VI SA/Wa 2195/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Pr, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 lutego 2017 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej Główny Inspektor) postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 59 § 1 i 2 w zw. z art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej k.p.a.), odmówił przywrócenia terminu od wniesienia odwołania od decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego (dalej Wojewódzki Inspektor) z dnia [...] kwietnia 2016 r. Do wydania niniejszego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dnia [...] kwietnia 2016 r. Wojewódzki Inspektor wydał decyzję nr [...] o nałożeniu na [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej spółka, skarżąca) kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Niniejsza decyzja została doręczona pracownikowi strony – J. K. dnia [...] kwietnia 2016 r. Dnia [...] kwietnia 2016 r. strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. Główny Inspektor stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Niniejsze postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi strony [...] lipca 2016 r. Dnia [...] sierpnia 2016 r. skarżąca złożyła wniosek o ponowne doręczenie decyzji, ewentualnie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem od decyzji organu I instancji. Skarżąca wyjaśniła, iż pod adresem ul. [...] w [...] siedzibę ma nie tylko ona, ale także przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. Obydwie spółki zatrudniają różnych pracowników i nie mają wspólnego systemu odbierania korespondencji, jak również posiadają oddzielne recepcje. Pracownik poczty przekazał przesyłkę, zawierającą decyzję, J. K., który nie jest pracownikiem strony, lecz pozostaje w stosunku prawnym umowy zlecenia ze spółką [...] Sp. z o.o. Niniejszą przesyłkę J. K. przekazał [...] kwietnia 2016 r. pani E. Z.-W., nie informując jej o dacie doręczenia przesyłki. Wobec powyższego, pracownicy skarżącej byli przekonani, że korespondencja wpłynęła [...] kwietnia 2016 r. Ponadto skarżąca wskazała, iż nie można uznać za skuteczne doręczenie decyzji , jeżeli została ona doręczona osobie nie powiązanej w żaden sposób z adresatem decyzji, a jedynie przebywającej w tym samym budynku. Uzasadniając wspomniane na wstępie postanowienie z dnia [...] sierpnia 2016 r. Główny Inspektor wskazał, iż w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 58 k.p.a. albowiem strona nie uprawdopodobniła braku winy – nie wykazała, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło na skutek niezależnych od niej okoliczności. Organ podkreślił, że na potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej decyzję z [...] kwietnia 2016 r. nie tylko wyraźnie zaznaczono doręczenie przesyłki pracownikowi strony, ale także odbiór tej przesyłki został potwierdzony podpisem pracownika strony i pieczątką firmową strony. W ocenie organu, gdyby J. K. nie był pracownikiem skarżącej, nie tylko nie odebrałby przesyłki adresowanej do strony ale nie miałby możliwości potwierdzenia jej odebrania przez przybicie pieczątki należącej do strony. Pieczątka przedsiębiorstwa nie jest przedmiotem ogólnie dostępnym dla wszystkich osób, a zwłaszcza dla osób niebędących jej pracownikami i przypadkowo przebywających w siedzibie przedsiębiorstwa. Zdaniem Głównego Inspektora, skoro J. K. przebywał w siedzibie skarżącej i dysponował pieczątką do niej należącą, to doręczający mógł uznać, że był pracownikiem strony uprawnionym do odbioru korespondencji. Tym samym, organ uznał doręczenie decyzji za skuteczne. W ocenie organu, niesprawdzenie dokładnej daty doręczenia decyzji z [...] kwietnia 2016 r. nie stanowi podstawy do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W skardze na powyższe postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: - naruszenie art. 58 § 1 k.p.a. poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sytuacji, w której ewentualne uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony, ponieważ żaden z jej pracowników nie uchybił swoim obowiązkom podczas odbierania korespondencji, a jej uchybienie nastąpiło na skutek błędnego działania osoby postronnej niebędącej pracownikiem spółki. Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia organu odwoławczego i przekazanie sprawy organowi celem przywrócenia terminu i rozpatrzenia odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz, 718), -zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Sąd stwierdza, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Stosownie do art. 58 § 1 k.p.a. uchybiony termin winien być przywrócony na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Zgodnie z art. 59 § 2 k.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy. Sąd pragnie podkreślić, że jak słusznie zaznaczył Główny Inspektor, na potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r. nie tylko wyraźnie zaznaczono doręczenie przesyłki pracownikowi strony, ale także odbiór tej przesyłki został potwierdzony podpisem pracownika i pieczątką firmową strony. Należy zgodzić się z organem, że pieczątka przedsiębiorstwa nie jest przedmiotem ogólnie dostępnym dla wszystkich osób, a zwłaszcza dla osób niebędących jej pracownikami i przypadkowo przebywających w siedzibie przedsiębiorstwa. Fakt, iż J. K. był w posiadaniu pieczęci firmowej, której użył do potwierdzenia odbioru decyzji organu I instancji, świadczy jednoznacznie, że miał do niej dostęp i nie był przypadkową osobą przebywającą w siedzibie przedsiębiorcy. W tych okolicznościach Sąd stwierdza, że doręczenie decyzji organu I instancji dokonane zostało w sposób prawidłowy i dlatego termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg od dnia tego doręczenia. Skoro strona nie wniosła odwołania w terminie 14 dni zasadnym było stwierdzenie uchybienia terminu do jego wniesienia. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że zaniedbanie sprawdzenia dokładnej daty doręczenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nie stanowi podstawy do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Nie można zatem uznać, iż skarżąca uprawdopodobniła brak winy przy uchybieniu terminowi do złożenia odwołania. W orzecznictwie sądowym przyjęto, że kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności prośby o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności strony przy dokonywaniu czynności procesowej. W tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy w uchybieniu terminu (por. wyrok NSA z dnia 28 grudnia 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 1781/99, LEX nr 47160). Przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Do okoliczności faktycznych, uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu, zalicza się np. nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 1999 r., sygn. akt III SA 7432/98, LEX nr 39470). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela przytoczone stanowisko judykatury. Skoro wnioskodawca nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, to należało przyjąć, iż organ odwoławczy trafnie odmówił przywrócenia uchybionego terminu. Sąd stwierdza, że niewłaściwa organizacja przyjmowania korespondencji zewnętrznej nie może usprawiedliwiać podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w nieterminowym składaniu pism procesowych. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy zasadnie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Za całkowicie chybione Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów procedury administracyjnej. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.