VI SA/Wa 2191/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2008 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] października 2007r. nr [...] w przedmiocie zmian w statucie związku sportowego obejmujących § [...] statutu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] sierpnia 2007r. ; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Sportu i Turystyki na rzecz skarżącego P. z siedzibą w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. Minister Sportu i Turystyki (dalej jako: organ), działając na podstawie art. 9 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298, ze zm.; dalej jako: u.s.k.) i art. 104 § 1 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku P. w W. (dalej jako: skarżący) z dnia [...] maja 2007 r., zatwierdził zmiany w statucie P. przyjęte podczas [...] Zjazdu [...], który odbył się w dniu [...] maja 2007 r., za wyjątkiem § [...] jako niezgodnego ze stanem faktycznym oraz zobowiązał P. do usunięcia w ciągu [...] dni od dnia otrzymania niniejszej decyzji niezgodnych ze stanem faktycznym zapisów § [...] statutu. W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z dnia [...] maja 2007 r. skarżący zwrócił się do organu z wnioskiem o zatwierdzenie zmian w statucie podjętych podczas [...] Zjazdu [...], który odbył się w W. w dniu [...] maja 2007 r. Przedstawiony do zatwierdzenia projekt zmian w statucie skarżącego zawiera w ocenie organu zapisy, które mogą wprowadzać w błąd osoby trzecie zainteresowane działalnością skarżącego w zakresie dyscypliny sportu, będącej przedmiotem tejże działalności. W § [...] statutu zapisano: "Z. działa w dyscyplinie k. (według regulaminów: s., l., f., I., b. i m.) i jest jedynym reprezentantem tej dyscypliny sportu w kraju i za granicą." Zapis taki jest zdaniem organu niezgodny ze stanem faktycznym, gdyż z posiadanych przez organ danych z [...] Tajlandii wynika, że M. jest odrębną dyscypliną sportu o wielowiekowej tradycji w tym kraju. Organ uznał, że zapisy statutu skarżącego zawierają dane wprowadzające w błąd osoby trzecie, jakoby M. było "regulaminem". Organ podał, że dyscypliny sportu M. nie ma w wykazie dyscyplin i dziedzin sportu, w których mogą działać polskie związki sportowe, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 stycznia 2001 r. w sprawie wykazu dyscyplin i dziedzin sportu, w których mogą działać polskie związki sportowe oraz szczegółowych warunków/ i trybu udzielania zezwoleń na tworzenie polskich związków sportowych (Dz. U. Nr 8, poz. 67, ze zm.), natomiast przy planowanej najbliższej nowelizacji przedmiotowego rozporządzenia zakłada się umieszczenie M. w wykazie. Od decyzji tej skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o uchyleniem decyzji w części odmawiającej zatwierdzenia § [...] statutu i zobowiązującej skarżącego do usunięcia w ciągu [...] dni zapisów § [...] statutu oraz o podtrzymanie decyzji zatwierdzającej zmiany w statucie skarżącego. Skarżący wskazał na: - naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez błędne powołanie podstawy prawnej decyzji w taki sposób, że jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 23 ust. 1 pkt 1 u.s.k.; - naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez nie zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 23 ust. 1 pkt 2 u.s.k., podczas gdy stanowi on podstawę odmowy zatwierdzenia zmiany statutu; - naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa; - naruszenie art. 6 k.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na planowanej nowelizacji rozporządzenia; - błędne ustalenia faktyczne, polegające na uznaniu, iż brzmienie statutu może wprowadzać w błąd poprzez przyjęcie, iż m. jest "regulaminem" oraz sprzeczność w dokonanych ustaleniach poprzez przyjęcie, iż m. stanowi odrębną dyscyplinę sportu, przy jednoczesnym stwierdzeniu, iż nie jest to dyscyplina sportu, w której działać mogą polskie związki sportowe. W uzasadnieniu skarżący odnośnie naruszenia art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. wskazał, iż w zaskarżonej decyzji organ przytoczył jako podstawę rozstrzygnięcia przepisy art. 9 ust. 1 i art. 23 ust 1 pkt 1 u.s.k., natomiast odmowa zatwierdzenia przez organ zmian statutu polskiego związku sportowego wynikać może jedynie ze stwierdzenia niezgodności postanowień statutu z prawem lub ustalenia, że