VI SA/Wa 2197/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2006r. sprawy ze skargi G. R. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem Komendant Główny Policji stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] sierpnia 2005r. cofającej G. R. licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Do wydania tego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Komendant Wojewódzki Policji w R. powziął wiadomość, że G. R. posiadający licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia wydaną dnia [...] listopada 2000r. został skazany prawomocnym wyrokiem z dnia [...] września 2003r. za kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwym. W tym stanie rzeczy, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005r. Komendant Wojewódzki Policji w R. cofnął G. R. licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 31ust. 2 p. 1 w związku z art. 26 ust. 2 p. 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997r. o ochronie osób i mienia /Dz. U. nr 114 z 1997r. poz. 740 z późn. zmianami/, a w uzasadnieniu wyjaśnił, że przyczyną cofnięcia licencji jest skazanie G. R. prawomocnym wyrokiem za przestępstwo. Decyzja z pouczeniem o terminie i sposobie jej zaskarżenia została doręczona skarżącemu dnia [...] sierpnia 2005r. Od tej decyzji odwołał się G. R. Jego odwołanie, w którym kwestionuje prawomocny wyrok karny oraz decyzję Komendanta zostało nadane w placówce pocztowej dnia [...] września 2005r. Komendant Główny Policji zaskarżonym postanowieniem, działając na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że odwołanie zostało wniesione jeden dzień po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia i nie zawierało ani przyczyny opóźnienia, ani wniosku o przywrócenie terminu. To postanowienie skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego uchylenie i podniósł, że doręczenia nie były dokonywane prawidłowo, a pouczenia były niezrozumiałe i nie zawierały informacji w zakresie uchybienia i przywrócenia terminów. Odwołanie nadał z opóźnieniem, gdyż najbliższy urząd pocztowy działający do godziny 24 znajduje się w R. tj. 80 km od jego miejsca zamieszkania, a tego dnia zepsuł mu się samochód. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie wskazując, że w świetle treści art. 134 k.p.a. i niewątpliwego faktu opóźnienia był zobowiązany wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153 z 2002r. poz. 1270/ dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Kontrolując w ten sposób zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja administracyjna powinna zawierać pouczenie czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie. Pouczenie zawarte w decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. jest jasne i odpowiada wymaganiom ustawowym, bowiem wskazuje, że decyzję można zaskarżyć do Komendanta Głównego Policji w ciągu 14 dni od dnia jej doręczenia. Takie pouczenie ani nie jest niepełne, ani nie jest mylące. Organ nie ma obowiązku zamieszczać w decyzji pouczenia o skutkach uchybienia terminu ani o sposobie postępowania w razie uchybienia. Zarzuty skargi dotyczące nieprawidłowości pouczenia są więc nieuzasadnione. Wskazać ponadto należy, że nadane z uchybieniem terminu odwołanie nie zawiera wniosku o przywrócenie terminu ani usprawiedliwienia opóźnienia, mimo że ze skargi wynika, iż skarżący był świadomy wysłania odwołania z opóźnieniem. Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. termin przywraca się na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy i zwróci się z tą prośbą do organu w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia. W sprawie niniejszej skarżący takiej prośby w ogóle nie złożył. W tym stanie rzeczy, wobec treści art. 134 k.p.a., organ po ustaleniu, że odwołanie zostało wniesione z opóźnieniem nie miał innej drogi, niż wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zważywszy powyższe Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, zatem działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.