VI SA/Wa 2198/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2012 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. nr [...] Minister Sprawiedliwości odmówił K. S. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2010 r. o odmowie uchylenia swojej decyzji z dnia [...[ kwietnia 2009 r. utrzymującej w mocy uchwałę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] stycznia 2009 r., którą utrzymano w mocy uchwałę Rady Okręgowej Izby Radców prawnych w K. o skreśleniu K. S. z listy radców prawnych tej Izby. Do wydania postanowienia doszło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: K. S. wniosła, zgodnie z pouczeniem, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2010 r. Skarga ta została odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2011 r., który stwierdził, iż decyzje wydane w wyniku postępowania wznowieniowego są decyzjami pierwszej instancji i zgodnie z art. 127 § 3 kpa służy od nich wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Dopiero od decyzji wydanej przez organ, po ponownym rozpoznaniu sprawy, stronie służy skarga do sądu administracyjnego. Błędne pouczenie o prawie wniesienia skargi nie stanowi samodzielnej podstawy do jej wniesienia i nie sanuje formalnej niedopuszczalności. Jednakże błędne pouczenie nie może szkodzić stronie. Może ona złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Jednocześnie Sąd pouczył K. S., iż stosownie do art. 58 § 2 kpa wniosek taki należy złożyć w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia. Odpis postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. S. otrzymała 28 czerwca 2011 r. W dniu 3 sierpnia 2011 r. wystąpiła do Ministra Sprawiedliwości z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. W ocenie Ministra Sprawiedliwości wniosek K. S. jest spóźniony. Zgodnie z do art. 58 § 2 kpa prośbę o przywrócenia terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W sytuacji, gdy przyczyną uchybienia terminu było błędne pouczenie strony, to termin do złożenia wniosku biegnie od chwili prawidłowego pouczenia o tym obowiązku. W okolicznościach niniejszej sprawy termin ten rozpoczął bieg od dnia doręczenia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i powzięcia przez stronę wiadomości o przyczynie odrzucenia skargi przez sąd. Sąd wyjaśnił skarżącej, że przysługuje jej prawo do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oraz pouczył ja o treści art. 58 § 2 kpa. Zestawienie daty ustania przyczyny uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Ministra Sprawiedliwości z [...] grudnia 2010 r. tj. dnia 28 czerwca 2011 r. (data otrzymania postanowienia WSA w Warszawie z 16 czerwca 2011 r.) z datą złożenia przez skarżącą wniosku o przywrócenie tego terminu, czyli dniem 3 sierpnia 2011 r. jednoznacznie wskazuje, iż nastąpiło przekroczenie terminu przewidzianego w art. 58 § 2 kpa. W niniejszej sprawie ostatnim dniem terminu do złożenia przedmiotowego wniosku był dzień 5 lipca 2011 r. Skargę na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2011 r. złożyła K. S. wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 i 2 kpa w zw. z art. 127 kpa w zw. z art. 231 kk. a także art. 2, 7, 8 ust. 1 i ust. 2, 10, 13, 17 ust. i ust. 2, 22, 32 ust. 1 i ST. 2. 40, 45 ust. 1, 83, 87 ust. 1, 175 ust. 1, 177, 178 ust. 1 i 190 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowiło postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Instytucja przywrócenia terminu (art. 58 k.p.a.) stwarza możliwość skutecznego dokonania czynności procesowej przez stronę w sytuacji, gdy upłynął już termin do jej podjęcia. W świetle art. 58 k.p.a. przesłanki przywrócenia przez organ terminu są następujące: a) uprawdopodobnienie przez wnoszącego prośbę (zainteresowanego), że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Wnoszący podanie (zainteresowany) musi zatem uprawdopodobnić istnienie okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w przewidzianym terminie, b) wniesienie prośby o przywrócenie terminu., c) jednocześnie z wniesieniem prośby należy dokonać czynności, dla której przewidziany był uchybiony termin, d) wniesienie prośby o przywrócenie terminu i dokonanie czynności, dla której przewidziany był uchybiony termin, w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia. Ten 7-dniowy termin jest nieprzywracalny (art. 58 § 3 k.p.a.). Tak więc warunkiem przywrócenia terminu, zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a., jest uprawdopodobnienie, że jego uchybienie nastąpiło bez winy wnoszącego pismo. Jednocześnie skuteczność tego wniosku uzależniona jest od jego wniesienia w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia oraz dopełnienia uchybionej czynności (§ 2 tego przepisu). Skuteczność złożonego wniosku o przywrócenie terminu jest uzależniona od łącznego spełnienia wszystkich przesłanek wynikających z art. 58 kpa, w tym dochowania terminu. Przesłanka dochowania terminu jest pierwotna w stosunku do pozostałych podstaw. Jej niedochowanie zawsze skutkuje nieuwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu. Ten 7-dniowy termin jest bowiem nieprzywracalny (art. 58 § 3 k.p.a.). Stosownie do treści art. 58 § 2 kpa wniosek (prośbę) o przywrócenie terminu należy złożyć w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia. Datą, od której należy liczyć ten termin, jest data uzyskania przez osobę zainteresowaną wiadomości o zdarzeniu powodującym rozpoczęcie biegu terminu. Prawidłowo, zdaniem Sądu, przyjął organ, iż tą datą jest doręczenie K. S. postanowienia WSA w Warszawie z dnia 16 czerwca 2011 r.. W dacie jego doręczenia -28 czerwca 2011r.- skarżąca dowiedziała się o niewyczerpaniu przez nią przysługującego jej wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Od tej daty rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Wniosek o przywrócenie terminu skarżąca złożyła 3 sierpnia 2011 r., a więc po upływie siedmiodniowego termin przewidzianego art. 58 § 2 kpa. Wbrew twierdzeniom skarżącej, termin z art. 58 § 2 kpa nie rozpoczął biegu od daty uprawomocnienie się postanowienia WSA w Warszawie z 16 czerwca 20011 r. lecz od daty jego otrzymania. W tej bowiem dacie skarżąca dowiedziała się o niewyczerpaniu przez nią przysługującego jej wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy i prawie złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Pouczona została także o treści art. 58 § 1 i 2 kpa. Odmawiając przywrócenia terminu organ działał zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i w jego granicach. Tym samym zarzuty jego naruszenia, w tym Konstytucji RP sprowadzające się do naruszenia jej słusznego interesu, w ocenie Sądu, nie są zasadne. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 p.p.s.a Sąd skargę oddalił z braku uzasadnionych podstaw.