postanowienia statutu nie gwarantują wykonywania zadań, o których mowa w art. 12 ust. 1 u.s.k. Z kolei z art. 23 u.s.k. zdaniem skarżącego wynika, iż podstawę do wyznaczenia terminu do dokonania zmiany postanowień statutu stanowić może jedynie ich niezgodność z prawem, podczas gdy w uzasadnieniu decyzji nie wskazano na żadne z powyższych uchybień, które skutkować mogłyby wydaniem decyzji odmownej, tj. nie zarzucono, iż § [...] statutu jest niezgodny z prawem, ani też nie ustalono, iż postanowienie to nie gwarantuje wykonywania zadań związku, określonych w ust. 12 ustawy. Jako jedyne uzasadnienie, nie znajdujące – w ocenie skarżącego – podstawy w powołanych przepisach prawa, umożliwiających organowi odmowę zatwierdzenia zmian statutu, powołano "niezgodność ze stanem faktycznym" oraz możliwość wprowadzania w błąd osób trzecich, poprzez sugerowanie, iż m. jest "regulaminem". Dlatego też według skarżącego w decyzji brak jest uzasadnienia prawnego, tj. wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Skarżący podał też, że postanowienie § [...] statutu nigdy wcześniej nie było kwestionowane przez organ, mimo iż m. jako styl k. określony został w regulaminie skarżącego już w 1997 r., a organ nie wskazał na żadną (poza planowaną) zmianę przepisów, w wyniku której dotychczasowe postanowienia statutu stałyby się niezgodne z prawem. Odnośnie naruszenia art. 6 k.p.a. skarżący podniósł, że w uzasadnieniu decyzji będącej przedmiotem niniejszego wniosku wskazano, iż dyscypliny sportu m. nie ma w opracowanym przez organ wykazie dyscyplin i dziedzin sportu, w których mogą działać związki sportowe, jednakże przy planowanej najbliższej nowelizacji rozporządzenia zakłada się umieszczenie tego stylu jako odrębnej dyscypliny sportu, niedopuszczalnym zaś jest – według skarżącego – oparcie rozstrzygnięcia na przepisach prawa innych niż obowiązujące w chwili rozstrzygnięcia, a w szczególności na regulacjach, które pozostają w sferze planów i założeń. Takie rozstrzygnięcie stanowi w ocenie skarżącego poważne naruszenie zasady praworządności (legalności), wyrażonej w art. 6 k.p.a. Takie uzasadnienie jest niedopuszczalne w świetle podstawowych zasad, w ramach których działają organy administracji. Skarżący wskazał też, że z decyzji wynika również, jakoby podstawą rozstrzygnięcia były "dane uzyskane z [...] Tajlandii". Skarżący podkreślił, że na podstawie aktualnego stanu prawnego - co zostało wprost wskazane w uzasadnieniu decyzji – m. nie stanowi odrębnej dyscypliny sportu, wymienionej w wykazie dyscyplin i dziedzin sportu, w których mogą działać polskie związki sportowe, stanowiącym załącznik do rozporządzenia. Nawet w przypadku gdyby m. było odrębną dyscypliną sportu, brak byłoby wedle skarżącego podstaw do odmowy zatwierdzenia § [...] statutu, jako że na podstawie art. 11 ust. 1 u.s.k. organ na wniosek polskiego związku sportowego może wyrazić zgodę na jego działanie w kilku dyscyplinach sportu, a podstawą odmowy takiej zgody może być tylko wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 8 ust. 3 u.s.k. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podniesiono również, że rozstrzygnięcie zostało oparte na nieprawidłowym założeniu, jakoby m. było regulaminem, a to oznaczałoby, iż również regulaminem, a nie stylem k. jest "s.", "l.", "f.", "I." i "b.". Skarżący przedstawił historię kształtowania się m. i podał, iż jest to b. i jest on odmianą k. i na całym świecie jest tak traktowany, a więc odmiennie niż przyjął to organ. Decyzją z dnia [...] października 2007 r. organ utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w zakresie zobowiązania skarżącego do usunięcia zapisów § [...] statutu jako niezgodnych ze stanem faktycznym oraz na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 u.s.k. zobowiązał skarżącego do uchylenia w terminie [...] dni od dnia otrzymania niniejszej decyzji § [...] statutu w zakresie wykreślenia regulaminu m. W uzasadnieniu wskazano, iż skarżący błędnie uznaje, że zastosowany przez organ art. 23 ust. 1 pkt 1 u.s.k. został wadliwie użyty i nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, gdyż w dniu wydania decyzji w pierwszej instancji, tj. w dniu [...] sierpnia 2007 r. treść tego artykułu była odmienna od obecnie obowiązującej. Nietrafny jest w ocenie organu również zarzut skarżącego, jakoby organ nie wskazał uchybień, dotyczących niezgodności z prawem § [...] statutu. