretnym miejscu pasa drogowego jest szczególnie uzasadnione i nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Samo więc złożenie lakonicznego i niczym nie umotywowanego wniosku o zezwolenie na umieszczenie reklamy w pasie drogowym jest, co do zasady, niewystarczające dla udzielenia zezwolenia. Skarżąca występując o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim stoiska handlowego uzasadniła go tym, iż nie mieści się z towarem na wykupionym placu a inne pawilony posiadają zezwolenia na zajęcie chodnika. Trafnie zatem organy uznały, iż tak określone uzasadnienie nie jest szczególnym przypadkiem, o którym mowa w art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Usytuowanie kolejnego stoiska handlowego w pasie drogowym (na chodniku) zmniejszy obszar przeznaczony dla pieszych, co utrudni swobodne poruszanie się pieszych po chodniku. W ocenie Sądu, wnioskowanie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego z uwagi na polepszenie konkurencyjności prowadzonej działalności gospodarczej nie stanowi szczególnych okoliczności, o których mowa w ustawie o drogach publicznych, które uzasadniałyby odstąpienie od ustawowej zasady priorytetu bezpieczeństwa w ruchu drogowym i bezwzględnej ochrony pasa drogowego. Zgoda na umieszczenie stoiska handlowego powinna być zatem poprzedzona wykazaniem przez wnioskodawcę, że konkretny obiekt budowlany (stoisko handlowe) w konkretnym miejscu nie zagrozi bezpieczeństwu drogowemu, a jego umieszczenie jest uzasadnione. Należy podkreślić, na co zwróciły uwagę organy, iż pas drogowy ze swojej istoty nie służy do prowadzenia działalności gospodarczej, ma być wykorzystywany dla potrzeb ruchu i postoju pojazdów, ruchu pieszego oraz dla potrzeb zarządzania drogami. Udzielenie zezwolenia innym podmiotom nie może stanowić podstawy do wydawania kolejnych zezwoleń. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.