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że decyzja nie zawiera uzasadnienia prawnego, gdyż przywołanie podstawy prawnej, tj. art. 23 ust. 1 pkt 1 u.s.k. wyraźnie stanowi, że przesłanką zobowiązania skarżącego do uchylenia § [...] statutu jest stwierdzona i udowodniona okoliczność naruszenia przepisów prawa. Organ podał, że niezgodność z prawem polega przede wszystkim na naruszeniu przepisów u.s.k. w zakresie dotyczącym dyscyplin sportu, w których mogą działać polskie związki sportowe oraz przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 stycznia 2001 r. w sprawie dyscyplin i dziedzin sportu, w których mogą działać polskie związki sportowe oraz szczegółowych warunków i trybu udzielania zezwoleń na tworzenie polskich związków sportowych (Dz. U. Nr 8, poz. 67, ze zm.). Z art. 10 u.s.k. zdaniem organu wynika, że działalność polskich związków sportowych ma charakter reglamentowany, ograniczony do dyscyplin sportu widniejących w przedmiotowym wykazie. Skarżący może zgodnie z wykazem zajmować się dyscypliną sportu k., ale nie dyscypliną M., której w wykazie nie ma. Organ podkreślił, że skarżący nie jest zwykłym z., który może zajmować się dowolną dyscypliną sportu, ale ma status "p.", działającego w określonej dyscyplinie sportu, a więc w tej sytuacji organ uznał za chybiony zarzut naruszenia art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Organ nie zgodził się również z zarzutami naruszenia art. 6 k.p.a., błędnych ustaleń faktycznych i sprzeczności w ustaleniach. Podstawowe kontrowersje dotyczą statusu M. jako dyscypliny sportu i organ zaznaczył, że w polskim systemie prawa nie zostało do tej pory zdefiniowane pojęcie "dyscypliny sportu", ani "style k.'" czy "regulamin M.", dlatego przy ustalaniu stanu faktycznego trzeba się oprzeć na obiektywnym opisie rzeczywistości. Organ podał, że M. jest odmienną sztuką walki z tradycją znacznie dłuższą niż k. i nie jest również prawdą twierdzenie skarżącego, że inna nazwa M. to T. M. to inaczej t., natomiast nazwa T. to formuła walki określona przez działającą w zakresie k. organizację W., na której stronie internetowej wskazano, że T. wywodzi się z M. O zupełnej odmienności dyscypliny M. od propagowanego przez W. T. zdaniem organu świadczy również fakt ukształtowania się międzynarodowych struktur w M. Według organu o ile M. jest dyscypliną sportu, o określonym stopniu zorganizowania (międzynarodowe federacje sportowe uznawane przez M.), o tyle dyscyplina ta nie znajduje się w wykazie, o którym mowa w przywoływanym wyżej rozporządzeniu, nie może więc skarżący prowadzić działalności w zakresie sportu kwalifikowanego w dyscyplinie nie objętej wykazem, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 stycznia 2001 r. Organ podkreślił, że skarżący otrzymał zgodę na działalność w dyscyplinie "k." i jest zobowiązany prowadzić działalność zgodnie z porządkiem prawnym obowiązującym na terenie RP oraz zgodnie z regulaminami odpowiednich organizacji międzynarodowych (art. 1 ust. 2 u.s.k.). Podniesiona przez skarżącego okoliczność, że będzie on występował o wydanie zgody na działanie związku również w dyscyplinie M. nie może w ocenie organu stanowić jakiejkolwiek przesłanki pozytywnej w przedmiotowej sprawie, a dodatkowo okoliczność ta świadczy wedle organu wyłącznie o pełnej świadomości prowadzenia działalności w obszarze wykraczającym poza regulacje prawne i właściwe regulaminy, w tym regulaminu W. - M. Zdaniem organu z powyższych ustaleń wynika, że M. to odmienna od wszystkich pozostałych, w tym k. sztuk walki, którą można określić jako dyscyplinę sportu, co jakościowo odróżnia M. od odmian k. takich jak s., f., I., b., więc skarżący zgodnie z przepisami organizacji W., do której należy, może działać w odmianie k. jaką jest T., ale nie może działać w M., która jest odrębną od k. dyscypliną sportu, nie wpisaną do tej pory do wykazu dyscyplin sportu, w których mogą działać polskie związki sportowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] października 2007 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r., jako naruszających art. 9 ust. 2 i art. 23 ust. 1 pkt 1 u.s.k. oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. i art. 6 k.p.a., a także o zasądzenie kosztów postępowania. Odnośnie uzasadnienia powyższych zarzutów skarżący podał, iż aktualne i zasadne pozostają sformułowania zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz ponowił argumenty wskazujące na naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym w jego ocenie wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podniósł, iż podtrzymuje w pełni stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, stanowiącego przedmiot postępowania administracyjnego i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez P. skargi od decyzji Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] października 2007 r. Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie i rozważenie stanu faktycznego sprawy stosownie do art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Obowiązek przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie i nie może być przerzucony na stronę. Ciężar dowodu na mocy art. 77 k.p.a. obciąża organ administracyjny, który winien przeanalizować każdy przeprowadzony dowód. Jeżeli strona przedstawi niepełny materiał dowodowy, organ ma obowiązek z własnej inicjatywy go uzupełnić. Organ nie może za podstawę swego rozstrzygnięcia przyjmować ustaleń dowolnych. Zgodnie natomiast z art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z wymienieniem m. in. materiału dowodowego, na którym oparto rozstrzygnięcie i podaniem analizy poczynionych ustaleń w świetle mających w sprawie zastosowania przepisów prawa. Zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie spełnia powyższych kryteriów. Materialnoprawną podstawą tych decyzji jest art. 9 ust. 1 i art. 23 ust. 1 pkt 2 (przed nowelizacją ustawy art. 23 ust. 1 pkt 1 wskazany przez organ I instancji) ustawy o sporcie kwalifikowanym. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.s.k. minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu zatwierdza statut polskiego związku sportowego oraz wszelkie jego zmiany, natomiast wg. ust. 2 tegoż artykułu minister ten odmawia zatwierdzenia statutu w przypadku stwierdzenia niezgodności jego postanowień z prawem lub ustalenia, że postanowienia statutu nie gwarantują wykonania zadań, o których mowa w art. 12 ust. 1 u.s.k. W rozpoznawanej sprawie organ zatwierdził zmiany statutu podjęte podczas [...] Zjazdu [...], w dniu [...] maja 2007 r., za wyjątkiem § [...] jako niezgodnego ze stanem faktycznym. Zatem de facto organ odmówił zatwierdzenia jednej ze zmian statutu i w związku z czym powinien w podstawie prawnej wydanej decyzji wskazać także art. 9 ust 2 ww. ustawy, czego nie uczynił. Organ nie wskazał również wyraźnie, dlaczego odmawia zatwierdzenia jednej ze zmian. Z uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej wynika, że organ uznał, iż przedstawiony do zatwierdzenia projekt zmian w statucie zawiera zapisy, które mogą wprowadzać w błąd osoby trzecie zainteresowane działalnością Z. Nie jest to jednak podstawa do odmowy zatwierdzenia zmian statutu wymieniona w art. 9 ust. 2 u.s.k. Natomiast w decyzji drugoinstancyjnej organ skoncentrował się na wykazaniu podstaw zastosowania art. 23 ust. 1 pkt 2 u.s.k. Jako że w przypadku obu przepisów mających w sprawie zastosowanie przesłanką działania organu jest niezgodność z prawem, uznać należy, iż również w przypadku odmowy zatwierdzenia jednej ze zmian statutu organ przyjął, iż obliguje go do tego niezgodność tej zmiany z prawem. Winno to jednak jasno i precyzyjnie wynikać z uzasadnienia decyzji, tak aby strona mogła w pełni poznać argumentację organu i w przypadku jej niepodzielenia, polemizować z nią w formie przewidzianej prawem. Wobec nie zatwierdzenia jednej ze zmian statutu, w obrocie pozostała wersja § [...] sprzed zmiany. W tym miejscu należy zauważyć, że zmiana w zakresie tego paragrafu poległa jedynie na przyjęciu innej pisowni ki. (wcześniej było k.). I to właśnie tej wersji przed zmianą dotyczy dalsze rozstrzygniecie decyzji, zaś jego podstawę prawną stanowił art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem jeżeli działalność polskiego związku sportowego jest niezgodna z prawem, postanowieniami statutu lub regulaminów, organ sprawujący nadzór, w zależności od rodzaju i stopnia stwierdzonych nieprawidłowości, może zawiesić wykonywanie uchwały polskiego związku sportowego niezgodnej z prawem lub postanowieniami statutu lub regulaminów oraz żądać jej uchylenia w wyznaczonym terminie, a w przypadku nie uchylenia uchwały w wyznaczonym terminie - uchylić taką uchwałę. Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że w przypadku zaistnienia niezgodności w nim wskazanych uprawniony organ zawiesza wykonywanie uchwały oraz żąda jej uchylenia w wyznaczonym terminie. Użycie w omawianym przepisie spójnika "oraz" oznacza bowiem, że organ jest zobligowany zastosować obie sankcje łącznie. Za takim rozumowaniem tego przepisu przemawia też jego wykładnia celowościowa. Chodzi bowiem o to, aby do czasu gdy zobowiązany związek nie uchyli uchwały, jej obowiązywanie było zawieszone, skoro występują w niej określone nieprawidłowości. W rozpoznawanej sprawie organ nie zastosował powyższego trybu, zaś łączna analiza obu decyzji wskazuje, że zaskarżona decyzja w omawianym zakresie jest niezrozumiała. Decyzją z dnia [...] października 2007 r. organ, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie zobowiązania P. do usunięcia zapisów § [...] statutu Z. jako niezgodnych ze stanem faktycznym, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2007 r., a zatem i jej pkt [...], zgodnie z którym zobowiązano skarżącego do usunięcia niezgodnych ze stanem faktycznym zapisów § [...] statutu, a następnie dodał pkt [...], mocą którego zobowiązał skarżącego do uchylenia § [...] statutu w zakresie wykreślenia regulaminu m. W ten sposób jedną decyzją skarżący został dwukrotnie zobowiązany faktycznie do tego samego, gdyż usunięcie bądź uchylenie prowadzi do wyeliminowania określonego zapisu statutu. Organ wykorzystując uprawnienia przewidziane w art. 23 ust. 1 pkt 2 u.s.k. uznał, że przesłanką zobowiązania skarżącego do uchylenia § [...] statutu jest stwierdzona i udowodniona okoliczność naruszenia przepisów prawa, polegająca na naruszeniu przepisów ustawy o sporcie kwalifikowanym, w zakresie dotyczącym dyscyplin sportu, w których mogą działać polskie związki sportowe oraz przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 stycznia 2001 r. w sprawie dyscyplin i dziedzin sportu, w których mogą działać polskie związki sportowe, oraz szczegółowych warunków i trybu udzielania zezwoleń na tworzenie polskich związków sportowych. § [...] statutu, w brzmieniu zakwestionowanym przez organ, jak wskazuje skarżący i którą to okoliczność akcentował we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, istnieje od 1997 r. Minister nie wskazał – z naruszeniem zasad wynikających z art. 8 k.p.a. – dlaczego istniejący tak długo zapis statutu stał się obecnie niezgodny z prawem. Nie powołał się ani na zmianę stanu prawnego, ani też sytuacji faktycznej. Ma rację organ, twierdząc, że żadne zapisy statutów organizacji społecznych nie mogą stanowić podstawy do przyjęcia wiążącego prawnie wszystkich założeń, że dana aktywność sportowa jest stylem określonej dyscypliny sportu. Jeżeli jednak – jak w niniejszej sprawie – organ uznaje, że taka aktywność jest określoną dyscypliną sportu, to swoje stanowisko w tym zakresie musi uzasadnić tak, aby możliwe było poznanie wszystkich kryteriów, które zastosował organ. Uzasadnienie decyzji ma bowiem na celu wykazanie prawidłowości procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej nie pozwala na poznanie kryteriów, które zdaniem organu stworzyły możliwość uznania, że m. jest odrębną od k. dyscypliną sportu. Organ nie powołuje się na żadne dowody, które doprowadziły do ustalenia określonego stanu faktycznego, a jedynie odwołuje się do bliżej niesprecyzowanych informacji, że m. odmienną sztuką walki, nie podając źródła tych informacji. Nie wiadomo zatem z jakich "ustaleń wynika, że M. to odmienna od wszystkich pozostałych, w tym k. sztuk walki". Podając, że m. jest dyscypliną sportu, o określonym stopniu zorganizowania, organ nie precyzuje na czym to zorganizowanie polega, ani też do jakich międzynarodowych federacji sportowych m. należy. Tego typu uzasadnienie decyzji, jak w rozpoznawanej sprawie, w rzeczywistości nie pozwala na poznanie motywów, którymi kierował się organ i tym samym decyzja taka staje się niemożliwa do kontroli. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na wszystkie wskazane wcześniej przyczyny Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane w oparciu o art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach Sąd orzekł w myśl art. 200 p.p.s.a.